Η Λίντι είναι μια γυναίκα η οποία προκειμένου να μπορεί να ελέγχει τον αστείρευτο θυμό της όταν έχει δολοφονικές τάσεις, κάνει ηλεκτροσόκ στον εαυτό της με τη βοήθεια μιας ειδικής ζώνης για να επαναφέρει τον εαυτό της σε φυσιολογική κατάσταση. Μετά όμως τη δολοφονία του πρώτου της αληθινού όσο και σύντομου έρωτα, είναι άκρως αποφασισμένη να βρει τον δολοφόνο και να πάρει εκδίκηση, καθώς η ίδια για τους αστυνομικούς αποτελεί τον κύριο ύποπτο στόχο.

Σκηνοθεσία:

Tanya Wexler

Κύριοι Ρόλοι:

Kate Beckinsale … Lindy Lewis

Bobby Cannavale … ντετέκτιβ Vicars

Stanley Tucci … Δρ Ivan Munchin

Jai Courtney … Justin

Laverne Cox … ντετέκτιβ Nevin

David Bradley … Gareth Fizel

Ori Pfeffer … Delacroix

Susan Sarandon … η άγνωστη γυναίκα

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Scott Wascha

Παραγωγή: David Bernardi, Sherryl Clark, Yariv Lerner, Robert Van Norden, Les Weldon

Μουσική: Dominic Lewis

Φωτογραφία: Jules O’Loughlin

Μοντάζ: Michael J. Duthie, Carsten Kurpanek

Σκηνικά: Russell De Rozario

Κοστούμια: Carlos Rosario

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Jolt
  • Ελληνικός Τίτλος: Εκτός Ορίων

Παραλειπόμενα

  • Πήρε διανομή σε λίγες χώρες, κυρίως της Ασίας, αλλά βασικά κυκλοφόρησε μέσω της πλατφόρμας του Amazon Prime Video.

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 2/8/2021

Μάλλον πρέπει να το συνηθίσουμε, οι γυναίκες έχουν πλέον ισότιμη θέση στις ταινίες δράσης με τους αρσενικούς, και φυσικά τίποτα δεν άλλαξε προς το χειρότερο. Πέρα όμως από το γεγονός ότι επιτέλους η υπερδυναμική γυναίκα στο σινεμά παύει να είναι η εξαίρεση στον κανόνα, κάτι που μας χαροποιεί, το αν είναι μια καλή ταινία ή όχι δεν κρίνεται με το κατά πόσο προσφέρει επί του κοινωνικού συνόλου μια παράμετρος της που θα την αντιληφθούμε ήδη από την αφίσα…

Για να το πάμε κι ένα μικρό ακόμα βήμα παρακάτω όλο αυτό, το να μαθαίνουμε ότι η γυναίκα μπορεί να γίνει εξίσου αιμοβόρα με έναν άντρα, επιφέρει μεν μια ισότητα, αλλά από την άλλη προσδίδει στη γυναίκα χαρακτηριστικά που θα προτιμούσαμε να μειώνονται και στους αρσενικούς, όχι να εξαπλώνεται η «χάρη» τους. Με αυτά ως πρόλογο βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ακόμα ανεγκέφαλο στόρι δράσης, το οποίο έχουμε δει ελάχιστα παραλλαγμένο ήδη στα δύο Crank. Ευτυχώς η Tanya Wexler συγκρατεί μια τάση να το τραβήξει κι αυτή στα άκρα το ζήτημα, χωρίς όμως να σημαίνει πως έχει ένα σενάριο άξιο λόγου, και κυρίως άξιο νοήματος ύπαρξης.

Από την άλλη, έχει τη φάση της αυτή η κυνική ματιά της δημιουργού απέναντι στη βία (άκομψα παραπέμποντας στο Υποσχόμενη Νέα Γυναίκα), και κυρίως δεν χαλαρώνει ποτέ η μαύρη κωμωδία και μια υπερσύγχρονη παραπομπή σε νουάρ. Αυτά βέβαια τα κοιτάμε με φουλ καλοπροαίρετο πρίσμα, αναζητώντας τι είναι αυτό που μας διασκεδάζει εντέλει σε ένα φιλμ ελαχίστων αξιώσεων, και πολύ λίγο για να αποκτήσει μαζική ανταπόκριση.

Πάνω στην ίδια λογική, σίγουρα χαίρεται κανείς να βλέπει τόσο ζωηρή την Kate Beckinsale, μια ηθοποιό που κυριολεκτικά εκμηδένισε το ερμηνευτικό της κύρος μέσω των Underworld, και παρόλα αυτά πάντα ήταν ικανή ακόμα και για να βρεθεί στα Όσκαρ. Δεν τίθεται ζήτημα ως προς το αν έχει ωριμάσει καλά (παραέχει…), απλά το να αυτοπαρωδεί το παρελθόν της δεν είναι και ο ορθότερος τρόπος εξιλέωσης. Ο χαρακτήρας της εδώ είναι μακράν ό,τι πιο διασκεδαστικό μας έχει προσφέρει στην καριέρα της, μα όσα είναι χτισμένα γύρω της φοβάμαι ότι δεν συμβαδίζουν με το φιλότιμο που επιδεικνύει.

Είναι μια μέτρια ταινία γιατί δεν θα μπορούσε να είναι κάτι παραπάνω υπηρετώντας ένα είδος δράσης που κάποτε γέμιζε τα βίντεο-κλαμπ. Είναι μια μέτρια ταινία επειδή δεν εκμεταλλεύεται τα κέφια της πρωταγωνίστριας της αφού πρέπει να υπηρετήσουν μια ζούφια πλοκή. Αλλά είναι και μια χαβαλεδιάρικη ταινία που δεν προδίδει τον κωμικό της οίστρο, και κάνει τουλάχιστον μια προσπάθεια να μην πατήσει πάνω στις χολιγουντιανές συνταγές σε όλα της τα επίπεδα. Κι επειδή υπόσχεται σίκουελ στο φινάλε της, δεν υπάρχει λόγος να πούμε όχι, αρκεί να κρατηθούν τα θετικά στοιχεία και να γίνουν οι απαραίτητες διορθώσεις εκεί που οφθαλμοφανώς πάσχει το όλο θέμα. Και επιτέλους, η γυναίκα action-hero δεν πρέπει να είναι το νέο «thing» του Χόλιγουντ (και κάθε άλλου εθνικού «Χόλιγουντ»), αλλά να εμφυσήσει και να καθιερώσει τα χαρακτηριστικά που είχε σε αυτό πριν ακόμα πιάσει όπλο στα χέρια της. Αλλιώς… θα γίνει μόδα, και μοιραία θα αφήσει τη θέση της στο νέο «thing».

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

23 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.