Ένας φούρναρης και η γυναίκα του μαθαίνουν ότι τους έχει καταραστεί μια μάγισσα να μην αποκτήσουν παιδιά. Αποφασισμένοι να λύσουν την κατάρα, πηγαίνουν μέσα στο δάσος, ώστε να βρουν όλα τα αντικείμενα που χρειάζονται για να σπάσει η κατάρα και να αντιμετωπίσουν τη σατανική μάγισσα. Σ`αυτό το ταξίδι θα συναντήσουν διάφορους ήρωες γνωστών παραμυθιών, όπως αυτών της Σταχτοπούτας, της Κοκκινοσκουφίτσας, της Ραπουνζέλ, του Τζακ (της Φασολιάς) και άλλων πολλών.

Σκηνοθεσία:

Rob Marshall

Κύριοι Ρόλοι:

Meryl Streep … η μάγισσα

Emily Blunt … η γυναίκα του φούρναρη

James Corden … ο φούρναρης (& αφηγητής)

Anna Kendrick … Cinderella

Chris Pine … ο πρίγκιπας της Cinderella

Daniel Huttlestone … Jack

Tracey Ullman … η μητέρα του Jack

Christine Baranski … η μητριά της Cinderella

Johnny Depp … ο λύκος

Lilla Crawford … Little Red Riding Hood

Mackenzie Mauzy … Rapunzel

Billy Magnussen … ο πρίγκιπας της Rapunzel

Tammy Blanchard … Florinda

Lucy Punch … Lucinda

Frances de la Tour … η γυναίκα του γίγαντα

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: James Lapine

Παραγωγή: John DeLuca, Rob Marshall, Callum McDougall, Marc Platt

Μουσική: Stephen Sondheim

Φωτογραφία: Dion Beebe

Μοντάζ: Wyatt Smith

Σκηνικά: Dennis Gassner

Κοστούμια: Colleen Atwood

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Into the Woods

Ελληνικός Τίτλος: Τα Μυστικά του Δάσους

Σεναριακή Πηγή

  • Θεατρικό: Into the Woods του James Lapine.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ δεύτερου γυναικείου ρόλου (Meryl Streep), σκηνικών και κοστουμιών.
  • Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ταινίας σε κωμωδία/μιούζικαλ, πρώτου γυναικείου ρόλου (Emily Blunt) στην ίδια κατηγορία και δεύτερου γυναικείου ρόλου (Meryl Streep).
  • Υποψήφιο για Bafta κοστουμιών και μακιγιάζ/κομμώσεων.

Παραλειπόμενα

  • Πρόκειται για την πρώτη διασκευή μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ από την Disney, μετά από τόσα χρόνια λειτουργίας. Παρότι πρόκειται για ένα πετυχημένο μιούζικαλ του 1987, αυτή είναι και η μόνη απόπειρα που έγινε για να γίνει ταινία.
  • Για τον ρόλο της μάγισσας, «μονομάχησαν» οι: Catherine Zeta-Jones, Michelle Pfeiffer, Penelope Cruz, Donna Murphy, Idina Menzel, Miranda Richardson, Kate Winslet και Nicole Kidman. Για αυτόν του φούρναρη: Matthew Broderick, Andrew Rannells, Colin Firth, Johnny Depp, Denis O’Hare και Jim Carrey. Για άλλους ρόλους, ακούστηκαν τα ονόματα: Alan Cumming, Allison Janney και Kathy Bates.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Πολλά από τα τραγούδια του θεατρικού δεν ακούγονται εδώ, ενώ αντίθετα ο Stephen Sondheim έγραψε και ένα αυθεντικό. Είναι το She’ll Be Back, γραμμένο ειδικά για τον ρόλο της μάγισσας. Όμως, το εν λόγω τραγούδι δεν συμπεριλήφθηκε στο φιλμ, αλλά υπάρχει ως bonus-feature στην έκδοση του Home Cinema.
  • Δεν υπάρχει ντουμπλάρισμα στο τραγούδι, όλοι οι ηθοποιοί ερμηνεύουν τα κομμάτια τους.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Γιώργος Δαβίτος

Έκδοση Κειμένου: 29/12/2014

Η μεταφορά του κλασικού μιούζικαλ του Stephen Sondheim στη μεγάλη οθόνη από τον σκηνοθέτη Rob Marshall, είναι η εισαγωγή μου σε αυτό το υλικό. Δεν έχω καμία σχέση με την παράσταση, δεν την έχω δει και μέχρι φέτος δεν τη γνώριζα κιόλας. Υποψιάζομαι ότι όποιος έχει μια, έστω μικρή, επίγνωση του θεατρικού κι έχει δει αυτή την ταινία, είτε θα τη λατρέψει επειδή αναγνωρίζει τα τραγούδια ή δεν θα του πολυαρέσει γιατί η εκδοχή του Marshall αδυνατεί να συλλάβει την ιδιαιτερότητα του συγκεκριμένου μιούζικαλ. Οι Stephen Sondheim και James Lapine δημιούργησαν ένα φιλόδοξο έργο που συνδυάζει τουλάχιστον μισή ντουζίνα διάσημα παραμύθια και εξερευνά τι συμβαίνει μετά το «και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα». Ο Τζακ (από τον παραμύθι με τη φασολιά), η Ραπουνζέλ και η Κοκκινοσκουφίτσα είναι μόνο μερικοί από τους ήρωες που θα συναντηθούν και θα συναναστραφούν μεταξύ τους… πού αλλού; Στο δάσος. Η διαφορά είναι ότι σε αυτό τον κόσμο των μαγικών φασολιών και γυαλιστερών γοβακίων, οι πρίγκιπες δεν είναι πάντα γοητευτικοί, οι ευχές μερικές φορές φέρνουν προβλήματα και το ευτυχές τέλος είναι, στην καλύτερη περίπτωση, μια άπιαστη ιδέα.

Με τη σύνοψη του έργου να προμηνύει κάτι το φανταστικό, το «Τα Μυστικά του Δάσους» δυστυχώς κάπου χωλαίνει. Παραδείγματος χάριν, εάν θα πίνατε ένα σφηνάκι από οποιοδήποτε ποτό κάθε φορά που ένας χαρακτήρας λέει ή τραγουδά «into the woods», θα ήσασταν νεκροί μέσα στα πρώτα λεπτά από δηλητηρίαση από αλκοόλ. Αναγνωρίζω ότι η συγκεκριμένη κριτική είναι πιο δίκαια απευθυνόμενη στο ίδιο καθεαυτό το κείμενο του μιούζικαλ, ωστόσο αναφέρεται σε ένα από τα σημαντικότερα θέματα της ταινία: είναι ατελείωτα επαναλαμβανόμενη. Τα σκηνικά, αν κι εντυπωσιακά, φαίνονται ακριβώς τα ίδια. Οι χαρακτήρες φορούν την ίδια έκφραση σε ολόκληρη την ταινία χωρίς πραγματικά να αλλάζουν ακόμα κι όταν αποκτήσουν αυτό που θέλουν. Στο θέατρο, ίσως από το διάλειμμα να καταλαβαίναμε ότι ο χρόνος έχει περάσει και οι χαρακτήρες μπορούν να επιστρέψουν για τη δεύτερη πράξη αλλαγμένοι. Στην ταινία όμως αυτό δεν συμβαίνει και έχουμε μια αίσθηση της απόλυτης ομοιότητας που διαπερνά κάθε σκηνή. Λες και το «Τα Μυστικά του Δάσους» είναι μία νότα που παίζεται ξανά και ξανά και ξανά.

Το μεγαλύτερο φταίξιμο που το έργο δεν λειτουργεί το έχει σαφέστατα ο σκηνοθέτης του. Ίσως πλέον μπορούμε οριστικά να πούμε ότι ο Rob Marshall είναι ένας μέτριος σκηνοθέτης, σωστά; Με το πεντάστερα βαθμολογημένο «Σικάγο» να φαντάζει ως η καλύτερη στιγμή του, όλα όσα έχει κάνει μετά («Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Σε Άγνωστα Νερά», «Εννέα», «Αναμνήσεις μιας Γκέισας») ήταν μέτρια στην καλύτερη περίπτωση. Εδώ, με τρομερή ασυνέπεια, προσπαθεί μάταια να υφάνει μεταξύ τους τα παραμύθια προκειμένου να τα παρακολουθήσει το κοινό. Θέλει να παρέχει στα «Μυστικά του Δάσους» μια πλούσια κι επικίνδυνη ματιά, αλλά ο υπεύθυνος για το μοντάζ Wyatt Smith μάλλον κοιμόταν. Πάρα πολλοί χαρακτήρες ξεθωριάζουν, πάρα πολλές σκηνές δεν πήζουν η μία με την άλλη και τα τραγούδια έχουν όλα τον ίδιο ήχο. Δεν υπάρχει τίποτα που να προσπαθεί να λειτουργήσει ως αυτοδύναμη ταινία, πέρα από την πρόσληψη πολλών αστέρων του κινηματογράφου.

Με τους Emily Blunt και James Corden να είναι οι καλύτεροι κουβαλώντας την ταινία και αποπνέοντας σου κάποια αίσθηση ενδιαφέροντος, όλοι οι υπόλοιποι είναι καλοί αλλά, μη-εξυπηρετούμενοι από τη δραματικά αδρανή απόδοση του υλικού από τον Marshall, αμετάβλητοι στις ερμηνείες τους. Η Meryl Streep δεν μπορεί να δώσει ποτέ άσχημη ερμηνεία. Ως κακιά μάγισσα κλέβει τις σκηνές στις οποίες εμφανίζεται, αλλά μέχρι εκεί. Τίποτα δεν δικαιολογεί τα βραβεία για τα οποία είναι υποψήφια. Η Anna Kendrick είναι καλή, o Chris Pine είναι μια μικρή αποκάλυψη και τα παιδιά (Lilla Crawford και Daniel Huttlestone) είναι αξιοπρεπέστατα. Το μόνο ερμηνευτικά μελανό σημείο σε όλη την ταινία είναι ο Johnny Depp. Ευτυχώς, ο χρόνος του είναι σύντομος και εύκολα παραβλέπεται.

Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι θα υπάρχει ένα ακροατήριο που θα τη λατρέψει. Για να είμαι ειλικρινής, έπιασα τον εαυτό μου καθώς την έβλεπα να αναρωτιέμαι αν η ταινία δεν είναι καλή για εμένα επειδή δεν μου άρεσε το υλικό ή γιατί η προσαρμογή του στον κινηματογράφο δεν λειτουργεί. Μπορεί να είναι και τα δύο, αλλά έχω την τάση να πιστεύω ότι είναι περισσότερο το δεύτερο. Και αυτό γιατί ένα μιούζικαλ το οποίο ασχολείται με συναισθήματα τόσο μεγάλα που μπορούν μόνο να τραγουδιστούν, θα πρέπει να είναι κάτι πολύ περισσότερο από «εντάξει βλεπόταν». Θα πρέπει η χαρά και η μελαγχολία των πρωταγωνιστών να αντηχούν σε κορυφές και κοιλάδες. Η εκδοχή του Marshall ακούγεται στιγμιαία μέσα σε ένα δάσος.

Βαθμολογία:


Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος

Έκδοση Κειμένου: 27/9/2015

Μεταφορά ενός βραβευμένου μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ, του συνθέτη Στίβεν Σοντχάιμ, από τον χορογράφο-σκηνοθέτη Ρομπ Μάρσαλ («Nine», «Chicago»). Η μάγισσα έχει στερήσει απ’ το ζευγάρι τη δυνατότητα της τεκνοποίησης και ζητά ως αντάλλαγμα για την άρση, μερικά αντικείμενα που σχετίζονται με τις ιστορίες της Κοκκινοσκουφίτσας, του Τζακ της φασολιάς, της Ραπουνζέλ και άλλων ηρώων διάσημων παραμυθιών. Με φόντο το δάσος, τα παραμύθια των αδελφών Γκριμ διαπλέκονται σε μια κοινή ιστορία με γκρίζους χαρακτήρες, με απώλειες, συνειδητοποιήσεις που έχουν τίμημα, συμφιλιώσεις, με διάθεση σκοτεινή, ταυτόχρονα σατιρική, και σίγουρα απομακρυσμένη απ’ τον ιδανικό κόσμο της Disney, η οποία με τα χρόνια άγγιξε όλα αυτά τα παραμύθια. Δεν υπάρχει ούτε η σπιρτόζικη ματιά ενός Τιμ Μπάρτον, αλλά οι φίλοι του μιούζικαλ θα ψυχαγωγηθούν, μια και τα τραγούδια είναι εύηχα.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

17 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.