Η οικογένεια του δωδεκάχρονου Χουάν επιστρέφει στην Αργεντινή. Όλοι τους έχουν πλέον καινούργιες πλαστές ταυτότητες, αφού είναι για χρόνια εξορισμένοι από τη σκληρή λατινοαμερικανική χούντα ως μέλη της αντίστασης. Έξω από το σπίτι και στο σχολείο, ο ανήλικος μαθητής έχει άλλο όνομα… Εκεί όλοι τον ξέρουν σαν Ερνέστο. Η γνωριμία του με τη συμμαθήτριά του, Μαρία, θα αποτελέσει την αρχή για μια ιδιότυπη, δυνατή σχέση μεταξύ τους.

Σκηνοθεσία:

Benjamin Avila

Κύριοι Ρόλοι:

Teo Gutierrez Moreno … Ernesto Estrada/Juan

Natalia Oreiro … Charo/Cristina

Ernesto Alterio … θείος Beto

Cesar Troncoso … Daniel/Horacio

Cristina Banegas … γιαγιά Amalia

Violeta Palukas … Maria

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Benjamin Avila, Marcelo Muller

Παραγωγή: Benjamin Avila, Tristan Bauer, Maxi Dubois, Lorena Munoz, Carles Porta, Esteban Puenzo, Lucia Puenzo, Luis Puenzo, Nicolas Puenzo, Sebastian Puenzo, Oscar Rodriguez, Paulo Roberto Schmidt

Μουσική: Marta Roca Alonso, Pedro Onetto

Φωτογραφία: Ivan Gierasinchuk

Μοντάζ: Gustavo Giani

Σκηνικά: Yamila Fontan

Κοστούμια: Ludmila Fincic

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Infancia Clandestina

Ελληνικός Τίτλος: Με Λένε Ερνέστο

Διεθνής Τίτλος: Clandestine Childhood

Εναλλακτικός Ελλ. Τίτλος: Παράνομος Έρωτας [φεστιβάλ]

Κύριες Διακρίσεις

  • Καλύτερη ταινία και ακόμα 9 βραβεία στα εθνικά βραβεία της Αργεντινής. Υποψήφιο για ακόμα 6.
  • Επίσημη πρόταση της Αργεντινής για το ξενόγλωσσο Όσκαρ.

Παραλειπόμενα

  • Έκανε πρεμιέρα μέσα στο 2011 στο φεστιβάλ του Σαν Σεμπάστιαν, αλλά σε μια μη τελική εκδοχή. Η επίσημη πρεμιέρα έγινε τον Μάιο του 2012 στο φεστιβάλ Κανών.
  • Η ταινία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα που αφορούν την παιδική ηλικία του σκηνοθέτη, και που συνέβησαν το 1979, κατά τη διάρκεια του ονομαζόμενου “βρώμικου πολέμου” στην Αργεντινή.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος 

Έκδοση Κειμένου: 15/4/2013

1979: ένα ζευγάρι ακτιβιστών, ο Ντανιέλ και η Κριστίνα, μαζί με τα παιδιά τους, τον 11χρονο Χουάν και μια κόρη νήπιο, μετά από εθελούσια εξορία στην Κούβα, επιστρέφουν με αλλαγμένες ταυτότητες στην Αργεντινή, στο σπίτι του ομοϊδεάτη αδελφού του Ντανιέλ, Μπέτο, για να αναλάβουν δράση κατά της χούντας, έχοντας ως κάλυψη την επιχείρηση διανομής σοκολάτας του Μπέτο. Στο σχολείο παρουσιάζουν τον Χουάν ως Ερνέστο (τιμητικά για τον Γκεβάρα), ενώ εκείνος έχει το πρώτο του ερωτικό σκίρτημα για την συμμαθήτρια του, Μαρία. Η ιστορία βασίζεται σε προσωπικά βιώματα του πρωτοεμφανιζόμενου ως σκηνοθέτη σε μεγάλου μήκους, Μπενχαμίν Αβίλα.

Ο Χουάν/Ερνέστο εισέρχεται στην εφηβεία σηκώνοντας πολλαπλό φορτίο. Είναι γιος επαναστατών και αναγκάζεται να ζει με διπλή ταυτότητα, αγωνιά για τις ζωές των δικών του που παίζονται κορώνα γράμματα και ταυτόχρονα θέλει, στην παιδική του παρόρμηση κι αφέλεια, να «πάρει τη Μαρία και να φύγουν για τη Βραζιλία». Οι γονείς του, αφοσιωμένοι στον αγώνα με τον ψυχαναγκασμό και την ιδεοληψία που συχνά καταλαμβάνει τους ακτιβιστές, κάνοντας τον αγώνα να μοιάζει με ντρόγκα, αυτοσκοπό, δεν έχουν την πολυτέλεια να τον αφουγκραστούν, αντίθετα από τον θείο Μπέτο που επικοινωνεί μαζί του, του μιλάει για τον έρωτα και πιστεύει ότι δεν πρέπει να ξεχνούν ότι οι αγώνες γίνονται για τη διεκδίκηση της χαράς της ζωής, άποψη που συχνά φέρνει τους δυο αδελφούς σε αντιπαράθεση. Αυτό το ζήτημα είναι και το πιο μεστό δραματουργικά στο φιλμ, όπως και η διαμάχη με τη γιαγιά που θέλει να πάρει τα παιδιά κοντά της, μακριά από το «μέτωπο». Το πιο μεστό, γιατί αν και η ερωτική προσέγγιση του Χουάν και της Μαρίας βρίσκεται στο κέντρο της ιστορίας μας, αποδίδεται από τον Αβίλα με τρόπο τρυφερό μεν, αλλά πολύ συνηθισμένο και σαφώς κατώτερο πολλών ταινιών που έχουμε δει, από τον καιρό της Nouvelle-Vague μέχρι σήμερα. Απ’ την άλλη, πολύ έξυπνα οι δύο-τρεις σκηνές δράσης δίνονται σε μορφή εικόνων κόμικ, προφυλάσσοντας το δράμα από θριλεροειδείς εκτροπές κι ανάγοντας τον αντίκτυπο τους στον ψυχικό κόσμο του Χουάν ως υποκειμενική εντύπωση.

Οι γονείς (Ναταλία Ορέιρο, «Μιλάγκρος, η Ατίθαση», και Σεζάρ Τρονκόσο) περνούν απ’ το σενάριο απλά σαν φιγούρες, ενώ ο Ερνέστο Αλτέριο ως θείος έχει μια ευκαιρία να δομήσει χαρακτήρα, όπως και η γιαγιά (Κριστίνα Μπάνεγας) που ξεχωρίζει με μία και μόνη σκηνή. Ο μικρός Τέο Γουτιέρεθ Μορένο σχετικά εκφραστικός.

Εντέλει, ο Αβίλα χειρίζεται το θέμα του με μια επιμέλεια αλλά χωρίς να καταφέρνει εσωτερικές εντάσεις. Διαρκώς σκεφτόμουν ότι χρειαζόταν ένας Κεν Λόουτς για να το απογειώσει, με μια τραχιά, πυκνή ποίηση.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

8 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.