Στις 2 Ιουλίου, τα επικοινωνιακά συστήματα παγκοσμίως τέθηκαν εκτός λειτουργίας από παράξενες ατμοσφαιρικές παρεμβολές. Λίγο αργότερα, ανακοινώθηκε από τον στρατό ότι μια σειρά από τεράστια αντικείμενα βρισκόταν σε τροχιά σύγκρουσης με τη Γη. Αν και αρχικά πίστευαν πως ήταν μετεωρίτες, γρήγορα αποκαλύφθηκε ότι τελικά επρόκειτο για ένα γιγαντιαίο διαστημόπλοιο που μεταφέρει ένα μυστηριώδες εξωγήινο είδος. Μετά από μια σειρά αποτυχημένων προσπαθειών να επικοινωνήσουν με τους εξωγήινους, ο Ντέιβιντ Λέβινσον, ένας πρώην επιστήμονας, ανακαλύπτει ότι οι εξωγήινοι πρόκειται να επιτεθούν σε καίρια σημεία σε όλο τον κόσμο, σε λιγότερο από μία ημέρα. Στις 3 Ιουλίου, οι εξωγήινοι έχουν καταστρέψει τη Νέα Υόρκη, το Λος Άντζελες και την Ουάσιγκτον. Στις 4 Ιουλίου, ξημερώνει η μέρα όπου η ανθρωπότητα θα αγωνιστεί για την ελευθερία.

Σκηνοθεσία:

Roland Emmerich

Κύριοι Ρόλοι:

Will Smith … σμηναγός Steven Hiller

Bill Pullman … πρόεδρος Thomas J. Whitmore

Jeff Goldblum … David Levinson

Mary McDonnell … Marilyn Whitmore

Judd Hirsch … Julius Levinson

Robert Loggia … στρατηγός William Grey

Randy Quaid … Russell Casse

Margaret Colin … Constance Spano

Vivica A. Fox … Jasmine Dubrow

James Rebhorn … Albert Nimziki

Harvey Fierstein … Marty Gilbert

Adam Baldwin … ταγματάρχης Mitchell

Brent Spiner … Δρ Brakish Okun

James Duval … Miguel Casse

Bill Smitrovich … αντισμήναρχος Watson

Harry Connick Jr. … λοχαγός Jimmy Wilder

Mae Whitman … Patricia Whitmore

Ross Bagley … Dylan Dubrow-Hiller

Lisa Jakub … Alicia Casse

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Dean Devlin, Roland Emmerich

Παραγωγή: Dean Devlin

Μουσική: David Arnold

Φωτογραφία: Karl Walter Lindenlaub

Μοντάζ: David Brenner

Σκηνικά: Oliver Scholl, Patrick Tatopoulos

Κοστούμια: Joseph A. Porro

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Independence Day
  • Ελληνικός Τίτλος: Μέρα Ανεξαρτησίας
  • Εναλλακτικός Τίτλος: ID4
  • Εναλλακτικός Ελλ. Τίτλος: Ημέρα Ανεξαρτησίας

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Κύριες Διακρίσεις

  • Όσκαρ ειδικών εφέ. Υποψήφιο για ήχο.
  • Υποψήφιο για Bafta ήχου και ειδικών εφέ.

Παραλειπόμενα

  • Κατά την προώθηση του Stargate στην Ευρώπη, ο Emmerich εμπνεύστηκε την ιδέα για αυτή την ταινία, καθώς ανέπτυσσε τις πεποιθήσεις του για την πιθανή ύπαρξη εξωγήινης ζωής.
  • Χρειάστηκε μόνο μία ημέρα για το σενάριο των Emmerich και Devlin ώστε να πάρει το πράσινο φως της παραγωγής από το αφεντικό της 20th Century Fox, τον Peter Chernin. Και 3 μόλις ημέρες μετά, ξεκίνησε ο σχεδιασμός.
  • Η ταινία θεωρείται πλέον σημαντικός σταθμός στην ιστορία των μπλοκμπάστερ, ως προπομπός των σύγχρονων ταινιών καταστροφής, αλλά και της μεταστροφής της οπτικής του Χόλιγουντ για τους εξωγήινους, που είχε λειάνει κατά πολύ κατά τη δεκαετία -κυρίως- του 1980. Πέρα από αυτά, η εκτεταμένη χρήση ψηφιακών εφέ έγινε σε πρωτοποριακό βαθμό. Πλάι σε αυτά, το φιλμ έσπασε κάθε προηγούμενο ρεκόρ, συμπεριλαμβάνοντας άνω των τριών χιλιάδων λήψεων ειδικών εφέ.
  • Ανάμεσα στις μινιατούρες που κατασκευάστηκαν για τα εξωγήινα αερόπλοια, ξεχώρισε αυτή των 9,1 μέτρων για τον καταστροφέα του στόλου. Αντίθετα, αυτή για το μητρικό σκάφος ήταν στα 3,7 μέτρα.
  • Η αντίστοιχη μινιατούρα του Λευκού Οίκου ήταν μόλις 3 επί 1,5, και χρειάστηκε μία εβδομάδα για να σχεδιαστεί η ανατίναξη του. Για αυτήν συνδικάστηκαν 40 διαφορετικές εκρηκτικές πηγές. Εσωτερικά χρησιμοποιήθηκε το έτοιμο σκηνικό από την ταινία Ο Έρωτας του Προέδρου, που είχε επίσης αποτελέσει σκηνικό για το Νίξον.
  • Οι “εξωγήινοι” που σχεδίασε ο Patrick Tatopoulos είχαν ύψος 2,4 μέτρα, και σκοπός ήταν να φαίνονται ταυτόχρονα οικείοι και ολότελα διαφορετικοί με τον άνθρωπο.
  • Ο αμερικανικός στρατός ήταν διαθέσιμος να παράσχει στην παραγωγή προσωπικό, οχήματα και κοστούμια. Η υποστήριξη όμως αυτή άρθηκε, όταν οι υπεύθυνοι για την ταινία αρνήθηκαν να εξαφανίσουν από το σενάριο κάθε αναφορά στη διαβόητη Περιοχή 31.
  • Στο αρχικό γύρισμα, ο Ράσελ Κέις (Randy Quaid) απορρίφθηκε ως πιλότος λόγω του αλκοολισμού του, και αναγκάστηκε να κλέψει ένα πυρηνικό βλήμα δένοντας το στο αεροπλάνο του, ώστε να ολοκληρώσει την αποστολή του. Το κοινό επικρότησε στη δοκιμαστική προβολή την ειρωνική και χιουμοριστική αξία αυτής της τροπής, αλλά οι παραγωγοί αποφάσισαν να γυρίσουν εκ νέου τις σκηνές, όπου ο Κέις γίνονταν αποδεκτός ως εθελοντής.
  • Ο ρόλος του σμηναγού Χίλερ ήταν ήδη από τη συγγραφή του σεναρίου να πάει σε μαύρο ηθοποιό. Πρώτη επιλογή ήταν ο Eddie Murphy, αλλά στα υπόψιν τέθηκαν και οι λευκοί Tom Cruise, Keanu Reeves, Johnny Depp, Jean-Claude Van Damme και William Baldwin. Για την τελική επιλογή του Will Smith, τον σημαντικότερο ρόλο έπαιξε η εμφάνιση του στο Απρόσκλητος Επισκέπτης (1993).
  • Diana Bellamy, Judith Hoag και Jessica Tuck είχαν συμπεριληφθεί στο καστ για να ερμηνεύσουν σημαντικούς ρόλους, αλλά εντέλει όμως θεωρήθηκαν περιττοί και κόπηκαν.
  • Apple Inc., Trendmasters (παιχνίδια), Molson Coors Brewing Company και Coca-Cola συνεργάστηκαν με τη Fox για τα παράγωγα και την προώθηση της ταινίας.
  • Πριν πάρει η ταινία κανονική διανομή για τις αίθουσες, προβλήθηκε ιδιωτικά στον Λευκό Οίκο για τον Bill Clinton και την οικογένεια του.
  • Η special-edition του Home Cinema διαρκεί 9 επιπλέον λεπτά. Για την προώθηση της δαπανήθηκαν 30 εκατομμύρια δολάρια, που πέτυχαν να γίνει η πλέον αγορασμένη βιντεοκασέτα ζωντανής δράσης στις ΗΠΑ (22 εκατομμύρια κόπιες).
  • Ήταν η πλέον εμπορικότερη ταινία για το 1996, με έσοδα που έφτασαν τα 817,4 εκατομμύρια δολάρια. Το κόστος ήταν στα 75.

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 22/11/2009

Ο Ρόλαντ Έμερικ διορθώνει αρκετά -όχι όλα- σφαλματάκια που έκανε στο «Stargate», και παρουσιάζει την πρώτη του «bigger-than-life» περιπέτεια, από αυτές που πλέον μας έχει συνηθίσει, χωρίς ποτέ να έχει φτάσει όμως σε αυτό το ύψος ψυχαγωγίας. Μακριά από την οπτική, αλλά όχι τη λογική των παλιών b-movie με εξωγήινους, έχουμε ένα αληθινό έπος με συναίσθημα, δράση, παγκόσμιο χαρακτήρα, άπειρους κομπάρσους, εξελιγμένα ειδικά εφέ. Ως προς το τελευταίο, βέβαια, πρέπει να επισημανθεί ότι παρότι μιλάμε για CGI, σου δίνει μια αίσθηση παραδοσιακού υλικού, κυρίως επειδή ο ανθρώπινος παράγοντας δεν υποτιμάται για χάρη του ψηφιακού.

Χωρίς να είναι σίγουρα κάποιο αριστούργημα, σε τραβάει να θες να το δεις και να το ξαναδείς. Γουίλ Σμιθ και Τζεφ Γκόλντμπλουμ βρίσκονται στο σημείο που πρέπει, ενώ ο Μπιλ Πούλμαν κάπου σου σπάει τα νεύρα παίζοντας τον υπερ-πλανητάρχη (ή υπερ-Κλίντον…). Δεν φταίει ερμηνευτικά, απλά το πρότυπο που βγαίνει εδώ για τον πρόεδρο των ΗΠΑ καταντάει εκνευριστικό, όσο κι αν το είχαμε έτσι κι αλλιώς συνηθίσει μέσω του Χόλιγουντ.

Βαθμολογία:


Κριτικός: Νίκος Ρέντζος

Έκδοση Κειμένου: 2/6/2015

Μιας και μπήκαμε κι επίσημα στην καλοκαιρινή σεζόν, αποφάσισα να παρακολουθήσω ένα από τα μεγαλύτερα μπλόκμπάστερ της γενιάς μου ξανά, να γράψω δυο πραγματάκια γι’ αυτό και να σας εκμυστηρευτώ ένα από τα κινηματογραφικά αμαρτήματά μου. Ποιο είναι το αμάρτημα; Διασκεδάζω με τις ταινίες του Ρόλαντ Έμεριχ…

Αυτή η παράξενη σχέση μου με τον Έμεριχ ξεκινά από τη μέρα που σαν πιτσιρικάς πήγα στο σινεμά να παρακολουθήσω τη Μέρα Ανεξαρτησίας, πίσω στο 1996. Ήμουν περίπου 14 ετών και θυμάμαι ότι όλη η παρέα το είχε διασκεδάσει απίστευτα, παρότι είχε ο καθένας τις ενστάσεις του, όχι τόσο για τα άπειρα λάθη του σεναρίου αλλά κυρίως για τον έντονο Αμερικανικό πατριωτισμό που έβγαζε το φιλμ. Όλοι ενωμένοι πίσω από τον Πρόεδρο και ο Πρόεδρος ρίχνεται κι αυτός στη μάχη, χωρίς καμία ιδιαίτερη αντίσταση από το κυβερνητικό επιτελείο. Αφήστε τον Πρόεδρο να διασκεδάσει πυροβολώντας μερικούς εξωγήινους. Τι μπορεί να συμβεί; Λες κι αυτός παίρνει τις αποφάσεις στο Δημοκρατικό μας πολίτευμα;

Έκτοτε έχω παρακολουθήσει αρκετές φορές το φιλμ στην τηλεόραση με τελευταία φορά δυο μέρες πριν. Η αϋπνία είχε το πάνω χέρι εκείνη τη νύχτα και για κάποιο λόγο θεώρησα καλή ιδέα να χαζέψω για λίγο (έτσι πίστευα…) ένα εφετζίδικο, γνώριμο μπλόκμπάστερ. Ξανά λοιπόν παρέμεινα στην οθόνη μέχρι το τέλος του φιλμ και ομολογώ ότι ξανά το διασκέδασα! Σκεπτόμενος λίγο αργότερα πώς μπορεί να μη με ενοχλούν τα δεκάδες ατοπήματα που πέφτει το σενάριο των Ντέβλιν και Έμεριχ, ατοπήματα που φαίνονται με γυμνό μάτι, κατέληξα σε μερικά συμπεράσματα, τα οποία θα μοιραστώ μαζί σας κι εσείς θα βγάλετε στη συνέχεια τα δικά σας συμπεράσματα για τη νοητική και ψυχική μου κατάσταση.

Ο πρώτος και κυριότερος λόγος που μπορώ να παρακολουθήσω ξανά ταινίες από τα τέλη του 1980 και αρχές με μέσα του 1990, έχει να κάνει με το κομμάτι της παιδικής ηλικίας και των κινηματογραφικών ή τηλεοπτικών αναμνήσεων. Η θύμηση της παρέας στον κινηματογράφο, οι ατάκες την ώρα της προβολής και η γενικότερη ξενοιασιά εκείνης της εποχής, παίζει σαφώς το ρόλο της. Ακόμα και “κακά” (είναι ολόκληρη κουβέντα το τι είναι κακό φιλμ και τι καλό) φιλμ όπως η Μέρα Ανεξαρτησίας σου γεννούν συναισθήματα και θύμησες.

Πέρα από το συναισθηματικό κομμάτι, αν έρθουμε στο σήμερα, υπάρχει το κομμάτι της παράδοσης των ταινιών επιστημονικής φαντασίας του 1950. Η Μέρα Ανεξαρτησίας είναι σαν ένας απόγονος των δεκάδων εκείνων ταινιών που προκαλούσαν στο κοινό της εποχής φόβο και δέος για το άγνωστο αυτό κομμάτι των εξωγήινων συγκατοίκων μας στο σύμπαν. Τα εφέ του 1996 μπορεί κάποιες στιγμές σήμερα να μοιάζουν ξεπερασμένα αλλά εκείνη την εποχή, πιστέψτε με, δούλεψαν αρκετά καλά και κατάφεραν να κάνουν τους ανθρώπους στις κινηματογραφικές αίθουσες να νιώσουν ένα σχετικό δέος.

Το βασικότερο κομμάτι θεωρώ στο φιλμ του Έμεριχ, είναι η διάθεση για χαβαλέ. Μπορεί να στήνει ολόκληρα διαστημόπλοια πάνω από τη Νέα Υόρκη αλλά με τον τρόπο που χειρίζεται το υλικό του είναι φανερό ότι θέλει να κάνει πλάκα. Παίρνει ένα μάτσο στερεοτυπικούς χαρακτήρες (μη μου πείτε ότι δεν το περιμένατε, εσείς που δεν έχετε δει την ταινία… Για τον Έμεριχ μιλάμε) και απλώς τους βάζει να διασκεδάσουν την εξωγήινη απειλή. Ο χαλαρός και ηρωικός έχει τη μορφή του Γουίλ Σμιθ, που από εδώ και μετά γίνεται σταρ πρώτου μεγέθους, το “μυαλό” της υπόθεσης ανήκει στον Τζεφ Γκόλντμπλουμ, ο στρατός εκπροσωπείται από το βετεράνο Ρόμπερτ Λότζια, ο “χαμένος” που θα γίνει ήρωας είναι ο Ράντι Κουέιντ και φυσικά έχουμε τον Μπιλ Πούλμαν στο ρόλο του Προέδρου. Ο Πρόεδρος είναι απλά ο Πρόεδρος, πάντα τίμιος και με καθαρό κούτελο, έτοιμος να θυσιαστεί για το λαό του.

Αν πάρεις τους στερεοτυπικούς χαρακτήρες, τα σεναριακά λάθη, τον έντονο πατριωτισμό, το υπερφίαλο σενάριο και ασχοληθείς με το καθένα ξεχωριστά, τότε θα αρχίσεις να χτυπάς το κεφάλι σου. Αν όμως, όλα αυτά τα αναμίξεις και τα δώσεις στον Έμεριχ, τότε έχεις τη Μέρα Ανεξαρτησίας, το φιλμ που προσπερνά τις λεπτομέρειες με μεγάλη ευκολία και διασκεδάζει την ανοησία του! Ξέρω ότι σήμερα, μετά από μια σειρά “σκεπτόμενων” μπλοκμπάστερ, το φιλμ του Έμεριχ θα έχει άλλη αποδοχή, ιδιαίτερα από το νεότερο κοινό. Ο τρόπος που οι πάντες θέλουν να ψειρίζουν τα πάντα και να αναζητούν λογικές εξηγήσεις ακόμα κι από ένα φιλμ που βάζει τον πρωταγωνιστή του να γρονθοκοπεί έναν εξωγήινο λέγοντας του : “Καλώς ήρθες στη Γη! Αυτό εννοώ όταν λέω Στενές Επαφές!”, δεν λειτουργεί υπέρ της Μέρας Ανεξαρτησίας. Ο μόνος τρόπος για να παρακολουθήσεις τη Μέρα Ανεξαρτησίας και να διασκεδάσεις, είναι βλέποντάς τη σαν μια πλούσια b movie και σαν καλοκαιρινό διάλειμμα από το πιο σοβαρό κινηματογραφικό σου πρόγραμμα. Εγώ έτσι τη θυμάμαι κι έτσι μπορώ ακόμα να τη δω και να διασκεδάσω χωρίς ενοχές!

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

25 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.