Γαλλία, τέλη της δεκαετία του 1860. Η Τερέζ, που διακατέχεται από πνεύμα ελευθερίας, αναγκάζεται να παντρευτεί τον φιλάσθενο ξάδελφο της, Καμίλ, ευρισκόμενη υπό την εποπτεία της θείας της, μαντάμ Ρακέν. Η οικογένεια μετακομίζει στο Παρίσι, όπου η Τερέζ γνωρίζει τον Λορέντ και την τραβάει ο ζωώδης μαγνητισμός του. Οι δύο τους ξεκινάν ερωτική σχέση, και πολύ γρήγορα φαίνεται ότι ο Καμίλ είναι το μόνο τους εμπόδιο για την ευτυχία, και πρέπει να φύγει από τη μέση πάση θυσία.

Σκηνοθεσία:

Charlie Stratton

Κύριοι Ρόλοι:

Elizabeth Olsen … Therese Raquin

Oscar Isaac … Laurent LeClaire

Tom Felton … Camille Raquin

Jessica Lange … μαντάμ Raquin

Matt Lucas … Olivier

Shirley Henderson … Suzanne

Mackenzie Crook … Grivet

John Kavanagh … επιθεωρητής Michaud

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Charlie Stratton

Παραγωγή: William Horberg, Mickey Liddell, Pete Shilaimon

Μουσική: Gabriel Yared

Φωτογραφία: Florian Hoffmeister

Μοντάζ: Celia Haining, Leslie Jones, Paul Tothill

Σκηνικά: Uli Hanisch

Κοστούμια: Pierre-Yves Gayraud

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Home Cinema.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: In Secret

Ελληνικός Τίτλος: Τερέζα Ρακέν: Παράνομο Πάθος

Εναλλακτικός Τίτλος: Therese

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Η Δις Υπαστυνόμος (1928)

Οι Εραστές της Σάρκας (1953)

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα: Therese Raquin του Emile Zola.
  • Θεατρικό: Therese Raquin του Neal Bell.

Παραλειπόμενα

  • Ντεμπούτο στον κινηματογράφο για τον Charlie Stratton.
  • Το διάσημο έργο του Emile Zola είχε γίνει ήδη τρεις φορές ταινία. Βωβή το 1916 ως The Marble Heart, και ομώνυμη το 1928 με ελληνικό τίτλο Η Δις Υπαστυνόμος. Το 1953, ήρθε η διασημότερη εκδοχή, αυτή του Marcel Carne, που μεταφράστηκε ως Οι Εραστές της Σάρκας.
  • Η Kate Winslet ήταν από καιρό πριν υποψήφια για τον ρόλο της Τερέζ. Μετά την αντικατέστησε η Jessica Biel με παρτενέρ τον Gerard Butler.
  • Για τον ρόλο της θείας, πρώτα είχε προσληφθεί η Glenn Close, αλλά αποχώρησε.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 7/8/2016

Για να κάνεις ακόμα μία «Τερέζ Ρακέν» στο σινεμά, πρέπει είτε να έχεις τους λόγους σου, ή να δημιουργήσεις κάποιους. Στην προκειμένη περίπτωση, κανένα από αυτά τα δύο δεν μπαίνει σε ισχύ, με τη δουλειά του Τσάρλι Στράτον να διασώζεται από κάποιο σημείο και μετά από τον ίδιο τον όγκο του γραπτού του Εμίλ Ζολά. Ξεκινώντας, όλα είναι ακαδημαϊκά: μία ακόμα ταινία με κοστούμια εποχής που προσπαθεί να εντυπωσιάσει με τον πλούτο παραγωγής, την αξιοπρόσεκτη φωτογραφία και τα νιάτα στις ερμηνείες. Αλλά τίποτα δεν λειτουργεί, κάνοντας τα όρια να κλείνουν προς το βαρετό, με τη μεταστροφή της ιστορίας να έρχεται ως βάλσαμο για το ενδιαφέρον μας. Όλα τα τυπικά που είχαν χτιστεί ως τότε και δεν «περπατούσαν», μπαίνουν σε πλήρη λειτουργία, με εμάς να μένουμε με το παράπονο που δεν έχει παρακάτω, αλλά και χάσαμε τόση ώρα τσάμπα.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

12 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.