Αρχές των 1970, Χάρλεμ. Η 19χρονη Τις Ρίβερς σέβεται κι εμπιστεύεται όλα όσα τη συνδέουν με τον αρραβωνιαστικό της, τον καλλιτέχνη Αλφόνσο Χαντ, γνωστότερο με το ψευδώνυμο Φόνι. Φίλοι από μικρά παιδιά, το αφοσιωμένο κι ερωτευμένο ζευγάρι ονειρεύεται ένα μέλλον κοινό. Αλλά τα σχέδια τους εκτροχιάζονται, όταν ο Φόνι συλλαμβάνεται για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε ποτέ. Τώρα, η Τις πρέπει να καθαρίσει το όνομα του αγαπημένου της, με τη βοήθεια του οικογενειακού της δικηγόρου, κι ενώ μέσα της μεγαλώνει μια νέα ζωή.

Σκηνοθεσία:

Barry Jenkins

Κύριοι Ρόλοι:

KiKi Layne … Clementine ‘Tish’ Rivers

Stephan James … Alonzo ‘Fonny’ Hunt

Regina King … Sharon Rivers

Teyonah Parris … Ernestine Rivers

Colman Domingo … Joseph Rivers

Brian Tyree Henry … Daniel Carty

Ed Skrein … αστυνομικός Bell

Emily Rios … Victoria Rogers

Michael Beach … Frank Hunt

Aunjanue Ellis … Κα Hunt

Finn Wittrock … Hayward

Diego Luna … Pedrocito

Pedro Pascal … Pietro Alvarez

Dave Franco … Levy

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Barry Jenkins

Παραγωγή: Megan Ellison, Dede Gardner, Barry Jenkins, Jeremy Kleiner, Sara Murphy, Adele Romanski

Μουσική: Nicholas Britell

Φωτογραφία: James Laxton

Μοντάζ: Joi McMillon, Nat Sanders

Σκηνικά: Mark Friedberg

Κοστούμια: Caroline Eselin

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: If Beale Street Could Talk

Ελληνικός Τίτλος: Αν η Οδός Μπιλ Μπορούσε να Μιλήσει

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα: If Beale Street Could Talk του James Baldwin.

Κύριες Διακρίσεις

  • Όσκαρ δεύτερου γυναικείου ρόλου (Regina King). Υποψήφιο για διασκευασμένο σενάριο και μουσική.
  • Χρυσή Σφαίρα δεύτερου γυναικείου ρόλου (Regina King). Υποψήφιο για καλύτερη ταινία (δράμα) και σενάριο.
  • Υποψήφιο για Bafta σεναρίου και μουσικής.
  • Καλύτερη ταινία στα βραβεία Independent Spirit.

Παραλειπόμενα

  • Ο Jenkins έγραψε το σενάριο μέσα στο Καλοκαίρι του 2013. Την ίδια ακριβώς εποχή, δούλευε πάνω και σε αυτό του Moonlight.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός:  Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur

Έκδοση Κειμένου: 13/2/2019

Ο Barry Jenkins του οσκαρικού «Moonlight» παρουσιάζει το πρώτο «μετα-Όσκαρ» δείγμα δουλειάς του (και μόλις τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του) και δεν απογοητεύει. Ευτυχώς, γίνεται σαφές πως το περίφημο προ διετίας φιλμ δεν ήταν τυχαία επιτυχία που ήρθε απλά τη σωστή στιγμή, αλλά έργο δημιουργού με ακέραια δεξιότητα και καθαρή φωνή. Η «Οδός Μπιλ» είναι αισθητά ταινία του Barry Jenkins, προκύπτει αρμονικά ως απόγονος του «Moonlight» και φέρνει το τελευταίο στο μυαλό με όλους τους σωστούς τρόπους. Χωρίς μανιερίστικη επανάληψη, το ύφος, οι θεματικές, τα χρώματα, μέχρι και η πρωτότυπη μουσική του Nicholas Britell μοιάζουν αναπόσπαστα κομμάτια ενός ενιαίου, ιδιοσυγκρασιακού και απολαυστικού κινηματογραφικού σύμπαντος.

Αν το «Moonlight» ήταν ιστορία ενηλικίωσης, η «Οδός Μπιλ» είναι ένα love-story. Βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του James Baldwin, λαμβάνει χώρα στα πλαίσια του ανεξέλεγκτου φυλετικού ρατσισμού των αμερικανικών ‘70ς, γεγονός που παραμένει μεν πάντα κοινωνικά επίκαιρο, μα κινηματογραφικά μπορεί εύκολα να γεννήσει τάσεις προς ξεπερασμένους ακαδημαϊκούς διδακτισμούς. Ο Jenkins αποφεύγει εντέχνως τέτοια παραπατήματα, ακριβώς γιατί η εστίαση βρίσκεται στον ρομαντισμό. Πρόκειται, ουσιαστικά, για την αρχετυπική αφήγηση πάνω στην αγάπη που προσπαθεί να επιβιώσει σε έναν κόσμο γεμάτο εμπόδια, και το σενάριο την προσεγγίζει συγκεντρωμένα και λιτά, με μια θεματική απλότητα που συνεπάγεται όντως  οικουμενικότητα.

Η αθωότητα της ρομαντικής ιστορίας αντιπαραβάλλεται με την παράλογη σκληρότητα του έξω κόσμου, υπογραμμίζοντας εμφατικά η μία την άλλη. Το σχόλιο πάνω στην ανθρώπινη ασχήμια γίνεται εύστοχο ακριβώς διότι στο προσκήνιο βρίσκεται η ομορφιά. Ο Jenkins καθοδηγεί τους ηθοποιούς του (μια υπέροχη κεντρική ερμηνεία από την KiKi Layne, που μερικώς εκθέτει δίπλα της τον πιο αδύναμο Stephan James), την κάμερα και τα φώτα του James Laxton, το μαγευτικό βιολί του Nicholas Britell κι όλο το καλλιτεχνικό του επιτελείο σε ένα ύφος βαθιάς λυρικότητας, που υπηρετεί με ευαισθησία και πίστη αυτήν την ομορφιά. Κι έτσι, επί της ουσίας αυτή είναι και που νικά (σε νοηματικό επίπεδο), μέσα στην παντοκρατορία του σάπιου κόσμου, σε έναν γλυκόπικρο ύμνο στην αγνή, αυθεντική αγάπη ως πανανθρώπινη αλήθεια.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

15 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.