Δεν Είμαι η Μαντάμ Μποβαρύ

Η Λι και ο σύζυγος της, ο Κιν, κατασκευάζουν ένα ψεύτικο διαζύγιο για να εξασφαλίσουν ένα δεύτερο διαμέρισμα στην πόλη, το οποίο παρέχει η κυβέρνηση για τους εργένηδες. Ο Κιν παντρεύεται έξι μήνες μετά, όπως είχαν συμφωνήσει, αλλά άλλη γυναίκα. Οργισμένη, η Λι του κάνει μήνυση, αλλά τη χάνει. Ακόμα κι όταν επιμένει σε ανώτερους οργανισμούς, φτάνοντας ως τον δήμαρχο, η απόκριση είναι όμοια. Αλλά κι ο Κιν τραβάει το σκοινί, δηλώνοντας δημόσια ότι η Λι είναι μια «ασύδοτη γυναίκα», μια και δεν ήταν παρθένα την πρώτη νύχτα του γάμου τους. Η μία μήνυση ακολουθάει την άλλη, και έχουν πια περάσει δέκα χρόνια δίχως αποτέλεσμα…

Σκηνοθεσία:

Xiaogang Feng

Κύριοι Ρόλοι:

Bingbing Fan … Li Xuelian

Chengpeng Dong … Wang Gongdao

Wei Fan … Guo Nong

Zonghan Li … Qin Yuhe

Tao Guo … Zhao Datou

Jia-yi Zhang … Ma Wenbin

Yi Zhang … Jia Congming

Xiaogang Feng … αφηγητής (φωνή)

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Zhenyun Liu

Παραγωγή: Dajun Zhang

Μουσική: Wei Du

Φωτογραφία: Pan Luo

Μοντάζ: William Chang

Σκηνικά: Zhong Han

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

• Αυθεντικός Τίτλος: Wo Bu Shi Pan Jin Lian
• Ελληνικός Τίτλος: Δεν Είμαι η Μαντάμ Μποβαρύ
• Διεθνής Τίτλος: I Am Not Madame Bovary

Σεναριακή Πηγή

• Μυθιστόρημα: I Did Not Kill My Husband του Zhenyun Liu.

Κύριες Διακρίσεις

• Καλύτερη ταινία, γυναικεία ερμηνεία (Bingbing Fan) και φωτογραφία στα Ασιατικά Βραβεία. Υποψήφιο και για σκηνοθεσία, δεύτερο αντρικό ρόλο (Chengpeng Dong).
• Χρυσό Κοχύλι (καλύτερη ταινία) στο φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν. Μαζί και βραβείο γυναικείας ερμηνείας (Bingbing Fan).

Παραλειπόμενα

• Ο πρωτότυπος κινεζικός τίτλος σημαίνει κυριολεκτικά «Δεν είμαι η Παν Τζινλιάν». Η Pan Jinlian είναι μια διαβόητη λογοτεχνική μορφή στην κινεζική παράδοση, συνώνυμη της άπιστης και ανήθικης γυναίκας. Ο διεθνής τίτλος αντικατέστησε την αναφορά με τη Μαντάμ Μποβαρύ, επειδή το δυτικό κοινό δεν είναι εξοικειωμένο με με την κινέζα ηρωίδα.
• Το κυριότερο μέρος του φιλμ είναι σε στρογγυλό κάδρο, κάτι που υπήρχε εξαρχής στον σχεδιασμό της ταινίας. Οι περισσότερες από τις σκηνές του Πεκίνου είναι σε τετράγωνο. Μία μονάχα σκηνή σε λεωφορείο είναι σε 16:9, ενώ το φινάλε και οι τίτλοι είναι στο πιο “κανονικό” 2.39:1.