Στο μακρινό διάστημα. Ο Μόντε και η κόρη του, Γουίλοου, ζουν μαζί σε ένα διαστημόπλοιο σε απόλυτη απομόνωση. Ένας άντρας που η αυστηρή αυτοπειθαρχία του στέκεται σαν ασπίδα ενάντια σε κάθε επιθυμία, ο Μόντε φροντίζει την κοπέλα σαν πατέρας, ενάντια στη θέληση του. Το σπέρμα του χρησιμοποιήθηκε για να γονιμοποιήσει το ωάριο της νέας γυναίκα που τη γέννησε. Ήταν και οι δύο μέλη ενός πληρώματος θανατοποινιτών. Πειραματόζωα σε αποστολή. Τώρα έχουν απομείνει μόνο ο Μόντε και η Γουίλοου. Μέσω της κόρης του βιώνει τη γέννηση μιας παντοδύναμης αγάπης. Μαζί πατέρας και κόρη προσεγγίζουν τον προορισμό τους, την μαύρη τρύπα στην οποία ο χώρος και χρόνος δεν υπάρχουν.

Σκηνοθεσία:

Claire Denis

Κύριοι Ρόλοι:

Robert Pattinson … Monte

Juliette Binoche … Δρ Dibs

Mia Goth … Boyse

Lars Eidinger … Chandra

Andre Benjamin … Tcherny

Agata Buzek … Nansen

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Claire Denis, Jean-Pol Fargeau, Geoff Cox

Παραγωγή: Laurence Clerc, Oliver Dungey, Christoph Friedel, D.J. Gugenheim, Andrew Lauren, Klaudia Smieja, Claudia Steffen, Olivier Thery Lapiney

Μουσική: Stuart Staples

Φωτογραφία: Yorick Le Saux

Μοντάζ: Guy Lecorne

Σκηνικά: Olafur Eliasson, Francois-Renaud Labarthe

Κοστούμια: Judy Shrewsbury

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: High Life

Ελληνικός Τίτλος: Μαύρη Τρύπα

Κύριες Διακρίσεις

  • Βραβείο FIPRESCI στο φεστιβάλ του Σαν Σεμπάστιαν.

Παραλειπόμενα

  • Πρώτη ταινία της Claire Denis στην αγγλική γλώσσα, μετά από 13 γαλλόφωνες. Η ίδια δήλωσε πως θα ήταν παράξενο να ακούγονται τα γαλλικά στο διάστημα, θα έπρεπε να είναι είτε αγγλικά είτε ρωσικά.
  • Το συγκεκριμένο σχέδιο η δημιουργός το είχε κατά νου επί 15 χρόνια. Αρχικά ήθελε τον Vincent Gallo να το ερμηνεύσει, αλλά έπειτα είχε στο μυαλό της μονάχα τον Philip Seymour Hoffman, μέχρι φυσικά τον απροσδόκητο θάνατο του.
  • Για τον ρόλο της Δρ Ντιμπς, αρχή επιλογή ήταν η Patricia Arquette.
  • Ο γάλλος αστρολόγος, φιλόσοφος και εξπέρ στις μαύρες τρύπες Aurelien Barrau συνέβαλε ως επιστημονικός σύμβουλος.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Όγδοη φορά που ο Stuart Staples, τραγουδιστής των Tindersticks, εργάζεται με την Claire Denis. Στην ταινία ακούγεται και το τραγούδι Willow του συγκροτήματος, από τη φωνή του Robert Pattinson.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur

Έκδοση Κειμένου: 17/4/2019

Η 72χρονη και παραγωγικότατη Claire Denis ξεκίνησε ως συνεργάτης σκηνοθετών, όπως ο Tarkovsky, ο Wenders, ο Jarmusch, ο Κώστας Γαβράς και ο προβοκάτορας Makavejev του «Sweet Movie». Φτιάχνοντας ένα δικό της σινεφιλικό σινεμά από το 1988, μόλις το 2017 πήρε για πρώτη φορά διανομή στην Ελλάδα χάρη στην πιο προσβάσιμη απ’ ό,τι συνήθως κομεντί «Η Λιακάδα Μέσα μου» με τη Juliette Binoche. Τώρα, έχουμε την τύχη να ξανακούσουμε την κινηματογραφική φωνή της, με το νέο της πόνημα να αποτελεί και την πρώτη της αγγλόφωνη ταινία, ξανά με την Binoche στο βασικό καστ.

Με αισθητές επιρροές από Tarkovsky, το κιουμπρικικό «2001», ίσως και το «Κάτω από το Δέρμα» του Jonathan Glazer, η Denis δημιουργεί καλλιτεχνικό sci-fi που δεν είναι μεν εντελώς απρόσιτο, μα σίγουρα δεν απευθύνεται στις μάζες. Οι χαρακτήρες της Γαλλίδας βρίσκονται σε ένα διαστημόπλοιο στο μακρινό διάστημα προσεγγίζοντας μια μαύρη τρύπα, μα ο συμπαντικός μακρόκοσμος δεν είναι εκεί για να προσφέρει επιστημονικό ενδιαφέρον και αστρικές αναζητήσεις, αλλά μάλλον για να αντιπαραβληθεί με τον ανθρώπινο μικρόκοσμο και να μας κάνει να εστιάσουμε σε αυτόν. Η συμπαντική απομόνωση και οι κραυγές που στο διάστημα κανείς δεν μπορεί να ακούσει δίνουν την αφορμή για μια ανθρωποκεντρική μελέτη πάνω στο ένστικτο, τη σεξουαλικότητα, την αναπαραγωγή και την πατρότητα, υπό μια υπαρξιακή σκοπιά. Μια έντονα σεξουαλικοποιημένη ματιά σκεπάζει τους χαρακτήρες, που αιωρούνται σε ένα κενό όχι μόνο ατμόσφαιρας, αλλά και νοήματος, και τις πράξεις τους, που κατά συνέπεια υποκινούνται από ζωώδες ένστικτο και μη λογικές τάσεις. Οι εν λόγω χαρακτήρες χαίρουν ελάχιστης ανάπτυξης και μόνο υπαινικτικού backstory, παραμένοντας ηθελημένα σχηματικοί και συμβάλλοντας στην αφαιρετικότητα που διέπει την αφήγηση. Η απομόνωση του σκοτεινού και άηχου σύμπαντος, λοιπόν, ενθαρρύνει μια εξέταση της ανθρώπινης ύπαρξης αποκομμένης από τις έννοιες-συμβάσεις του χρόνου και του πολιτισμού, ξεγυμνωμένης στην πρωτόγονη, ζωώδη φύση της.

Τη σεξουαλικότητα και τη βία που αυτή υποδαυλίζει διαδέχεται η γέννηση, και την επίπονη υπαρξιακή δοκιμασία η Μαύρη Τρύπα και η… μεταφορική γέννηση. Ομολογουμένως, δεν είναι απόλυτα ξεκάθαρο τι περισσότερο αποκομίζουμε από το τελευταίο μισάωρο της ταινίας πέρα από ό,τι ήδη γνωρίζουμε (έχουμε εξαρχής δει τον Monte του Robert Pattinson ως μοναχικό πατέρα και η κατάληξη της πλοκής είναι μάλλον ανέκαθεν προφανής), γι’ αυτό και διστάζω να αποκαλέσω το φιλμ αληθινά σπουδαίο. Υπάρχει, βέβαια, μια υπόγεια, μα αξιοσημείωτη αίσθηση αμφιλεγόμενου ερωτισμού, μια ταμπού ανατροπή του διπτύχου άντρα-γυναίκας, που απεικονίζεται με τολμηρή ευαισθησία ως (φιλοσοφικά) φυσική και δίνει μια απρόσμενη, ενδιαφέρουσα διάσταση στη διαλεκτική της Denis. Στα πλαίσια του άλλου παρεμφερούς διπτύχου, αυτού του θανάτου και της (ανα)γέννησης, το αλά «2001» τέλος φαντάζει -προβλέψιμα- πρέπον, αφήνοντας παράλληλα αρκετά μέτωπα ανοιχτά προς περαιτέρω εξερεύνηση σε πιθανή δεύτερη θέαση.

Η Claire Denis σκηνοθετεί άκρως υπνωτιστικά, βυθίζοντας τις σκηνές της στο χρώμα, στο -εξωτερικό κι εσωτερικό- σκοτάδι, την υπαρξιακή αγωνία και σε έναν διεστραμμένο αισθησιασμό που γεννά μια instant-classic σκηνή αυνανισμού από τη Julliete Binoche. Το σύνολο είναι γοητευτικό, ακόμα κι αν μας αφήσει με απορίες, η θέαση απόκοσμη και ελκυστικά… απωθητική. Ή το αντίθετο.

Βαθμολογία:


>>>>>>>>> Συνολικές Επισκέψεις: 261 || Επισκέψεις Βδομάδας: 1

Γκαλερι φωτογραφιων

14 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.