Τρεις συνεταίροι, και φίλοι από παλιά, κάνουν επαγγελματικές ληστείες. Αρχηγός της συμμορίας είναι ο Νιλ ΜακΚόλεϊ με άλλους δύο βασικούς συνεργάτες, τον Κρις Σίχερλις και τον Μάικλ Τσερίτο. Οι τρεις συνέταιροι δεν είναι “φτηνιάρηδες” εγκληματίες, αλλά επαγγελματίες και μάλιστα με στιλ, που κερδίζουν πολλά λεφτά με τον δικό τους τρόπο. Αν χρειαστεί να σκοτώσουν, δεν διστάζουν. Απέναντί τους παραμονεύει ο αστυνομικός με αξιοθαύμαστη πορεία στη δουλειά του, Βίνσεντ Χάνα, του τμήματος ανθρωποκτονιών του Λος Άντζελες. Ο Χάνα βρίσκεται στα ίχνη του κλέφτη-ιδιοφυΐα και αρχηγού της συμμορίας ΜακΚόλεϊ. Δεν ξέρει ακριβώς τι έχει να αντιμετωπίσει, αλλά κυνηγά το θήραμά του μεθοδικά, ζώντας ουσιαστικά όπως ζει αυτό. Ο ΜακΚόλεϊ τώρα σχεδιάζει το τελευταίο μεγάλο του κόλπο πριν αποσυρθεί, σχέδιο για το οποίο έχει επιστρατεύσει τους καλύτερους της ομάδας του.

Σκηνοθεσία:

Michael Mann

Κύριοι Ρόλοι:

Al Pacino … αστυνόμος Vincent Hanna

Robert De Niro … Neil McCauley

Val Kilmer … Chris Shiherlis

Jon Voight … Nate

Tom Sizemore … Michael Cheritto

Diane Venora … Justine Hanna

Amy Brenneman … Eady

Ashley Judd … Charlene Shiherlis

Mykelti Williamson … ντετέκτιβ Drucker

Wes Studi … ντετέκτιβ Sammy Casals

Ted Levine … ντετέκτιβ Mike Bosko

Dennis Haysbert … Donald Breedan

William Fichtner … Roger Van Zant

Natalie Portman … Lauren Gustafson

Tom Noonan … Kelso

Hank Azaria … Alan Marciano

Danny Trejo … Trejo

Tone Loc … Richard Torena

Xander Berkeley … Ralph

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Michael Mann

Παραγωγή: Art Linson, Michael Mann

Μουσική: Elliot Goldenthal

Φωτογραφία: Dante Spinotti

Μοντάζ: Pasquale Buba, William Goldenberg, Dov Hoenig, Tom Rolf

Σκηνικά: Neil Spisak

Κοστούμια: Deborah Lynn Scott

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Heat
  • Ελληνικός Τίτλος: Ένταση

Παραλειπόμενα

  • Η ιστορία βασίστηκε στον παλιό αστυνόμο του Σικάγο, Chuck Adamson, και το κυνήγι που διεξήγαγε τη δεκαετία του 1960 επί ενός κακοποιού με το όνομα Neil McCauley.
  • Ο Michael Mann είχε εργαστεί πάνω στην ιστορία του αυτή το 1979, με ένα αρχικό σενάριο να δίνεται στον Walter Hill που όμως το είχε απορρίψει. Έπειτα από δέκα χρόνια, το δούλεψε ξανά για το κανάλι NBC, με αποτέλεσμα τον πιλότο μιας τηλεοπτικής σειράς που δεν συνεχίστηκε εντέλει ποτέ. Για την “τιμή των όπλων”, το είχε βγάλει το 1989 ως τηλεταινία με τον τίτλο L.A. Takedown (από το καστ αυτού “επιβίωσε” επί της ταινίας ο Xander Berkeley, σε διαφορετικό όμως ρόλο). Όταν το 1994 εγκατέλειψε μια βιογραφία για τον James Dean, ο Mann αποφάσισε να μετατρέψει το σενάριο σε αυτό της επόμενης του ταινίας.
  • Ο De Niro ήταν ο πρώτος από το καστ που πήρε στα χέρια του το σενάριο, κι αυτός ήταν που το προώθησε στον Pacino και τον έπεισε -εύκολα- να συμμετάσχει.
  • Χρόνια σε παράλληλους δρόμους, εδώ συναντήθηκαν για πρώτη φορά επί της οθόνης ο Al Pacino με τον Robert De Niro. Υπήρχε βέβαια η κοινή τους συμμετοχή στον δεύτερο Νονό, αλλά δεν συναντιούνται ποτέ επί της οθόνης λόγω της δομής της ταινίας.
  • Ο Keanu Reeves απέρριψε τον ρόλο που πήγε στον Val Kilmer, λόγω της ευκαιρίας που του είχε δοθεί να ερμηνεύσει τον Άμλετ στο θέατρο.
  • Ο Pacino αποκάλυψε ότι ερμήνευε σαν να ήταν υπό την επήρεια κοκαΐνης καθ’ όλη την ταινία, καθώς έτσι ανάγνωσε τον χαρακτήρα του.
  • Ο σκηνοθέτης συνόδευε τους Kilmer, Sizemore και De Niro στις φυλακές του Φόλσομ στην Καλιφόρνια, ώστε να έρθουν σε στενή επαφή και να μιλήσουν με κρατούμενους. Από την άλλη, η Ashley Judd αναζήτησε ιερόδουλες που πλέον είχαν κάνει οικογένεια.
  • Ο Mann ζήτησε από τον ανιχνευτή του να βρει τοποθεσίες γυρισμάτων που δεν είχαν χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν από κάποια άλλη ταινία. Αυτό που κατάφεραν ήταν ότι από τις 85 τοποθεσίες που εμφανίζονται, ήταν λιγότερες από 10 που είχαν ξανά κινηματογραφηθεί.
  • Το δυσκολότερο γύρισμα έμελλε να είναι αυτό στο αεροδρόμιο του Λος Άντζελες, που επειδή τελούσε υπό την απειλή ενός διαβόητου τρομοκράτη (Ted Kaczynski), χρησιμοποιήθηκε μόνο μικρό μέρος του συνεργείου.
  • Οι 107 ημέρες γυρισμάτων δεν εμπεριείχαν ούτε ένα γύρισμα εντός κάποιου στούντιο, μετά από επιλογή του σκηνοθέτη.
  • Το μπάτζετ ήταν στα 60 εκατομμύρια δολάρια, με τις εισπράξεις να φτάνουν στα 187,4. Κυρίως, το φιλμ θεωρείται από τα πλέον διαδραστικά στο είδος του.
  • Ο γάλλος γκάνγκστερ Redoine Faid έτυχε να συναντηθεί με τον Mann σε ένα φεστιβάλ μετά από χρόνια, και του εκμυστηρεύτηκε ότι ήταν άθελα του ο “τεχνικός του σύμβουλος”. Και πράγματι, τα ΜΜΕ είχαν ήδη εντοπίσει ομοιότητες στον τρόπο δράσης του κακοποιού σε σχέση με όσα βλέπουμε στην ταινία.

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 22/1/2010

Κι ο Μάικλ Μαν έκτοτε ανήκει στο πάνθεον των σημαντικότερων σύγχρονων αμερικανικών σκηνοθετών. Με έναν εντελώς δικό του τρόπο, κατασκευάζει ένα μοντέρνο αστυνομικό έπος που βασίζεται ελάχιστα στη δράση και υπερβολικά στην εσωτερική ένταση. Ο Μαν πετάει σαν τραπουλόχαρτα στο τραπέζι τους χαρακτήρες τους και τους συνδυάζει με μαεστρία, χωρίς να αποδυναμώνει τον κεντρικό κορμό και σκοπό του. Βέβαια, το μεγάλο ατού του έργου είναι η πρώτη εν οθόνη αντιπαράθεση του Αλ Πατσίνο με τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο, την οποία ο Μαν τη διαχειρίζεται άψογα, ανάγοντας σε σκηνή θρύλο την αντίστοιχη της “αλά σπαγγέτι” συνάντησης τους. Σε αυτήν κρύβεται όλη η νοηματική του ίδιου νομίσματος με τις δύο όψεις. Εκεί που ο δημιουργός δεν πετυχαίνει απόλυτα είναι στη διαχείριση της πολύ μεγάλης διάρκειας και στην ενσωμάτωση περισσότερης δράσης για να κρατάει σε εγρήγορση όλα τα είδη των θεατών. Με την απόλυτη συμπαράσταση ενός σφιχτού μοντάζ και μιας καταβλητικής φωτογραφίας, το έργο συγκαταλέγεται στις καλύτερες σύγχρονες αστυνομικές στιγμές των ΗΠΑ, και επιβάλλεται να το δει κανείς, ακόμα και που αγνοήθηκε από όλα τα βραβεία. Τα Όσκαρ, βέβαια, είπαν το «συγνώμη» τους λίγα χρόνια μετά, με αφορμή το «The Insider».

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

14 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.