Τρία χρόνια μετά την αναγκαστική του παραίτηση, ο Ρίτσαρντ Νίξον διατηρούσε σιωπή ιχθύος. Όμως, το καλοκαίρι του 1977, ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ συμφώνησε να δώσει μια εφόλης της ύλης συνέντευξη και ν’ απαντήσει σ’ όλα τα ερωτήματα που αφορούσαν τη διακυβέρνησή του και το σκάνδαλο Ουότεργκέιτ που έθεσε τέλος στην προεδρία του. Ο Νίξον εξέπληξε τους πάντες όταν επέλεξε τον Ντέιβιντ Φροστ ως τηλεοπτικό εξομολογητή του, έχοντας την πρόθεση να φανεί εξυπνότερος απ’ τον χαρωπό βρετανό σόουμαν και να αποκαταστήσει την εικόνα του στις καρδιές και τη συνείδηση των Αμερικανών. Παρά το γεγονός ότι ο Φροστ ήταν αυθεντία στα δημοσιογραφικά τηλεοπτικά τερτίπια, η ομάδα του αμφισβήτησε την ικανότητα του επικεφαλής της να επιβληθεί. Θα μπορέσει ο Νίξον να αποφύγει τις ερωτήσεις που αφορούν την ανάμιξή του σ’ ένα απ’τα μεγαλύτερα εθνικά σκάνδαλα; Ή θα καταφέρει ο Φροστ να υπερκεράσει τις κριτικές και να κερδίσει τη μάχη καταφέρνοντας να κάνει τον άνθρωπο που έχτισε την καριέρα του πάνω στην υπεκφυγή να λογοδοτήσει;

Σκηνοθεσία:

Ron Howard

Κύριοι Ρόλοι:

Frank Langella … Richard Nixon

Michael Sheen … David Frost

Kevin Bacon … Jack Brennan

Oliver Platt … Bob Zelnick

Sam Rockwell … James Reston, Jr.

Matthew Macfadyen … John Birt

Rebecca Hall … Caroline Cushing

Patty McCormack … Pat Nixon

Toby Jones … Swifty Lazar

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Peter Morgan

Παραγωγή: Tim Bevan, Eric Fellner, Brian Grazer, Ron Howard

Μουσική: Hans Zimmer

Φωτογραφία: Salvatore Totino

Μοντάζ: Daniel P. Hanley, Mike Hill, Robert Komatsu

Σκηνικά: Michael Corenblith

Κοστούμια: Daniel Orlandi

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Frost/Nixon

Ελληνικός Τίτλος: Frost/Nixon: Η Αναμέτρηση

Σεναριακή Πηγή

  • Θεατρικό: Frost/Nixon του Peter Morgan.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, πρώτου αντρικού ρόλου (Frank Langella), διασκευασμένου σεναρίου και μοντάζ.
  • Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ταινίας (δράμα), σκηνοθεσίας, πρώτου αντρικού ρόλου (Frank Langella) σε δράμα, σεναρίου και μουσικής.
  • Υποψήφιο για Bafta καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, πρώτου αντρικού ρόλου (Frank Langella), σεναρίου, μοντάζ και μακιγιάζ/κομμώσεων.

Παραλειπόμενα

  • Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, όλοι απευθύνονταν προς τον Langella ως “κύριε πρόεδρε”.
  • Αμφότεροι οι Frank Langella, Michael Sheen ήταν που είχαν ερμηνεύσει τους ίδιους ρόλους και στο θεατρικό. Ο Ron Howard είχε θέσει ως προϋπόθεση στους παραγωγούς για να αναλάβει τη σκηνοθεσία ότι θα ήταν οι ίδιοι ηθοποιοί εκ νέου στις θέσεις τους.
  • Πριν από τον Ron Howard, είχαν ακουστεί τα ονόματα των: Martin Scorsese, Mike Nichols, George Clooney, Sam Mendes και Bennett Miller.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Βασίλης Καγιογλίδης 

Έκδοση Κειμένου: 5/1/2009

Ό,τι εκκρεμότητες άφησε η ταινία Καληνύχτα και Καλή Τύχη του George Clooney, έρχεται να τις περαιώσει αυτή η ψυχαγωγική δίωρη ταινία χαρακτήρων.

Είναι τόσο επιτυχημένη η διασκευή που έκανε ο Peter Morgan στο ομώνυμο θεατρικό του, που το Frost/Nixon δε θα μπορούσε να περιοριστεί σε ένα και μόνο χαρακτηρισμό, αυτό της πολιτικής ταινίας. Η πανούργα και ταυτόχρονα ταλαντούχα πένα του Morgan, σε συνδυασμό με την main stream νοοτροπία του Ron Howard και την οσκαρικών προδιαγραφών ερμηνεία του Frank Langella, ανάγουν το Frost/Nixon σε μια ισχυρή πολιτική ταινία, που καταφέρνει να είναι απόλυτα περιεκτική σε πολιτικά και ιστορικά θέματα. Επιπλέον, κατανοητή, εύγλωττη και αρκούντως ψυχαγωγική μέσα από τον έξυπνο διαχωρισμό χαρακτήρων, στοιχείων και αληθινών γεγονότων.

Το Frost/Nixon επιτυγχάνει τη ρεαλιστική απεικόνιση μίας σύγκρουσης γοήτρου και φιλοδοξίας, τη φωτογράφιση δύο προσώπων που προσπαθούν να προβάλλουν με κάθε τρόπο την ατομική τους δύναμη. Δύο εκ διαμέτρου αντίθετων προσωπικοτήτων που ως συνδετικό κρίκο έχουν την άρνηση τους να υποστούν επουδενί μία ενδεχόμενη ήττα, την αγαστή επιθυμία τους για κυριαρχία, πολιτική και δημοσιογραφική, την οποία κατάφεραν να μεταφέρουν μέσα σε ένα μικρό «τηλεοπτικό πλατό». Κι ο Howard είναι εκεί για να την καταγράψει και τελικά να τη χωρέσει ολόκληρη μέσα σε μόλις δυόμιση κινηματογραφικές ώρες. Η απαραίτητη δόση δράσης που σπέρνει ο Morgan μέσα στο ήδη συμπυκνωμένο (σε πολικά στοιχεία) σενάριο του, κινηματογραφημένο με μια -επιτέλους- χαρακτηριστική ωριμότητα από τον Ron Howard, καθιστούν το Frost/Nixon την πιο ενδιαφέρουσα πολιτική ταινία της χρονιάς, μετά βέβαια από το Il Divo του Paolo Sorrentino.

Εκείνο το στοιχείο που ανάγει μία από τις πιο προβεβλημένες τηλεοπτικές συνεντεύξεις στην καλύτερη στιγμή της καριέρα του Howard είναι ακριβώς τα ίδια τα γεγονότα. Δηλαδή, η δυναμική προσπάθεια που καταβάλει ένας δημοσιογράφος και ένας πολιτικός, στην ύστατη προσωπική του στιγμή ο καθένας, να «συνθέσει» τη δική του ιστορία. Τελικά, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων το κατάφεραν κι οι δύο, με ένα δικό τους, αποκλειστικά προσωπικό τρόπο.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

13 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.