Η Κωνσταντινούπολη είναι βυθισμένη στην πολιτική βία. Ο Χαμζά, ένας υψηλά ιστάμενος αστυνόμος, προσφέρει στον Καντίρ μια προσφορά αποφυλάκισης. Για να τον αφήσει ελεύθερο, πρέπει να δεχτεί να δουλέψει στη νέα υπηρεσία πληροφοριοδοτών στον κλάδο των συλλεκτών απορριμμάτων. Ο Καντίρ δέχεται, και ξεκινά να μαζεύει σκουπίδια από τις παραγκουπόλεις, αναζητώντας μέσα τους κάποιο εγχειρίδιο κατασκευής βόμβας. Σε μία από αυτές τις γειτονιές, θα συναντήσει τον αδελφό του, Αχμέτ. Αυτός εργάζεται στο τμήμα του δήμου που είναι υπεύθυνο να εξολοθρεύει αδέσποτα σκυλιά.

Σκηνοθεσία:

Emin Alper

Κύριοι Ρόλοι:

Mehmet Ozgur … Kadir

Berkay Ates … Ahmet

Tulin Ozen … Meral

Mufit Kayacan … Hamza

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Emin Alper

Παραγωγή: Cem Doruk, Enis Kostepen, Nadir Operli

Μουσική: Cevdet Erek

Φωτογραφία: Adam Jandrup

Μοντάζ: Osman Bayraktaroglu

Σκηνικά: Ismail Durmaz

Κοστούμια: Nurten Tinel

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Abluka

Ελληνικός Τίτλος: Υποψίες

Διεθνής Τίτλος: Frenzy

Κύριες Διακρίσεις

  • Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Βενετίας. Ειδικό βραβείο επιτροπής.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος

Έκδοση Κειμένου: 25/2/2017

Στα περίχωρα μάλλον της Κωνσταντινούπολης, σε πολύ υποβαθμισμένη περιοχή, σχεδόν παραγκούπολη. Συχνά από τηλεοράσεις-παλιατζούρες, βλέπουμε σκηνές από ταραχές στο κέντρο της πόλης. Ο κρατούμενος Καντίρ αποφυλακίζεται νωρίτερα με αναστολή, υπό τον όρο να κατασκοπεύει στη γειτονιά του για τυχόν τρομοκρατική δραστηριότητα -π.χ. παράλληλα με άλλους, ερευνά στα σκουπίδια για πιθανά εύφλεκτα υλικά παρασκευής αυτοσχέδιων βομβών. Ο αδελφός του, Άχμετ, που ζει στην ίδια γειτονία, με τη γυναίκα του να τον έχει εγκαταλείψει μαζί με το παιδί, δουλεύει για τον δήμο σκοτώνοντας αδέσποτα σκυλιά, ενώ έχει διασώσει ένα τραυματισμένο, φροντίζοντάς το κρυφά στο σπίτι του. Παραδίπλα ζει κι ένα ζευγάρι, φίλοι του Άχμετ, ο Άλι κι η Μεράλ. Ο Καντίρ τούς υποπτεύεται για τρομοκράτες. Από συζητήσεις προκύπτει ότι υπήρχε και τρίτος αδελφός, ο Βελί, εξαφανισμένος χρόνια και, ίσως, επαναστάτης.

Δεν πρόκειται για αφήγηση τόσο πλοκής, όσο κατάστασης των πραγμάτων. Βόμβες που ακούγονται από μακριά προκαλώντας σεισμικές δονήσεις, ήχος των φορτηγών τη νύχτα, γαυγίσματα, δυνατά χτυπήματα σε πόρτες, φωτιές στους κάδους των σκουπιδιών εν την απουσία δραστών, περιπολικά που τρέχουν, κουκουλοφόρα ματ σε μπλόκα (μπλόκο σημαίνει ο τούρκικος τίτλος), νυχτερινό γιουσουρούμ με προϊόντα-σκουπίδια, κ.λπ., όλα αυτά με κλειστοφοβικό πλανάρισμα, δημιουργούν μια ατμόσφαιρα δυστοπική όπου συναντιέται η αθλιότητα στους δρόμους κάπως αλά «Μπλέιντ Ράνερ» με την αποσύνθεση του αστικού τοπίου όπως στο «Στοιχείο του Εγκλήματος» του Τρίερ. Οι δυο αδελφοί, παγιδευμένοι σε βρόχους καταπίεσης (η μυστική υπηρεσία, ο δήμος) καχυποψίας, φόβου, ψεμάτων, αδυνατούν να είναι μεταξύ τους λειτουργικοί, χάνοντας κάθε δυνατότητα ψυχικής αναπνοής. Κανένα φως στο τούνελ εκτός απ’ την επώδυνη λύση της αντίστασης που ως Νέμεση στα τελευταία πλάνα, μοιάζει το ίδιο σκοτεινή κι επίφοβη, όπως η εξουσία.

Ο Εμίν Αλπέρ στο «Πέρα απ’ τον Λόφο» καταγράφει την παγίδευση των ανθρώπων γύρω απ’ τα μικροσυμφέροντα, μέσα από υποψίες και φόβους στο ηλιόλουστο αγροτικό περιβάλλον. Στην παρούσα ταινία, ο υπαρξιακός εφιάλτης σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο στο αστικό σκοτεινό τοπίο, φτάνει στα όρια ενός τέλους του πολιτισμού. Η αναγωγική ικανότητα του Αλπέρ μού θύμισε αυτή του Μπέλα Ταρ στο «Άλογο του Τορίνο».

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

13 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.