Η Άλεξ Όουενς είναι μια όμορφη, εργατική κι αποφασισμένη δεκαοχτάχρονη γυναίκα στο Πίτσμπουργκ. Τα πρωινά δουλεύει σαν οξυγονοκολλήτρια σ’ ένα εργοστάσιο, μόνο και μόνο για να μπορεί τα βράδια να κάνει αυτό που πραγματικά αγαπά: να χορεύει. Όταν είναι πάνω στη σκηνή νιώθει ελεύθερη, ζωντανή. Είναι όλη της η ζωή και γι’ αυτό τον λόγο επιθυμεί διακαώς να φύγει από το μπαρ που δουλεύει ως σέξι χορεύτρια και να σπουδάσει σύγχρονο χορό στην ακαδημία της πόλης. Δεν έχει όμως το κουράγιο να κάνει αίτηση, κι έτσι αναβάλλει συνέχεια την οντισιόν.

Σκηνοθεσία:

Adrian Lyne

Κύριοι Ρόλοι:

Jennifer Beals … Alexandra ‘Alex’ Owens

Michael Nouri … Nick Hurley

Sunny Johnson … Jeanie Szabo

Kyle T. Heffner … Richie Blazek

Lee Ving … Johnny C.

Lilia Skala … Hanna Long

Ron Karabatsos … Jake Mawby

Belinda Bauer … Katie Hurley

Cynthia Rhodes … Tina Tech

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Thomas Hedley Jr., Joe Eszterhas

Στόρι: Thomas Hedley Jr.

Παραγωγή: Jerry Bruckheimer, Don Simpson

Μουσική: Giorgio Moroder

Φωτογραφία: Donald Peterman

Μοντάζ: Walt Mulconery, Bud S. Smith

Σκηνικά: Charles Rosen

Κοστούμια: Michael Kaplan

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Flashdance
  • Ελληνικός Τίτλος: Φλάσντανς

Κύριες Διακρίσεις

  • Όσκαρ τραγουδιού (Flashdance…What a Feeling). Υποψήφιο για φωτογραφία, μοντάζ και τραγούδι (Maniac).
  • Χρυσή Σφαίρα μουσικής και τραγουδιού (Flashdance…What a Feeling). Υποψήφιο για καλύτερη ταινία (κωμωδία/μιούζικαλ), πρώτο γυναικείο ρόλο (Jennifer Beals) στην ίδια κατηγορία, και τραγούδι (Maniac).
  • Βραβείο Bafta μοντάζ. Υποψήφιο για καλύτερη μουσική, ήχο και τραγούδι (Flashdance…What a Feeling).

Παραλειπόμενα

  • Εδώ εγκαινίασαν τη μακρά συνεργασία τους οι Don Simpson και Jerry Bruckheimer. Η βίντεο-κλιπ αισθητική συγκεκριμένων σκηνή επηρέασε άμεσα ακόλουθές επιτυχίες τους (όπως το Φουτ-λούζ και το Τοπ Γκαν).
  • Πρώτη και μεγάλη επιτυχία για τον Adrian Lyne (αλλά όχι ντεμπούτο του), που εφάρμοσε τεχνικές τις οποίες είχε δουλέψει στα 1970 σε διαφημιστικά.
  • Το στόρι είχε βασιστεί στην αληθινή ζωή της καναδής Maureen Marder, και με αντίτιμο 2,3 χιλιάδες δολάρια η ίδια είχε δώσει την άδεια στην Paramount Pictures να τη χρησιμοποιήσει εμπορικά. Όταν όμως το φιλμ έγινε μεγάλη εμπορική επιτυχία, το θέμα πήγε στο δικαστήριο, που όμως αποφάνθηκε ότι δεν υπήρξε περίπτωση απάτης.
  • Ο κύριος όγκος των χορευτικών σκηνών της Jennifer Beals γυρίστηκαν με τη γαλλίδα ηθοποιό Marine Jahan. Σε μια breakdance κίνηση της αντικαταστάθηκε από τον χορευτή Crazy Legs (Richard Colon).
  • Το μπλουζάκι όπου η Άλεξ αφήνει να φανεί γυμνός ο ώμος, ένα γραφικό στιγμιότυπο που μεταφέρθηκε και στην αφίσα, συνέβη, σύμφωνα με την Beals, μετά από μικρό ατύχημα που είχε, αφού αναγκάστηκε να κόψει το πάνω μέρος της μπλούζας όταν αυτή μπήκε στο πλύσιμο.
  • Παρότι ο Adrian Lyne ήταν η πρώτη επιλογή για τη σκηνοθεσία, τόσο ο David Cronenberg όσο κι ο Brian De Palma απέρριψαν την ευκαιρία να την αναλάβουν.
  • Οι τρεις τελικές υποψήφιες για την Άλεξ ήταν οι: Jennifer Beals, Demi Moore και Leslie Wing. Το πώς έγινε η τελική επιλογή έχει γεννήσει δύο μύθους, που ίσως και κάποιος από αυτούς να ανταποκρίνεται στην αλήθεια. Ο πρώτος αναφέρει ότι το αφεντικό του στούντιο, ο Michael Eisner, ζήτησε από τις γυναίκες γραμματείς του κτηρίου να κάνουν την επιλογή, ενώ ο δεύτερος, σύμφωνα με τον Joe Eszterhas, αφορά πάλι το ίδιο πρόσωπο, αλλά ότι ζήτησε από τους 200 πιο “μάτσο” υπαλλήλους της Paramount να ψηφίσουν για το ποια από τις 3 θα θέλανε περισσότερο να…
  • Ο ρόλος του Νικ είχε πρώτα προσφερθεί στον Gene Simmons, τον τραγουδιστή των Kiss. Εκείνος όμως αρνήθηκε, μια κι έρχονταν σε αντίθεση με το “δαιμονικό” του μακιγιάζ. Υποψήφιοι έπειτα ήταν οι Pierce Brosnan, Robert De Niro, Richard Gere, Mel Gibson, Tom Hanks και John Travolta, ενώ πολύ κοντά βρέθηκε στον ρόλο ο Kevin Costner, που ακόμα μάχονταν να τα καταφέρει στον χώρο.
  • Η Paramount φοβήθηκε ότι το φιλμ δεν θα τα πήγαινε καλά στα ταμεία, και πρόλαβε να πουλήσει το 25% των δικαιωμάτων. Αυτό βέβαια αποδείχτηκε ζημιογόνο για εκείνην, μια και η ταινία έβγαλε 201,5 εκατομμύρια δολάρια, κι ενώ είχε κοστίσει μόλις 7. Μεγάλη ήταν η -δωρεάν- προώθηση που είχε γίνει μέσω του καναλιού MTV, μια και ήταν η πρώτη ταινία που είχε τη δομή να προσφέρει αποσπάσματα στο πρόγραμμα του.
  • Το 2001, έγινε μια προσπάθεια να μεταφερθεί σε μιούζικαλ με νέα τραγούδια του Giorgio Moroder, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Αντίθετα, το 2008 ανέβηκε σε σκηνή του Πλίμουθ το Flashdance The Musical, σε κείμενο του Tom Hedley.
  • Το 2020, η Paramount ανακοίνωσε ένα τηλεοπτικό reboot, εν είδει σειράς για το Paramount+.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Το σάουντρακ πούλησε πάνω από 700 χιλιάδες κόπιες μόνο μέσα στις 2 πρώτες βδομάδες, και πάνω από 6 εκατομμύρια συνολικά μόνο στις ΗΠΑ.
  • Οδηγός του σάουντρακ είναι το Flashdance… What a Feeling με τη φωνή της Irene Cara (που ήταν και η ερμηνεύτρια του επίσης οσκαρικού Fame). Η ίδια μαζί με τον Keith Forsey έγραψε τους στοίχους, ενώ η σύνθεση ήταν του Giorgio Moroder. Μεγάλη όμως επιτυχία είχε και το Maniac με τον Michael Sembello (όπου ένας αστικός μύθος ήθελε να έχει γραφτεί για το cult θρίλερ Maniac του 1980). Από τα υπόλοιπα του άλμπουμ ξεχώρισαν τα Lady, Lady, Lady (Joe Esposito), Gloria (δεν συμπεριλήφθηκε στον δίσκο) και Imagination (Laura Branigan), και η μπαλάντα I’ll Be Here Where the Heart Is (Kim Carnes). Σε σινγκλ βγήκε και το Manhunt (Karen Kamon), ενώ δεν πέρασαν απαρατήρητα ούτε τα: He’s a Dream (Shandi Sinnamon), Love Theme from Flashdance (Helen St. John, Giorgio Moroder), Romeo (Donna Summer) και Seduce Me Tonight (Cycle V).

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 13/3/2011

Παρότι η ταινία δεν μπορεί να ξεπεράσει ούτε σπρωγμένη τον όρο «ενδιαφέρουσα», είναι το πρότυπο όλων όσων βλέπουμε έκτοτε με θέμα τον σύγχρονο χορό. Έθεσε τους κανόνες που απεγκλώβισαν τις χορευτικές κινήσεις από το παραδοσιακό μιούζικαλ σε κάτι το πιο ελεύθερο και σέξι. Η Τζένιφερ Μπιλς πείθει απόλυτα σε έναν ρόλο που είναι τραγικά κλισέ, αλλά η συνέχεια της καριέρας της ήταν μάλλον απογοητευτική. Η ζημιά γίνεται σε κάποιους δεύτερους ρόλους (αν και σε αυτούς κρατιέται έξυπνα ένα χαμηλό προφίλ επί του κοινωνικού υποστρώματος του φιλμ) και σε ένα σενάριο που παρακαλάει να έρθει χορευτική σκηνή για να «κρυφτεί» (κι εκεί κρύβεται για τα καλά, μια και οι σκηνές αυτές είναι πιο μπροστά κι από τα βίντεο-κλιπ της εποχής). Απίστευτα καλό για το είδος του το σάουντρακ, ένα από τα πιο εύηχα όλων των εποχών που αποτελούνται από τραγούδια, με το «What a Feeling» να είναι από τους δικαιότερους κατόχους Όσκαρ στην κατηγορία. Ακόμα κι αν έχετε βαρεθεί με τη μελούρα, μείνετε ως την τελευταία, κλασική σκηνή για να θαυμάσετε τον χορό.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

37 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.