Έξι μήνες έχουν περάσει από τη διάσωση του μικρούλη Νέμο. Η ηρωίδα αυτής της περιπέτειας, η αμνησιακή Ντόρι, ζει ήσυχα ανάμεσα στα άλλα ψαράκια κλόουν. Σε μια επίσκεψη του σχολείου της πλάι στον Νέμο για να δουν ψάρια που αποδημούν, αισθάνεται νοσταλγία για το δικό της σπίτι και μαζί της έρχονται παιδικές μνήμες. Θυμάται κάτι για ένα κόσμημα του Μοντερέι στην Καλιφόρνια. Μαζί με τον Νέμο και τον Μάρλιν, ξεκινάει το δύσκολο ταξίδι για να βρει την οικογένεια της και μαζί καταλήγουν στο ινστιτούτο θαλάσσιας ζωής της ακτής Μοντερέι, όπου συναντούν τον Μπέιλι, μια λευκή φάλαινα, την Ντέστινι, μια φάλαινα καρχαρία και το χταπόδι Χανκ, οι οποίοι γίνονται οι οδηγοί της Ντόρι.

Σκηνοθεσία:

Andrew Stanton

Angus MacLane (βοηθητικός)

Κύριοι Ρόλοι:

Ellen DeGeneres … Dory (φωνή)

Albert Brooks … Marlin (φωνή)

Hayden Rolence … Nemo (φωνή)

Ed O’Neill … Hank (φωνή)

Kaitlin Olson … Destiny (φωνή)

Ty Burrell … Bailey (φωνή)

Diane Keaton … Jenny (φωνή)

Eugene Levy … Charlie (φωνή)

Idris Elba … Fluke (φωνή)

Dominic West … Rudder (φωνή)

Bill Hader … Stan (φωνή)

Sigourney Weaver … Sigourney Weaver (φωνή)

Willem Dafoe … Gill (φωνή)

Brad Garrett … Bloat (φωνή)

Allison Janney … Peach (φωνή)

Austin Pendleton … Gurgle (φωνή)

Stephen Root … Bubbles (φωνή)

Vicki Lewis … Deb/Flo (φωνή)

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Andrew Stanton, Victoria Strouse

Παραγωγή: Lindsey Collins

Μουσική: Thomas Newman

Μοντάζ: Axel Geddes

Σκηνικά: Steve Pilcher

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Finding Dory
  • Ελληνικός Τίτλος: Ψάχνοντας την Ντόρι

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Σεναριακή Πηγή

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Bafta καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων.

Παραλειπόμενα

  • Τεχνική: Computer-animated (ψηφιακό)
  • Η ταινία βγήκε και τρισδιάστατη.
  • Το 2005, υπήρχε ανοιχτή διαφωνία ανάμεσα στον Michael Eisner της Disney και τον Steve Jobs της Pixar πάνω στη διανομή των ταινιών της δεύτερης. Αυτό οδήγησε την Disney στην κατασκευή ενός νέου στούντιο κινουμένων σχεδίων, όπου θα αναλάμβανε σίκουελ των 7 ταινιών της Pixar που είχε υπό την ιδιοκτησία της. Παρότι οι δύο εταιρίες τα βρήκαν, εκεί γεννήθηκε η ιδέα του Finding Nemo 2, και προσλήφθηκε σεναριογράφος για να τη φέρει εις πέρας. Τον Ιούλιο του 2012, ανακοινώθηκε ότι ο ίδιος ο Andrew Stanton ετοίμαζε το σίκουελ, παρότι την ίδια ημέρα ο σκηνοθέτης το αμφισβήτησε. Φτάσαμε στον Σεπτέμβρη του 2012, οπότε κι ο Stanton παραδέχτηκε την αλήθεια περί της εμπλοκής του.
  • Με πάνω από 25 εκατομμύρια like στο Facebook, η Ντόρι έγινε η πιο αγαπητή ηρωίδα από κάθε άλλον ήρωα της Disney και της Pixar.
  • Έφτασε να κοστίσει 200 εκατομμύρια δολάρια, ένα νούμερο τεράστιο για το είδος, αλλά τα έσοδα έφτασαν στο 1 δις και 29 εκατομμύρια δολάρια. Είχε έτσι καταταχτεί στην τέταρτη θέση των εμπορικότερων κινουμένων σχεδίων όλων των εποχών, αλλά πρώτο αποκλειστικά για τη Βόρεια Αμερική.
  • Και στα ελληνικά, με τις φωνές των: Δήμητρα Παπαδοπούλου (ενήλικη Ντόρι), Έλλη Θάνου (μικρή Ντόρι), Νίκη Γεωργακάκου (έφηβη Ντόρι), Θοδωρής Αθερίδης (Μάρλιν), Γιώργος Ρεντούμης (Νέμο), Ακίνδυνος Γκίκας (Χανκ), Στεφανία Φιλιάδη (Μοίρα), Χρήστος Θάνος (Μπέιλι), Χίλντα Ηλιοπούλου (Τζένι), Δημήτρης Δημόπουλος (Τσάρλι/Φουσκάλας), Μανώλης Γιούργος (Φλόκος/Κοιλίτσας), Χάρης Γρηγορόπουλος (Πηδάλιος/Γουργούρης), Τάσος Κωστής (Κος Σαλάχης), Γιάννης Στεφόπουλος (Κάφκας), Άκης Λελεκίδης (Σπίθας), Ντίνος Σούτης (Γκιλ), Τέτα Κωνσταντά (Ντεμπ/Φλο), Βίνα Παπαδοπούλου (Αστεράτη), Ανδρέας Ευαγγελάτος (Ζακ), Μαρία Πλακίδη, Χαρά Ζησιμάτου, Δέσποινα Παπαδάτου, Διονύσης Παπαδάτος, Γιώργος Ζαχαρόπουλος, Ελένη Αλεξανδρή, Βάσια Ζαχαροπούλου, Αποστόλης Ψυχράμης, Αλέξανδρος Λουζιώτης, Στέλιος Ψαρουδάκης, Ελισάβετ Κωνσταντοπούλου, Ελένη Λεφέβρ, Στεφανία-Μαρία Παππά, Γεωργία Αχλαδιώτου, Ελευθερία Χατζηγιάννη, Αλέξανδρος Ντούνης, Δέσποινα Κοκκαλά, Κατερίνα-Ελένη Λελεκίδη, Βασίλης Αξιώτης, Τάνια Βουράκη, Χριστίνα Αλεξίου, Νεκτάριος Γεωργιάδης, Γιάννης Υφαντής, Ανδρέας Ρήγας, Ναταλία Παρτσινέβελου, Χρυσάνθη Παππά, Μαρίνα Αχλαδιώτου, Στέλιος Ευαγγελάτος, Μαγδαληνή Χατζηγιάννη. Σκηνοθετική επιμέλεια: Μαρία Πλακίδη. Μετάφραση: Ελένη Κουβοπούλου.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Η Sia διασκεύασε για την ταινία το Unforgettable του Nat King Cole.

Κριτικός: Πάνος Αχτσιόγλου

Έκδοση Κειμένου: 31/7/2016

Η καινούρια ταινία των στούντιο της Pixar είναι ένα φιλμ για εκείνους που δεν σταματούν να πιστεύουν ότι το μόνο που έκαναν σε όλη τους τη ζωή ήταν να απογοητεύουν τους άλλους. Το μικρό, μπλε ψαράκι με τη νοητική και γλωσσική ιδιομορφία, που κατάφερε να κλέψει τις καρδίες όλων στην ίσως πιο μεγάλη επιτυχία των στούντιο το μακρινό 2003, αποκτά επιτέλους μια σχεδόν ολοδική του ταινία. Η χαριτωμένη Ντόρι, με τη μόνιμη απώλεια πρόσφατης μνήμης, αφού κατάφερε να γίνει (όχι σκόπιμα) το επίκεντρο στο «Ψάχνοντας τον Νέμο», αναλαμβάνει να ξεκινήσει με τον δικό της άτσαλο τρόπο ένα ταξίδι αναζήτησης της οικογένειάς της. Οδηγημένη από μικρές αναλαμπές που κοιτούν πίσω στην παιδική της ζωή -όπου οι γονείς της προσπαθούσαν να κάνουν τα πάντα για να μην πληγωθεί ή κινδυνέψει-, θα ψάξει μαζί με το αληθινό παρελθόν της κι έναν τρόπο εξιλέωσης από τις αυτο-διαιωνιζόμενες κρίσεις ενοχής κι άγχους ακόμη και για εκείνα τα γεγονότα που δεν συνέβησαν από δικό της λάθος.

Όλα στο φιλμ γυρνούν γύρω από τον κεντρικό χαρακτήρα με τα μεγάλα και μόνιμα απορημένα μάτια. Μαζί με τα δύο μικρά ψάρια κλόουν (σε ξεκάθαρα δευτερεύοντες ρόλους) κάνουν την εμφάνιση τους πολλοί από τους χαρακτήρες της προγενέστερης ταινίας, επιτυγχάνοντας τη νοηματική σύνδεση του σίκουελ, αν κι ως έναν βαθμό πολλοί κρίνονται περιττοί. Η παραγωγή συνεχίζει να κυμαίνεται στα γνωστά υψηλά στάνταρ, ωστόσο, πέρα από την εξαιρετική δουλειά στον τεχνικό τομέα (χρωματικά είναι ίσως από τα πιο εντυπωσιακά κινούμενα σχέδια που έχουμε δει), καταφέρνει να ανεβάσει τον πήχη της συγκίνησης ακόμη πιο ψηλά. Ήδη από το «Ψηλά στον Ουρανό» και το «Toy Story 3» έως το πρόσφατο «Τα Μυαλά που Κουβαλάς» και τώρα το «Ψάχνοντας την Ντόρι», επιχειρείται μια βάρια συναισθηματική προσέγγιση που απειλεί να πνίξει το καθιερωμένο πια κοινωνικό μήνυμα του παραδοσιακού αμερικανικού καρτούν. Μία ιδίως σκηνή, αυτή του απελπισμένου αποπροσανατολισμού της μικρής πρωταγωνίστριας, κινηματογραφημένη τολμηρά σε πρώτο πρόσωπο, ίσως να είναι αρκετά δυσβάσταχτη για ένα παιδικό κοινό. Ίσως και πάλι να είναι δυσκολότερη για έναν ενήλικα, ποιος ξέρει…

Στημένο πάνω στην ίδια αφηγηματική βάση με τον κινηματογραφικό του πρόγονο, το φιλμ αποκαλύπτει βαθμιαία στιγμιότυπα του παρελθόντος μέσω αδύναμων φλας-μπακ, όμοιων με την ξεθωριασμένη μνήμη της κεντρικής ηρωίδας, αφήνοντας μια διαρκή αίσθηση αποδοχής του εαυτού και των προβλημάτων του. Το στοιχείο της περιπλάνησης και του ταξιδιού δεν λείπει ούτε εδώ, όμως παρουσιάζεται αισθητά πιο αποδυναμωμένο, ιδίως όταν η δράση μετατοπίζεται στο κέντρο θαλασσιάς ζωής της Καλιφόρνια, όπου και το σενάριο μετασχηματίζεται σε έναν αγώνα ενάντια στον χρόνο. Παρότι οι κανόνες του πάρκου είναι λίγο ασαφείς (αν είσαι ένα πολύ άρρωστο ψάρι μπορεί να καταλήξεις σε ένα άλλο κέντρο στο Κλίβελαντ), όλα αυτά μοιάζουν να μην απασχολούν και πολύ, αφού οι τρελές κι οπτικά άκρως δυναμικές σκηνές δράσης που εμπλέκουν θαλάσσιους λέοντες, διάφορα περίεργα πουλιά, έναν μυωπικό φαλαινοκαρχαρία, δαιδαλώδη δίκτυα ύδρευσης και κάθε είδους δοχείο γεμάτο νερό θα ενθουσιάσουν εγγυημένα, κυρίως τους μικρότερους θεατές.

Είναι γεγονός ότι κάποιες στιγμές το φιλμ δείχνει να μην αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να σταματήσει. Το κεντρικό μήνυμα της αυταξίας μεταφέρεται με «λεπτότητα» μεγατόνων και καταντά σε στιγμές υπερβολικό, με το φινάλε απλά να ξεπέρνα τα όρια, αγγίζοντας το αφελές. Είναι επίσης αλήθεια ότι πολλές φορές επαναλαμβάνει τον ίδιο του τον εαυτό σχεδόν αβασάνιστα. Όμως, η δουλειά που γίνεται από τα στούντιο συνεχίζει να είναι σπουδαία. Μεγαλύτερο ίσως επίτευγμα της σκηνοθεσίας είναι ότι το «Ψάχνοντας την Ντόρι» δεν μοιάζει καθόλου με μια πρόχειρη δημιουργία για έναν δευτερεύοντα χαρακτήρα μιας προηγούμενης επιτυχίας, που απλά γυρίστηκε επειδή ο εν λόγω ήρωας πούλησε περισσότερο. Πλαισιωμένο κυρίως από έναν από τους πιο περίπλοκους (και σχεδιαστικά απαιτητικότερους) υποστηρικτικούς χαρακτήρες του σύγχρονου ψηφιακού animation, τον γλοιώδη, βλοσυρό αλλά και βαθιά συμπονετικό Χανκ το χταπόδι, αλλά και με το εξαιρετικό για ακόμη μία φορά voice-acting της Έλεν ντε Τζενέρις, παρουσιάζεται τελικά ως μια ολοκληρωμένη δημιουργία με πολλά φωτεινά σημεία. Κρατώντας στον νου μία από τις πιο ειλικρινείς εικονογραφήσεις της προσπάθειας μιας οικογένειας να μεγαλώσει ένα παιδί με ειδικές δυνατότητες (αυτές που σε έναν ιδανικό κόσμο θα μεταφράζονταν σε νέες σούπερ δυνάμεις), οδηγείσαι γρήγορα στη διαπίστωση ότι παρότι δεν ζεις στο καταδεκτικό κι αλληλέγγυο σύμπαν της Pixar και της Disney, η θέα του απέραντου ωκεανού σε συνδυασμό με ένα λυτρωτικό «τα κατάφερα» δεν μπορεί να μη σε αφήσει ασυγκίνητο.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

14 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.