Ο 9χρονος Όσκαρ Σνελ έχει πολλά ταλέντα. Είναι ερασιτέχνης εφευρέτης, σχεδιαστής κοσμημάτων, αστροφυσικός, παίκτης ντεφιού και μεγάλος ειρηνιστής. Την ημέρα της τρομοκρατικής επίθεσης της 9/11/01, θα χάσει για πάντα τον πατέρα του. Αυτό που του απομένει είναι ένα μυστήριο κλειδί που του είχε δώσει εκείνος, και τώρα ο Όσκαρ αναζητά σε όλη τη Νέα Υόρκη για την αντίστοιχη κλειδαριά.

Σκηνοθεσία:

Stephen Daldry

Κύριοι Ρόλοι:

Thomas Horn … Oskar Schell

Max von Sydow … ο ενοικιαστής

Sandra Bullock … Linda Schell

Tom Hanks … Thomas Schell

Viola Davis … Abby Black

John Goodman … Stan

Jeffrey Wright … William Black

Hazelle Goodman … Hazelle Black

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Eric Roth

Παραγωγή: Scott Rudin

Μουσική: Alexandre Desplat

Φωτογραφία: Chris Menges

Μοντάζ: Claire Simpson

Σκηνικά: K.K. Barrett

Κοστούμια: Ann Roth

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Extremely Loud & Incredibly Close

Ελληνικός Τίτλος: Εξαιρετικά Δυνατά & Απίστευτα Κοντά

Εναλλακτικός Τίτλος: Extremely Loud and Incredibly Close

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα: Extremely Loud & Incredibly Close του Jonathan Safran Foer.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ καλύτερης ταινίας και δεύτερου αντρικού ρόλου (Max von Sydow).

Παραλειπόμενα

  • Ο Stephen Daldry κι ο παραγωγός Scott Rudin εργάζονταν πάνω στη διασκευή του μυθιστορήματος επί πέντε χρόνια.
  • Ο σκηνοθέτης έλπιζε να βγει η ταινία πάνω στη δέκατη επέτειο του τραγικού συμβάντος (9/11), αλλά ήταν αδύνατο.
  • Μια παναμερικανική αναζήτηση για έναν ηθοποιό από 9 έως 13 ετών ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2010. Ο Thomas Horn, που πήρε τον ρόλο, δεν είχε κανένα ενδιαφέρον για να γίνει ηθοποιός, με τους παραγωγούς να τον εντοπίζουν μέσω της εμφάνισης του σε κουίζ-σόου.
  • Ο James Gandolfini προορίζονταν να παίξει το νέο συναίσθημα του χαρακτήρα της Bullock. Οι σκηνές όντως γυρίστηκαν, αλλά κόπηκαν μετά από αρνητική αντίδραση του κοινού στις δοκιμαστικές προβολές.
  • Το έργο δεν τα κατάφερε ούτε στα ταμεία (έσοδα 55,2 εκατομμύρια δολάρια, έναντι κόστους των 40), ούτε στις κριτικές, αλλά παρόλα αυτά βρέθηκε στη λίστα των υποψήφιων για το Όσκαρ καλύτερης ταινίας.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Στο πόστερ φαίνονταν ως συνθέτης ο Nico Muhly, αλλά ήταν ο Alexandre Desplat που επιλέχθηκε να γράψει τη μουσική.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος

Έκδοση Κειμένου: 21/2/2012

Ο πανέξυπνος εννιάχρονος Όσκαρ (Τόμας Χορν), έχει μάλλον το σύνδρομο Άσπεργκερ (δείτε σχετικό άρθρο) και λατρεύει τον πατέρα του (Τομ Χανκς) με τον οποίο περνάει καθημερινά πολύ χρόνο γύρω από εγκυκλοπαιδικές γνώσεις και λύσεις προβλημάτων. Ο πατέρας του βρίσκεται στους Δίδυμους πύργους τη μοιραία μέρα και ενώ προσπαθεί να επικοινωνήσει με την οικογένειά του, ο μικρός, μόνος στο σπίτι και παράλυτος από φόβο, δεν απαντά και στα έξι μηνύματα. Μετά την κηδεία βρίσκεται σε διαρκή υπερένταση υποφέροντας από την απώλεια και την ενοχή, κρατάει σχεδόν σε εχθρική απόσταση την μητέρα του (Σάντρα Μπούλοκ) και κάνει παρέα με τη γιαγιά του που μένει απέναντι. Κάποια στιγμή, στην ντουλάπα του πατέρα του, ανακαλύπτει ένα κλειδί σε φακελάκι που γράφει τη λέξη «Black». Πιστεύοντας ότι το «Black» είναι όνομα και ότι το κλειδί θα τον οδηγήσει σε αποκάλυψη ενός μυστικού που θα παίξει ρόλο στη συνέχιση της επικοινωνίας του με τον λατρευτό πατέρα, οργανώνει χρονοβόρα έρευνα κατά την οποία επισκέπτεται σχεδόν 500 άτομα με το όνομα Black σε όλη τη Νέα Υόρκη μέχρι να βρει τον αναφερόμενο.

Ο αμερικανο-εβραίος συγγραφέας Τζόναθαν Σάφραν Φόερ, του ομότιτλου βιβλίου όπως και του «Everything Is Illuminated» (ταινία από τον Λιβ Σράιμπερ), έχει τις εμμονές του με θέματα ριζών (η οικογένεια, το παρελθόν, το ολοκαύτωμα, οι διώξεις επί Στάλιν, κ.λπ.), πάντα με βασικό ήρωα ένα παιδί ή έφηβο. Ο σκηνοθέτης Στίβεν Ντάλντρι έχει επίσης τις δικές του εμμονές, με ιδιόρρυθμους ήρωες που ξεφεύγουν από τα κοινωνικά πρότυπα. Η Βιρτζίνια Γουλφ, η μάνα και ο ποιητής γιος της στο Οι Ώρες, η δεσμοφύλακας στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Σφραγισμένα Χείλη και ο μικρός Μπίλι Έλιοτ που στην λαϊκή γειτονία του ονειρεύεται το μπαλέτο. Ήταν λοιπόν πρόκληση να μεταφέρει στην οθόνη την προκείμενη ιστορία, ίσως ζητώντας από τον σεναριογράφο Έρικ Ροθ να επικεντρωθεί στον μικρό Όσκαρ – το βιβλίο του Φόερ επεκτείνεται και στα υπόλοιπα θέματα που αναφέραμε.

Το ζήτημα είναι η φόρμα. Ενώ οι προηγούμενες ταινίες του ήταν δράματα με ποιητική διάθεση, η παρούσα, ενώ δεν διαθέτει στάλα ρεαλισμού, υποκρίνεται τον ρεαλισμό ενώ πρόκειται για παραμύθι. Ένα πιτσιρίκος αλωνίζει τη Νέα Υόρκη επί μήνες μόνος του… τι λέει το σχολείο του; Η μάνα του; Από την άλλη, τι ρόλο παίζει ο μουγκός ένοικος της γιαγιάς του (πιθανά παππούς του, ο Μαξ Φον Σίντοφ) με τον οποίο τακιμιάζει και τον παίρνει βοηθό στην αναζήτηση; Γιατί είναι απαραίτητη η τραγωδία των Δίδυμων Πύργων; Θα αρκούσε ένα οποιοδήποτε ανάλογο δυστύχημα μικρότερης εμβέλειας. Γιατί πρέπει η γιαγιά του να είναι επιζήσασα του ολοκαυτώματος; Η πλοκή διανθίζεται από μια πραγματολογική φαντασμαγορία που μοιάζει σκέτο εφέ, παραγέμισμα. Αντιθέτως, όλα αυτά τα στοιχεία θα λειτουργούσαν αν το φιλμ ήταν αφηγημένο με έναν τρόπο νοτιοαμερικανικού μαγικού ρεαλισμού ή «σουρεαλισμού» αλά Αμελί. Με την μορφή που έχει, στέκει ως περίτεχνο κατασκεύασμα με μελοδραματικό στόχο. Που δεν λειτουργεί ούτε κι έτσι. Προσωπικά, ενώ εύκολα συγκινούμαι ακόμη και με «σαχλαμάρες» (χωρίς να χάνω βέβαια την κρίση μου), δεν ένοιωσα τίποτε. Περισσότερο με άγγιξαν η Βαιόλα Ντέιβις και ο Τζέφρι Ράιτ (ζευγάρι που χωρίζει), παρά οι πρωταγωνιστές – παρόλο που ερμηνεύουν πολύ καλά όλοι, με τον πιτσιρικά Τόμας Χορν σε εντυπωσιακό ντεμπούτο. Τρία αστεράκια για την πλανοθεσία, τη φωτογραφία και τις ερμηνείες, όχι για την άποψη.

Βαθμολογία:

0: Κακή 🥔 | 1: Μέτρια 👎 | 2: Ενδιαφέρουσα 🆗 | 3: Καλή 👍 | 4: Πολύ Καλή ⭐ | 5: Αριστούργημα 💎

Γκαλερι φωτογραφιων

14 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.