Για εννιά χρόνια, ο Πάτρικ, o Τζακ και η κόρη του, Λου, επιβίωσαν από την αποκάλυψη των ζόμπι σε μια αποκλεισμένη από το χιόνι πόλη, τη Χάρμονι. Όταν βγαίνουν από το κρησφύγετο τους, ο συνεχής φόβος τους για το άγνωστο εντείνεται, καθώς ανακαλύπτουν πως τα ζόμπι έχουν εξαφανιστεί, αλλά έχουν αφήσει τα ίχνη τους παντού. Τα ίχνη αυτά όμως δείχνουν ένα καινούργιο είδος ζωής, ένα είδος που μπορεί να οδηγήσει σε έναν νέο αφανισμό του ανθρώπινου είδους.

Σκηνοθεσία:

Miguel Angel Vivas

Κύριοι Ρόλοι:

Matthew Fox … Patrick

Jeffrey Donovan … Jack

Quinn McColgan … Lu

Clara Lago … Anne

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Alberto Marini, Miguel Angel Vivas

Παραγωγή: Jaume Collet-Serra, Ignacio Fernandez-Veiga Feijoo, Brad Luff, Emma Lustres, Borja Pena, Juan Sola

Μουσική: Sergio Moure

Φωτογραφία: Josu Inchaustegui

Μοντάζ: Luis de la Madrid, Jordi Lopez

Σκηνικά: Juan Pedro De Gaspar

Κοστούμια: Andrea Flesch

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Home Cinema.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Extinction

Ελληνικός Τίτλος: Αφανισμός

Εναλλακτικός Τίτλος: Welcome to Harmony

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα: Y Pese a Todo του Juan de Dios Garduno.

Παραλειπόμενα

  • Τα γυρίσματα έγιναν στη Βουδαπέστη, μια επιλογή που έγινε λόγω του βαρύ χιονισμένου χειμώνα της περιοχής. Παρόλα αυτά, έτυχε να είναι η μόνη χρονιά για πάνω από δεκαετία που δεν χιόνισε στην πρωτεύουσα της Ουγγαρίας.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Νίκος Ρέντζος

Έκδοση Κειμένου: 4/11/2015

Αμερικανική παραγωγή με ευρωπαϊκό χειρισμό -ισπανικό για την ακρίβεια-, το Extinction έρχεται να προστεθεί σε αυτές τις ταινίες που θα μπορούσαν να είναι κάτι καλύτερο, αλλά παρέμειναν απλώς ένα συμπαθητικό δείγμα του είδους.

Το Extinction είναι στην ουσία μια μετα-αποκαλυπτική monster-movie, που ξεκινά ως ταινία με ζόμπι, συνεχίζει ως θρίλερ επιβίωσης με στοιχεία δράματος, για να καταλήξει στο κλειστοφοβικό αγωνιώδες τελευταίο μέρος της μετά από αρκετή ώρα. Το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι κακό και σώζεται κυρίως από τις καλές ερμηνείες του Μάθιου Φοξ και της μικρούλας Κουίν ΜακΚόλγκαν, αλλά κι από την όμορφη φωτογραφία του… Ισπανού με το δύσκολο όνομα, το οποίο θα κάνω την προσπάθεια να γράψω στα ελληνικά ως Γιόσου Ινταουστέγι! Η φωτογραφία του Ινταουστέγι είναι ίσως το πιο δυνατό χαρτί του φιλμ και υπάρχουν στιγμές που παρότι είναι οφθαλμοφανές ότι αυτό που βλέπεις είναι ψεύτικο, τα χρώματα και οι φωτισμοί που διαλέγει ο Ισπανός είναι εξαιρετικά χαλαρωτικά, σε πλήρης αντίθεση με τον τόνο της ταινίας. Ερμηνευτικά το φιλμ βασίζεται στην ουσία σε τρία άτομα: τον Φοξ, τον Ντόνοβαν και τη ΜακΚόλγκαν. Εδώ, ο πιο αδύναμος κρίκος θεωρώ πως είναι ο Ντόνοβαν, ενώ ο Φοξ και η μικρή μοιάζει να είναι πολύ πιο διαβασμένοι. Η χημεία που θα έπρεπε να υπάρχει μεταξύ του Ντόνοβαν και της μικρής δεν υπάρχει, ενώ αντίθετα στις σκηνές που η πιτσιρίκα παίζει με τον Φοξ είναι εμφανής η άνεση και των δύο.

Το πρόβλημα με το φιλμ του Μιγέλ Άνχελ Βίβας είναι ότι ενώ τα πάει πολύ καλά στα τεχνικά μέρη και στη δημιουργία ατμόσφαιρας από τον ίδιο, υπάρχουν τεράστια κενά στο σενάριο. Κι αν δεν χρειάζεται να μάθω ντε και καλά πώς ξέσπασε ο ιός, αν δεν χρειάζεται να μάθω με το ζόρι γιατί ολόκληρη η Γη είναι παγωμένη, θα ήθελα όμως να μάθω περισσότερα για τους χαρακτήρες και κυρίως αυτόν που υποδύεται ο Ντόνοβαν. Θα ήθελα να δικαιολογηθεί με περισσότερες και πιο πειστικές εξηγήσεις ο λόγος που εννιά χρόνια οι μοναδικοί επιζήσαντες της καταστροφής μένουν σε διπλανά σπίτια και δεν έχουν μιλήσει ποτέ. Θα ήθελα ο τέταρτος χαρακτήρας που μπαίνει λίγο πριν το τέλος στην παρέα να έχει ουσιαστικό λόγο που εμφανίζεται. Θα ήθελα, γενικά, οι σεναριογράφοι να μην αφήνουν τις εξηγήσεις και τα γεγονότα να υποθέτονται από τους καλοπροαίρετους θεατές που προσπαθούν να δουν μερικές φορές πίσω από τα λεγόμενα, όπως ο γράφων, αλλά να προσπαθούν να πείσουν και όλους αυτούς που δικαιολογημένα θα γκρινιάξουν για την ελλιπή ανάπτυξη των χαρακτήρων, πόσω μάλλον δε όταν αποφασίζεις ανά διαστήματα να δώσεις πιο δραματική μορφή στο φιλμ σου, παραμερίζοντας το θρίλερ και τον τρόμο.

Παρά τον ελλιπή λοιπόν χαρακτήρα του, το φιλμ του Άνχελ Βίβας φάνηκε συμπαθητικό στα μάτια μου. Με κέρδισε το οπτικό κομμάτι του, κυρίως χάρη στη φωτογραφία του Ινταουστέγι, ενώ δεν μπορώ να παραβλέψω ότι έχει στιγμές που όλα αποδίδουν πολύ καλά. Αυτές οι στιγμές βέβαια δεν φτάνουν για να δώσουν στο φιλμ αυτό το κάτι παραπάνω. Ίσως τελικά αυτό που δεν κατάφερε να χειριστεί ο Βίβας, είναι η προσπάθεια του να αναμίξει σε μια ταινία δύο-τρία κινηματογραφικά είδη. Συνήθως αυτές οι προσπάθειες δεν γίνονται εύκολα αποδεκτές από το κοινό, ακόμα και σε περιπτώσεις που θεωρούνται από πολλούς επιτυχημένες και ευφυέστερες από αυτές του Βίβας.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

9 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.