Βρισκόμαστε σε ένα ξεχωριστό μέρος που ονομάζεται Πόλη των Στοιχείων, όπου σε αυτή ζουν και εργάζονται και τα τέσσερα στοιχεία. Εκεί κατοικεί και η Έμπερ, μια έξυπνη και φλογερή γυναίκα που δεν έφευγε πότε μακριά από το σπίτι της, στη Φάιαρ Τάουν. Επιτέλους όμως βγαίνει από τo “στοιχείο” της για να εξερευνήσει αυτό τον θεαματικό κόσμο, πέφτοντας πάνω στον αστείο επιθεωρητή Γουέιντ, που ανήκει στο στοιχείο του νερού…

Σκηνοθεσία:

Peter Sohn

Κύριοι Ρόλοι:

Leah Lewis … Ember Lumen (φωνή)

Mamoudou Athie … Wade Ripple (φωνή)

Ronnie Del Carmen … Bernie Lumen (φωνή)

Shila Ommi … Cinder Lumen (φωνή)

Mason Wertheimer … Clod (φωνή)

Wendi McLendon-Covey … Gale (φωνή)

Catherine O’Hara … Brook Ripple (φωνή)

Joe Pera … Fern Grouchwood (φωνή)

Matthew Yang King … Alan Ripple (φωνή)

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: John Hoberg, Kat Likkel, Brenda Hsueh

Στόρι: Peter Sohn, John Hoberg, Kat Likkel, Brenda Hsueh

Παραγωγή: Denise Ream

Μουσική: Thomas Newman

Μοντάζ: Stephen Schaffer

Σκηνικά: Don Shank

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Elemental
  • Ελληνικός Τίτλος: Στο Στοιχείο τους

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων.
  • Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων.
  • Υποψήφιο για Bafta καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων.

Παραλειπόμενα

  • Τεχνική: Computer-animated (ψηφιακό)
  • 27η ταινία της Pixar Animation Studios.
  • Ο Peter Sohn σκηνοθετεί για πρώτη φορά μετά το 2015 και τον Καλό Δεινόσαυρο. Για την ακρίβεια από τότε είχε συλλάβει την ιδέα, και είχε ξεκινήσει να την επεξεργάζεται, αντλώντας έμπνευση από τα παιδικά του χρόνια. Όντας γιος κορεάτη μετανάστη στο Μπρονξ των 1970, μεγάλωσε σε μια πόλη γεμάτη αντιθέσεις και πολυχρωμία. Για το ρομαντικό στόρι δανείστηκε στοιχεία από τα: Μάντεψε Ποιος θα ‘ρθει το Βράδι (1967), Κάτω από τη Λάμψη του Φεγγαριού (1987) και Αμελί (2001) μεταξύ άλλων.
  • Αντί να αναζητούν έμπνευση μέσω ταξιδιών ανά τον πλανήτη για τον εντοπισμό των κατάλληλων σκηνικών (εν μέρει και λόγω της πανδημίας), η ομάδα σχεδιαστών πέρασε ώρες παρακολουθώντας στο YouTube βίντεο ψηφιακών περιηγήσεων σε μεγάλες πόλεις, όπως η Βενετία και το Άμστερνταμ.
  • Πάνω από 151 χιλιάδες πυρήνες CPU συγκεντρώθηκαν σε τρία τεράστια δωμάτια στα κεντρικά της Pixar, κάτι που για την εταιρία ήταν μοναδικό.
  • Ο David J. Peterson εργάστηκε πάνω στην κατασκευή των “Firish”, της γλώσσας που μιλούν τα στοιχεία της φωτιάς. Αντίστοιχη γλωσσοπλαστική δουλειά είχε κάνει και για τη σειρά Game of Thrones.
  • Χρειάστηκαν 7 έτη για να ολοκληρωθεί η παραγωγή, τόσο εντός στούντιο όσο όμως και στα σπίτια των δημιουργών.
  • Η παγκόσμια πρεμιέρα έγινε στο φεστιβάλ Κανών, εκτός συναγωνισμού.
  • Η ταινία βγήκε και τρισδιάστατη.
  • Η Disney ευελπιστούσε πως μετά από δύο εμπορικές αποτυχίες που είχε εντός του 2022, αυτό και το Ευχή θα έφερναν το οικογενειακό κοινό πίσω στις αίθουσες. Παρόλα αυτά, κρατούσαν μικρό καλάθι για το συγκεκριμένο, ακόμα κι αν κόστισε 200 εκατομμύρια δολάρια. Τα κέρδη των 496,2 θεωρήθηκαν ανέλπιστα πολλά, ειδικά επειδή οι κριτικές δεν βοήθησαν τα μέγιστα.
  • Προβάλλεται τόσο στα αγγλικά, όσο και με ελληνική μεταγλώττιση. Γνωστοί για το ελληνικό καστ είναι ήδη οι: Κλέλια Ανδριολάτου (Φλόγα), Ορέστης Χαλκιάς (Νηρέας), Άλκης Ζερβός (Σπίθας), Μυρτώ Αλικάκη (Αίτνα), Παναγιώτα Βλαντή (Πηγή), Βίβιαν Κοντομάρη (Νεφέλη), Κώστας Φιλίππογλου (Γλαύκος), Ντίνος Σούτης (Φτέρης), Γιώργος Τσουμάνης (Σβώλος), Χρυσούλα Παπαδοπούλου (γιαγιά), Μαρία Ζερβού (Φλαριέτα), Κωνσταντίνος Ανδριόπουλος, Τίτος Γρηγορόπουλος, Ιωάννα Δαρμή, Αλεξάνδρα Ηλία, Χρήστος Θάνος, Άγγελος Λιάγκος, Γιώργος Μαντάς, Αριάδνη Νικολάτου, Δανάη Νικολάτου, Παρή Τρίκα. Σκηνοθετική επιμέλεια: Μαρία Ζερβού. Μετάφραση: Νατάσα Καψάλη.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Ari Leff και Thomas Newman έγραψαν για την ταινία το Steal the Show, που ερμηνεύει ο Lauv (Ari Staprans Leff).

Κριτικός: Ορέστης Μαλτέζος

Έκδοση Κειμένου: 14/6/2023

Για ένα στούντιο που αριθμεί σχεδόν 30 χρόνια λειτουργίας και οι ταινίες του παρακολουθούνται σταθερά από ευρεία μερίδα θεατών, είναι εύκολο να διακρίνεις τα μοτίβα αλλά και να κάνεις εύλογες συγκρίσεις. Και είναι λογική αλλά και άδικη ταυτόχρονα η αίσθηση ότι η πρόσφατη παραγωγή ταινιών όπως το “Λούκα” και το “Πάντα στο Κόκκινο” δεν φτάνει τα ύψη ενός “Τα Μυαλά που Κουβαλάς”. Ο κόσμος μας όμως έχει αλλάξει πάρα πολύ τα τελευταία δέκα χρόνια, και με δεδομένο ότι η Pixar φτιάχνει ιστορίες που παρουσιάζουν τα κοινωνικά κακώς κείμενα ενισχύοντας θετικές έννοιες όπως η συμπερίληψη και το ανήκειν, η τακτική δημιουργίας ενός ασφαλή χώρου με χρήση πανανθρώπινων αξιών επιλεγμένων από όσα επιτάσσουν επίκαιροι προβληματισμοί, είναι κάτι που δεν πρέπει να υποβιβάζουμε.

Το πραγματικό ζήτημα εδώ είναι η ικανότητα των δημιουργών να πλοηγηθούν με ουσία και συνέπεια μέσα στον ξεχωριστό κόσμο που παρουσιάζουν, του οποίου οι κανόνες μοιάζουν κάπως συγκεχυμένοι και επιμελώς αγνοούνται όταν δεν υπάρχει κάποια γρήγορη εξήγηση. Κάθε παραλληλισμός στραβώνει κάποια στιγμή, και αυτοί που εργαλειοποιούνται εδώ, γρηγορότερα από όσο θα έπρεπε. Μέσα στη μητρόπολη κάθε στοιχείο εκπροσωπεί και μια κοινωνική τάξη, παρόλα αυτά είναι εξίσου σαφές ότι δεν πρόκειται για μια αλληγορία. Περισσότερο μάλλον πρόκειται για ένα εύλογο έξτρα στοιχείο που ντύνει την ιστορία, και αν υπήρχε σε μεγαλύτερη δόση θα μιλούσαμε για μια ανούσια υπεραπλούστευση.

Η πραγματική ιστορία είναι ένας αταίριαστος έρωτας μεταξύ της Φλόγας (στοιχείο της φωτιάς) και του Νηρέα (στοιχείο του νερού) και όταν η ταινία επενδύει στην εξέλιξη αυτής της σχέσης βγάζει το μεγαλύτερο συναισθηματικό νόημα, υπό τον όρο ότι αντιλαμβανόμαστε τους δύο εμπλεκόμενους σαν αυτόνομες οντότητες. Υποπλοκές όπως το ότι η Φλόγα είναι μια μετανάστης δεύτερης γενιάς σε μια μητρόπολη που μόνο θεωρητικά ευνοεί τη συμπερίληψη και τις ίσες ευκαιρίες, ενώ ο Νηρέας ανήκει στην προνομιούχα τάξη, και το ότι η απειλή εδώ είναι το νερό που εξαπλώνεται στις φτωχές συνοικίες της φωτιάς και τις απειλεί με καταστροφή, μοιάζουν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες στο χαρτί αλλά το να τις εντοπίσει κάποιος στην ταινία και το να τις πάρει τοις μετρητοίς είναι μάλλον αφελές. Κατόπιν τούτου, το βάρος πέφτει σε τετριμμένα μεν άλυτα δε ζητήματα όπως το παιδί που νιώθει την ανάγκη να θυσιάσει τα όνειρά του για να κάνει περήφανους τους γονείς του.

Δεν προκαλεί εντύπωση λοιπόν που οι δημιουργοί βάζουν μπροστά όλη τους την κωμική έμπνευση για να ντύσουν αυτή την -απλοϊκή στην καρδιά της- ιστορία με αμέτρητα και πετυχημένα λογοπαίγνια και γκαγκ, ενώ βρίθουν επίσης οι σκηνές απερίγραπτης ομορφιάς όπως η υποβρύχια βόλτα στον βυθισμένο κήπο και η φαινομενικά μοιραία κατάληξη των δύο αγαπημένων, ως άλλοι Ρωμαίος και Ιουλιέτα. Και είναι αυτή η παιχνιδιάρικη διάθεση σε συνδυασμό με την έλλειψη κακίας που πετυχαίνουν τη γοητεία της ταινίας, από την οποία μπορεί κάποιος να νιώσει μόνο αγάπη και ασφάλεια. Το animation των χαρακτήρων είναι σταθερά εξαιρετικό, με την ίδια τη μητρόπολη να μένει διακριτικά στο παρασκήνιο δίνοντας απλώς την εντύπωση ότι πρόκειται για μια πόλη φαντασμαγορικής αρχιτεκτονικής, καθώς μια πιο επιμελής παρουσίασή της θα ήταν άσκοπος αντιπερισπασμός εν είδει θεάματος.

Παρότι η παρουσίαση του περιεχομένου της ταινίας γίνεται με μια αυθαίρετη καθοδήγηση των δημιουργών της στο τι επιλέγουν να εστιάσουν ή να αγνοήσουν, αυτό δεν κρύβει κάποια τάση για εύκολες λύσεις αφού είναι φανερή η δουλειά που έχει πέσει στα στοιχεία που αναδεικνύονται. Απλώς μοιραία μπαίνει στο παιχνίδι ο θεατής που αναγκάζεται να ανεβοκατεβάζει τους διακόπτες των προσλαμβανουσών του ώστε να εισπράξει τη μαγεία που η Pixar θέλει να του προσφέρει, η οποία όμως είναι τόση που δύσκολα θα τον αφήσει ανικανοποίητο.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

16 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *