Ένα κορίτσι, μικροπαντρεμένο, ταξιδεύει από το Αϊδίνι στην Ελλάδα με τη μητέρα και τις δύο της κόρες. Στο πλοίο του ξενιτεμού παίρνει απόφαση να μην αφήσει τη ζωή να την προσπεράσει, αλλά να τη ζήσει, όπως θέλει. Και τη ζει! Γράφει ακατάπαυστα σε ό,τι πιάνει το μελάνι, από χαρτοπετσέτες και κουτιά από τσιγάρα μέχρι υπόλοιπα λογαριασμών. Καπνίζει, ερωτεύεται με πάθος, χαρτοπαίζει με θράσος σε πολυτελή σαλόνια, αλλά και σε παράνομα υπόγεια. Μια δασκάλα που γίνεται ηθοποιός στα μπουλούκια και στο θέατρο, μια ποιήτρια που γίνεται η μεγαλύτερη ελληνίδα στιχουργός του λαϊκού τραγουδιού. Συνεργάζεται με όλες τις διάσημες μουσικές προσωπικότητες της χώρας, από τον Βασίλη Τσιτσάνη και τον Απόστολο Καλδάρα, ως τον Μανώλη Χιώτη, τον Αντώνη Ρεπάνη και τον Μάνο Χατζιδάκι, υψώνοντας θαρραλέα ανάστημα σε έναν σκληρό και τυπικά ανδροκρατούμενο κόσμο.

Σκηνοθεσία:

Άγγελος Φραντζής

Κύριοι Ρόλοι:

Καρυοφυλλιά Καραμπέτη … Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου

Κάτια Γκουλιώνη … Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου (νεότερη)

Πυγμαλίων Δαδακαρίδης … Γιώργος Παπαγιαννόπουλος

Θάνος Τοκάκης … Λουκάς

Ντίνα Μιχαηλίδου … Μαριόγκα

Παύλος Ορκόπουλος … Κώστας Νικολαΐδης

Ευαγγελία Συριοπούλου … Μαίρη

Λίλα Μπακλέση … Καίτη

Ευγενία Σαμαρά … Ρέα

Αντώνης Λουδάρος … Μάνος Χατζιδάκις

Κρατερός Κατσούλης … Μανώλης Χιώτης

Ματθίλδη Μαγγίρα … Ρένα Βλαχοπούλου

Γιάννης Δρακόπουλος … Μανέλης

Ανδρέας Κωνσταντίνου … Αλεξίου

Χρύσα Ρώπα … Σωτηρία Μπέλλου

Φοίβος Δεληβοριάς … κονφερασιέ

Χάρης Μαυρουδής … Απόστολος Καλδάρας

Λεωνίδας Κακούρης … Βασίλης Τσιτσάνης

Κατερίνα Διδασκάλου … Μαρίκα Κοτοπούλη

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Κατερίνα Μπέη

Παραγωγή: Διονύσης Σαμιώτης

Μουσική: Μίνως Μάτσας

Φωτογραφία: Γιάννης Δρακουλαράκος

Μοντάζ: Λάμπης Χαραλαμπίδης

Σκηνικά: Γιάννης Παπαδόπουλος, Μιχάλης Σαμιώτης

Κοστούμια: Ιουλία Σταυρίδου

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Ευτυχία

Διεθνής Τίτλος: Eftyhia

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Το τραγούδι Ευτυχία γράφτηκε από τον Μίνω Μάτσα, σε στοίχους Σοφίας Καψούρου, κι ερμηνεύεται από τους: Γιώργος Νταλάρας, Ελεωνόρα Ζουγανέλη, Κώστας Τριανταφυλλίδης, Μαρία Κίτσου.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Πάρις Μνηματίδης

Έκδοση Κειμένου: 14/12/2019

Όχι ότι αυτή η ανάγκη δεν υπήρχε και παλιότερα στο ελληνικό σινεμά, και πιο συγκεκριμένα μετά τη δύση της Φίνος Φιλμς, αλλά ειδικά από την «Πολίτικη Κουζίνα» και μετά, ακόμη κι εντός οικονομικής κρίσης, η εγχώρια κινηματογραφική παραγωγή σαν να βρίσκεται σε μια αέναη αναζήτηση από χρονιά σε χρονιά της μεγάλης λαϊκής ταινίας που θα βάλει το ευρύ κοινό εντός της αίθουσας. Τέτοια απόπειρα αποτελεί και η νέα ταινία του Άγγελου Φραντζή, στο πρώτο ουσιαστικά άνοιγμά του στο mainstream κύκλωμα. Όσο όμως φιλότιμες και να είναι οι προθέσεις του φιλμ για να αποτελέσει ένα αγνό, παλαιάς κοπής μελόδραμα με μοντέρνες ευαισθησίες, προσβάσιμο και οικείο όπως και οι μουσικές που συνοδεύουν τους στίχους της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, άλλο τόσο η εκτέλεση μοιάζει «λίγη».

Ο προϋπολογισμός εμφανώς είναι σχετικά περιορισμένης εμβέλειας, ωστόσο μια κατάλληλη αξιοποίηση των οπτικών μέσων μπορεί να καλύψει επαρκώς τις ατέλειες της παραγωγής που προκύπτουν εξαιτίας αυτού του παράγοντα. Δυστυχώς αυτό δεν συμβαίνει, και θα ήταν ωφέλιμο να γίνει μια σύγκριση με το «Ακίνητο Ποτάμι» ως προς τη σύνθεση εικόνων με ταυτότητα και σχετικό πλούτο. Με εξαίρεση την τραγωδία της Μικρασιατικής Καταστροφής, της οποίας η επί της οθόνης αναπαράσταση χαρίζει στην «Ευτυχία» τις πιο δυνατές δραματουργικά στιγμές της, οι εναλλαγές της Ιστορίας περνούν και δεν αγγίζουν σχεδόν καθόλου τους ήρωες, σπαταλώντας την ευκαιρία για μια τοιχογραφία τρομερά κρίσιμων δεκαετιών για την Ελλάδα παράλληλα με την εξιστόρηση της ζωής της θρυλικής στιχουργού. Το ότι η εστίαση βρίσκεται στο προσωπικό επίπεδο παραβλέποντας εν μέρει το χρονολογικό υπόβαθρο, κατά βάση είναι μια κατανοητή επιλογή που ενίοτε αποδίδει, λείπει όμως μια γραφή αρκούντως δυνατή για να παραγάγει έντονο συναίσθημα μέσα από αυτήν τη στρατηγική.

Το σενάριο της Κατερίνας Μπέη προχωρά μηχανικά από το ένα σημαδιακό γεγονός για την Παπαγιαννοπούλου στο άλλο, δίχως να αξιοποιεί τον κινηματογραφικό χρόνο για να πλάσει έναν χαρακτήρα με επαρκές βάθος, που να αποκτά εκτόπισμα ανεξάρτητο από το βάρος της πραγματικής προσωπικότητας που απεικονίζει. Ακόμη πιο προβληματικοί είναι οι δευτερεύοντες χαρακτήρες, με αποκορύφωμα τον Λουκά του Θάνου Τοκάκη, που δυστυχώς φέρνει στον νου ακόμη κι εποχές Σταύρου Παράβα και Φίφη. Για να λέγονται όλα, πάντως, ένα στοιχειώδες επίπεδο σίγουρα διατηρείται. Σπάνια ξεφεύγουν «βατράχια» από τα στόματα των ερμηνευτών, και η σκηνοθεσία είναι σε γενικές γραμμές μετρημένη, προσηλωμένη ορθώς σε μια κατασκευαστική και όχι σε μια καλλιτεχνίζουσα νοοτροπία ελέω στόχευσης και θεματικής. Κάποια ευρήματα έχουν χαρακτήρα (η τελική σκηνή, αν και όχι πρωτότυπη, βγάζει έναν συναισθηματισμό που δεν συναντάται σε άλλα σημεία), κάποια άλλα είναι κάπως τεμπέλικα (η σύναξη κατά τη διάρκεια της οποίας συνεργάτες της στιχουργού την εγκωμιάζουν και που αποτελεί την αφορμή για την αναδρομική αφήγηση της ταινίας).

Το ερμηνευτικό δίπτυχο των Κάτια Γκουλιώνη και Καρυοφυλλιά Καραμπέτη δεν αποδεικνύεται αρκετά δυνατό για να υπερβεί τα στεγανά ενός κειμένου με προβλήματα. Η μεν πρώτη εκπέμπει έναν αέρα περισσότερο σημερινό, μοιάζει σαν να δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στα πλαίσια μιας ταινίας εποχής, γεγονός περίεργο μιας και το είχε καταφέρει στην «Πολυξένη». Η δε δεύτερη επιτυγχάνει σε μεγαλύτερο βαθμό να προσεγγίσει τον λαϊκό αέρα του προσώπου που υποδύεται, αλλά δυστυχώς αστοχεί σε κάποιες πιο απαιτητικές σκηνές. Από τους μπόλικους δευτεραγωνιστές ξεχωρίζει κάπως το μετριοπαθές και σύντομο μεν, μεστό και περιεκτικό δε πέρασμα της Χρύσας Ρώπα. Το ότι δεν υπάρχει κάποια ερμηνευτική παρουσία που να ακτινοβολεί πραγματικά είναι κυρίως ευθύνη του σεναρίου, που δεν παρέχει τις σωστές βάσεις για να αναδειχθούν αληθινά πολυδιάστατοι ήρωες.

Όσο κι αν κάποιος μπορεί να δηλώσει εύλογα την ανακούφισή του για το ότι δεν προκύπτει εδώ μια περίπτωση βιογραφίας τύπου «Καζαντζάκη», άλλο τόσο μπορεί να πικραθεί με το ότι δεν αξιοποιείται μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για σινεμά κοινού που να αφήνει στίγμα και να προσφέρει πηγαία, βαθιά συγκίνηση και ανάταση.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

22 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.