Καθώς ο ντετέκτιβ ανθρωποκτονιών Τόμας Κρέιβεν ερευνά τον θάνατο της ακτιβίστριας κόρης του, ανακαλύπτει όχι μόνο την κρυφή της ζωή, αλλά κι ένα σχέδιο συγκάλυψης των γεγονότων από κυβερνητικές υπηρεσίες και επιχειρηματικά συμφέροντα, που προσελκύει το ενδιαφέρον ενός πράκτορα, με αποστολή να καθαρίσει όλες τις αποδείξεις.

Σκηνοθεσία:

Martin Campbell

Κύριοι Ρόλοι:

Mel Gibson … Thomas ‘Tom’ Craven

Ray Winstone … Darius Jedburgh

Danny Huston … John ‘Jack’ Bennett

Bojana Novakovic … Emma Charlotte Craven

Shawn Roberts … David Burnham

David Aaron Baker … Millroy

Jay O. Sanders … Bill Whitehouse

Denis O’Hare … Moore

Damian Young … γερουσιαστής Jim Pine

Frank Grillo … πράκτορας One

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: William Monahan, Andrew Bovell

Παραγωγή: Tim Headington, Graham King, Michael Wearing

Μουσική: Howard Shore

Φωτογραφία: Phil Meheux

Μοντάζ: Stuart Baird

Σκηνικά: Thomas E. Sanders

Κοστούμια: Lindy Hemming

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Edge of Darkness

Ελληνικός Τίτλος: Στην Άκρη του Νήματος

Σεναριακή Πηγή

  • Τηλεοπτική σειρά: Edge of Darkness του Troy Kennedy-Martin.

Παραλειπόμενα

  • Βασίζεται στην ομώνυμη βρετανική μίνι-σειρά του 1985, που κέρδισε πολλά βραβεία. Κι εκείνη ήταν σε σκηνοθεσία του Martin Campbell.
  • Ο πρώτος πρωταγωνιστικός ρόλος του Mel Gibson μετά το 2002 και τον Οιωνό.
  • Ο Robert De Niro ήταν ο αρχικός Ντάριους, αλλά αποχώρησε λόγω δημιουργικών διαφορών κι ενώ είχαν ξεκινήσει τα γυρίσματα.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Αρχικά, ο John Corigliano έγραψε τη μουσική της ταινίας, αλλά οι παραγωγοί αποφάσισαν να αντικατασταθεί.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής 

Έκδοση Κειμένου: 6/2/2010

Χωρίς να ομολογώ πως μου έλειψε ο Mel Gibson, χάρηκα που τον είδα ξανά να υποστηρίζει όμορφα άλλον έναν χαρακτήρα, ακόμα κι αν -πάλι- είναι κομμένος και ραμμένος πάνω του. Είναι φανερά πιο ώριμος και του ταίριαξε το μελοδραματικό ύφος του Campbell, το οποίο όμως πηγαίνει πίσω την ταινία. Ο τελευταίος κάνει διατριβή πάνω στο πολιτικό-αστυνομικό θρίλερ των 1970, αλλά δεν είναι ούτε Pakula, ούτε Pollack. Τι του λείπει; Απλά, δεν είναι τόσο καλός σκηνοθέτης και τα υπόλοιπα είναι απλά για να λέμε…

Η ταινία πάσχει περισσότερο απ’ όλα στο ότι δεν ξεκαθαρίζει το είδος της. Είναι δομημένη να γίνει ένα πολιτικό-δραματικό θρίλερ, αλλά χάνεται σε περιττούς μελοδραματισμούς κι εναλλαγές ύφους που κόβουν το σφίξιμο της. Και θριλερικά και πολιτικά έχει πολλά να δώσει, μα μοιράζεται, και μπερδεύει τον θεατή. Πάνω στον Gibson χτίζεται όμορφα ένας χαρακτήρας τον οποίον έχουμε ξαναδεί, με το συν της ερμηνείας του Νεοϋορκέζου, που φαίνεται να έχει κερδίσει σε ύφος από τη σκηνοθετική του θητεία. Κι ολόγυρα του, οι υπόλοιποι χαρακτήρες που παίρνουν χρόνο έχουν τη διακριτή τους γοητεία, ειδικά αυτός του Ray Winstone, και θα βοηθούσαν ακόμα πιότερο αν ο Campbell μπορούσε να τους στήσει σωστά. Δεν θα απογοητευτείτε, μα ίσως μείνετε με την αίσθηση του ανολοκλήρωτου, σαν να σας σέρβιραν μισό πιάτο…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

16 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.