Στις αυγές της ανθρωπότητας, όταν προϊστορικά πλάσμα και μαμούθ κατακλύζανε τη Γη, ο τολμηρός άνθρωπος των σπηλαίων Νταγκ, μαζί με το φιλαράκι του τον Χόγκνομπ, ενώνει τη φυλή του ενάντια στους πολέμαρχους της Εποχής του Χαλκού, σε μια μάχη όπου θέλει να τους νικήσει μέσα στο ίδιο τους το παιχνίδι. Κι αυτό δεν είναι άλλο από τον πρώτο ποδοσφαιρικό αγώνα στην ιστορία.

Σκηνοθεσία:

Nick Park

Κύριοι Ρόλοι:

Eddie Redmayne … Dug (φωνή)

Tom Hiddleston … λόρδος Nooth (φωνή)

Maisie Williams … Goona (φωνή)

Timothy Spall … αρχηγός Bobnar (φωνή)

Miriam Margolyes … βασίλισσα Oofeefa (φωνή)

Kayvan Novak … Dino/Jurgend (φωνή)

Rob Brydon … πουλί αλληλογραφίας/Brian/Bryan/Gonad (φωνή)

Richard Ayoade … Treebor (φωνή)

Mark Williams … Barry (φωνή)

Nick Park … Hognob (φωνή)

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Mark Burton, James Higginson

Στόρι: Mark Burton, Nick Park

Παραγωγή: Richard Beek, Peter Lord, Nick Park, Carla Shelley, David Sproxton

Μουσική: Harry Gregson-Williams, Tom Howe

Φωτογραφία: Dave Alex Riddett

Μοντάζ: Sim Evan-Jones

Σκηνικά: Matt Perry

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Early Man

Ελληνικός Τίτλος: Ο Άνθρωπος των Σπηλαίων

Παραλειπόμενα

  • Τεχνική: Stop-motion animation
  • Και στα ελληνικά, με τους: Νίκος Αξιώτης, Κώστας Δαρλάσης, Δημήτρης Μακαλιάς, Ηλίας Ζερβός, Έβελυν Ασουάντ, Δαυίδ Μαλτέζε. Σκηνοθεσία: Ηλίας Ζερβός.
  • Παρά τις θετικές κριτικές, η ταινία απογοήτευσε στα ταμεία, με κέρδη 54,1 εκατομμύρια δολάρια, έναντι ενός μπάτζετ των 50.
  • Τον Σεπτέμβριο του 2017, η Aardman έβγαλε διαγωνισμό στο κανάλι CBBC και στην εκπομπή του, Blue Peter, όπου όποιος από τους θεατές σχεδίαζε και έστελνε τον καλύτερο προϊστορικό χαρακτήρα, θα έβλεπε αυτό τον ήρωα επί της ταινίας, κερδίζοντας και είσοδο στην πρεμιέρα.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Δύο τραγούδια ξεχώρισαν και βγήκαν και σε σινγκλ. Το Good Day από τους New Hope Club, και το Tiger Feet του ίδιου συγκροτήματος.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 24/2/2019

Είναι το λιγότερο πικρό να βλέπεις να ξετυλίγεται μπροστά σου ζωντανή όλη αυτή η υπερπροσπάθεια που έκανε ο Nick Park με το επιτελείο του, και να μην μπορείς να την επιδοκιμάσεις. Δεν του «έκατσε» που λέτε αυτή τη φορά του δαιμόνιου Εγγλέζου, ακόμα και που οπτικά κάνει ένα βήμα μπροστά στο θαύμα που λέγεται stop-motion με πλαστελίνη. Και είναι δύο οι λόγοι. Ο πρώτος και κυριότερος είναι ότι ακόμα κι αν σε γαργαλάνε, πρέπει να έχεις πολύ παιδική αίσθηση του χιούμορ για να μπορέσεις να βγάλεις ακόμα και μισό χαμόγελο. Μιλώντας παράλληλα κιόλας για το «παιδική», μια και η ταινία θα μπορούσε με ειλικρίνεια να απευθυνθεί εκεί και να έχει ένα άλλοθι, μάλλον κρίνεται βίαιη σε σημεία της, χάνοντας έτσι κι αυτή την ευκαιρία.

Ο δεύτερος λόγος είναι το σενάριο γενικώς. Πρώτη φορά που ταινία του Park καταφεύγει σε τέτοιες ευκολίες, φουλάροντας με όλα τα «πανάρχαια» πια κλισέ όλο του το στόρι. Κι ενώ έχουμε μια ταινία εξωφρενικής φαντασίας υπό προϊστορικό ντεκόρ, τίποτα δεν σε παραπέμπει εκεί, μια κι όλα κινούνται ωσάν οι ήρωες να είναι σύγχρονης λογικής. Μηδενική δε η εκμετάλλευση αναχρονιστικών ανεκδότων, αφού είναι ένας αναχρονισμός όλα όσα βλέπουμε, καίγοντας το ανέκδοτο από πολύ νωρίς. Κρίμα και πάλι κρίμα για την προσπάθεια, που εντέλει από μόνη της δεν αφήνει να ρίξεις στο «πηγάδι» άπαντα όσα είδες.

Βαθμολογία:


>>>>>>>>> Συνολικές Επισκέψεις: 69 || Επισκέψεις Βδομάδας: 1

Γκαλερι φωτογραφιων

13 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.