Είμαστε στο 1462. Η Τρανσυλβανία απολαμβάνει παρατεταμένη περίοδο ειρήνης υπό τη βασιλεία του Βλαντ ΙΙΙ και της συζύγου του, Μιρένα, οι οποίοι μεριμνούν ώστε οι υπήκοοι τους να ζουν προστατευμένοι από τους εχθρούς και ειδικότερα τους Τούρκους που επεκτείνονταν επικίνδυνα, κατακτώντας όποια εδάφη έβρισκαν στο πέρασμά τους. Όταν ο Σουλτάνος Μεμέτ ο 2ος απαιτεί 100 παιδιά για το στρατό των γενιτσάρων του, ο Βλαντ καλείται να αποφασίσει αν θα ακολουθήσει το παράδειγμα του πατέρα του και να παραδώσει το γιο του στο σουλτάνο ή αν θα απευθυνθεί σε ένα τέρας, ώστε να νικήσει τους Τούρκους, χάνοντας όμως την ψυχή του.

Σκηνοθεσία:

Gary Shore

Κύριοι Ρόλοι:

Luke Evans … Vlad Tepes III/κόμης Dracula

Dominic Cooper … σουλτάνος Mehmed II

Sarah Gadon … Mirena

Art Parkinson … Ingeras

Charles Dance … το αρχιβαμπίρ

William Houston … Cazan

Diarmaid Murtagh … Dumitru

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Matt Sazama, Burk Sharpless

Παραγωγή: Michael De Luca

Μουσική: Ramin Djawadi

Φωτογραφία: John Schwartzman

Μοντάζ: Richard Pearson

Σκηνικά: Francois Audouy

Κοστούμια: Ngila Dickson

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Dracula Untold

Ελληνικός Τίτλος: Dracula Untold

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Νοσφεράτου, μια Συμφωνία Τρόμου (1922)

Δράκουλας (1931)

Δράκουλας, ο Βρικόλακας των Καρπαθίων (1958)

Νοσφεράτου: Ο Δράκουλας της Νύχτας (1979)

Κόμης Δράκουλας: Φυγή απ’ τα Καρπάθια (1979)

Δράκουλας (1992)

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα (χαρακτήρες): Dracula του Bram Stoker.

Παραλειπόμενα

  • Το 2007, είχε οριστεί ως Δράκουλας ο Sam Worthington, με σκηνοθέτη τον Alex Proyas. Το σχέδιο απορρίφτηκε λόγω υψηλού μπάτζετ. Η Abbie Cornish απέρριψε μόνη της τον πρώτο γυναικείο ρόλο.
  • Στην πρεμιέρα στο Λονδίνο, η παραγωγός Alissa Phillips δήλωσε πως μπορεί να υπάρχει σίκουελ. Αυτό στη συνέχεια οδήγησε στην εικασία πως ο ήρωας θα είναι ο εναρκτήριος του Dark Universe της Universal Pictures, αλλά όλα αυτά διαψεύσθηκαν.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 19/2/2018

Έχουν γυριστεί «Δράκουλες» και «Δράκουλες», αλλά παρόμοια «κουλαμάρα» δύσκολα συναντάς. Η ταινία που η Universal σκόπευε να πλασάρει ως είσοδο στο φιλόδοξο Dark Universe της (ευτυχώς, κάτι τέτοιο αναιρέθηκε, για εύλογους λόγους), είναι σεναριακά ό,τι του φανεί του λολοστεφανή! Δεν φτάνει που απορρίπτει τα γνωστά πρότυπα δίχως να έχει κάτι σοβαρό να αντιπαραβάλει, αλλά τα σεναριακά του λάθη μπορούν να προκαλέσουν ατέλειωτο γέλιο, ειδικά αν πιάσετε και μερικά που κρύβονται στις λεπτομέρειες. Και δεν μπορείς να ρίξεις το φταίξιμο μονάχα στο γεγονός ότι προσλήφθηκαν άπειροι σεναριογράφοι κι ένας σκηνοθέτης κυριολεκτικά από το πουθενά, αφού σε παρόμοιες περιπτώσεις στο παρελθόν αυτό δεν σήμαινε κάτι απαραίτητα το αρνητικό.

Για να μην αδικούμε όμως ολότελα μια αποτυχία, αν και δεν έχει τουλάχιστον την ανάλογη χάρη να λειτουργήσει ως cult, ας βρούμε και δύο-τρεις λόγους να μην προσβάλουμε τις κυρίες που δικαίως μπορεί να βρήκαν θεσπέσιο το θέαμα, μια και… είναι γοητευτικότατος ως Δράκουλας ο Luke Evans. Σαν βιντεοκλίπ, αν το δείτε δηλαδή καθαρά οπτικά, μπορείτε να το συνοδεύσετε από μια γκόθικ-μέταλ μελωδία και να αφήσετε τις θεαματικές-ιλουστρασιόν του εικόνες να λειτουργούν αυτόνομα. Απλά μην κάνετε το λάθος να πείτε ότι παρακολουθείται μια εκδοχή της ιστορίας του κόμη Δράκουλα, και ποτέ, μα ποτέ μην μπείτε στη διαδικασία της σύγκρισης με την ταινία του Coppola, έστω κι αν επί του προκείμενου αφορά μονάχα την εισαγωγή εκείνης της παραγωγής. Ποτέ, όμως…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

15 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.