Ένας κινηματογραφιστής στη δύση της καριέρας του αναπολεί τη ζωή του: τη μητέρα του, τις ερωμένες του, τους ηθοποιούς με τους οποίους δούλεψε. Τη δεκαετία του 1960 σε ένα μικρό χωριό της Βαλένθια, τη δεκαετία του 1980 στη Μαδρίτη, και το σήμερα, όπου νιώθει την απόλυτη μοναξιά και είναι αντιμέτωπος με τη θνητότητα, τη ανικανότητά του να συνεχίσει να γυρίζει ταινίες, την αδυναμία του να διαχωρίσει τη δημιουργία από την ίδια του τη ζωή. Η ανάγκη του να διηγηθεί την ιστορία του μπορεί να είναι και η σωτηρία του.

Σκηνοθεσία:

Pedro Almodovar

Κύριοι Ρόλοι:

Antonio Banderas … Salvador Mallo

Penelope Cruz … Jacinta Mallo

Raul Arevalo … Venancio Mallo

Leonardo Sbaraglia … Federico Delgado

Asier Etxeandia … Alberto Crespo

Cecilia Roth … Zulema

Nora Navas … Mercedes

Susi Sanchez … Beata

Julieta Serrano … Jacinta

Asier Flores … Salvador Mallo

Rosalia … Rosita

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Pedro Almodovar

Παραγωγή: Agustin Almodovar, Ricardo Marco Bude, Esther Garcia, Ignacio Salazar-Simpson

Μουσική: Alberto Iglesias

Φωτογραφία: Jose Luis Alcaine

Μοντάζ: Teresa Font

Σκηνικά: Antxon Gomez

Κοστούμια: Paola Torres

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Dolor y Gloria

Ελληνικός Τίτλος: Πόνος και Δόξα

Διεθνής Τίτλος: Pain and Glory

Διεθνής Εναλλακτικός Τίτλος: Pain & Glory

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα ξενόγλωσσης ταινίας και πρώτου αντρικού ρόλου (Antonio Banderas) σε δράμα.
  • Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Κανών. Βραβείο αντρικής ερμηνείας (Antonio Banderas) και μουσικής.
  • Βραβείο αντρικής ερμηνείας (Antonio Banderas) και σκηνικών στα Ευρωπαϊκά Βραβεία. Υποψήφιο για καλύτερη ταινία, σκηνοθεσία και σενάριο.
  • Επίσημη πρόταση της Ισπανίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ.

Παραλειπόμενα

  • Ντεμπούτο στον κινηματογράφο για τη νεαρή Rosalia, διάσημη τραγουδίστρια, γνωστότερη για τη μοντέρνα απόδοσης της του φλαμένκο.
  • Επηρεασμένο από το Οκτώμισι του Federico Fellini. Πρόκειται κι εδώ για μια αυτο-αναφορική ταινία, που ανατρέχει στο παρελθόν του σκηνοθέτη, αλλά κοιτάει και το παρόν του.
  • Η Julieta Serrano, μία από τις αγαπημένες ηθοποιούς του Almodovar στα ξεκινήματα του, συνεργάζεται εκ νέου με τον ισπανό δημιουργό από το 1988. Εδώ ερμηνεύει τη μητέρα του Antonio Banderas, κάτι που είχε επαναλάβει δύο φορές στο παρελθόν (Ματαντόρ και Γυναίκες στα Πρόθυρα Νευρικής Κρίσης).

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Rosalia και Penelope Cruz ακούγονται εδώ να ερμηνεύουν το A Tu Vera, παλιά επιτυχία του 1962 που είχε κάνει γνωστότερο η Lola Flores.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Φίλιππος Χατζίκος

Έκδοση Κειμένου: 29/10/2019

Ο Σαλβαδόρ είναι ένας μεσήλικας σκηνοθέτης σε καλλιτεχνική και προσωπική κρίση. Όταν η ταινιοθήκη της Μαδρίτης αποφασίζει να προβάλει την αποκατεστημένη κόπια μιας τριακονταετούς ταινίας του, προσκαλώντας τον δημιουργό να προλογίσει και να συμμετάσχει σε ένα Q&A με το κοινό μετά την προβολή, εκείνος αποφασίζει ότι είναι έντιμο να προσκαλέσει και τον Αλμπέρτο, πρωταγωνιστή της ταινίας του. Μόνο που οι δυο τους έχουν να βρεθούν τριάντα χρόνια, ακριβώς με το πέρας των γυρισμάτων του φιλμ, οπότε και διαπληκτίστηκαν έντονα σχετικά με την ερμηνεία του ηθοποιού. Η επικείμενη συνάντηση των δύο ανδρών αναστατώνει τη λιμνάζουσα δυστυχία του Σαλβαδόρ, φέρνοντας στον νου του θύμισες από όλη του τη ζωή που τον καθόρισαν, αλλά και έναν ανεξερεύνητο φόβο θανάτου.

Ως μέρος μιας ιδιαιτέρως αυτοαναφορικής φιλμογραφίας, το φιλμ του Αλμοδόβαρ μοιάζει εκ πρώτης όψεως σχεδόν αυτοβιογραφικό. Ο πρωταγωνιστής Σαλβαδόρ ζει στο αληθινό σπίτι του σκηνοθέτη, έχει κοινά βιώματα με αυτόν, μέχρι και η διαμάχη με τον ηθοποιό φαντάζει σαν εξιστόρηση μίας ακόμη ιστορίας αλμοδοβαρικής τρέλας. Ωστόσο, αληθινό επίκεντρο του έργου δεν είναι οι αναμνήσεις του δημιουργού, αλλά ένας άντρας σε συνεχή εξοντωτικό πόνο που παραλύει συνειδητοποιώντας τη θνητότητά του και αναζητά καταφύγιο στην τέχνη του. Ο Σαλβαδόρ δεν αποτελεί ένα ομοίωμα του Πέδρο Αλμοδόβαρ, μια ωραιοποιημένη εκδοχή του ή μια προβολή του. Συνιστά έναν πολυδιάστατο χαρακτήρα που βρίσκει άμεσα τη θέση του στο γραφικό πάνθεον των αλμοδοβαρικών ηρώων, όχι ένα -έστω πλήρες- alter ego ενός μεγαλομανούς δημιουργού.

Ο Αντόνιο Μπαντέρας, υπηρετώντας αυτή τη δημιουργική κατεύθυνση και παραδίδοντας μια συνταρακτική σωματική ερμηνεία, δεν ασπάζεται καμία από τις ιδιαιτερότητες της περσόνας του Αλμοδόβαρ. Πλάθει έναν αυθύπαρκτο χαρακτήρα, ικανό να πείσει και τον πλέον «ανήξερο» θεατή ότι όσα παρακολουθεί είναι προϊόν λυρικής μυθοπλασίας, και που δεν απαιτεί κάποιον προϋφιστάμενο δεσμό εκ μέρους του κοινού με τον δημιουργό προκειμένου να νοηματοδοτηθούν τα εξιστορούμενα. Φυσικά, εάν κάτι τέτοιο υπάρχει, δημιουργείται απευθείας ένα μετα-νοηματικό επίπεδο σύνδεσης θεατή-δημιουργού, ωστόσο είναι απόλυτη επιτυχία του Ισπανού ότι η ταινία λειτουργεί πλήρως και δίχως αυτό.

Τούτο συμβαίνει γιατί, παρά τα όσα ευλόγως θα μπορούσε κανείς να υποθέσει, το «Πόνος και Δόξα» είναι η πιο μετρημένη ταινία του Αλμοδόβαρ τα τελευταία χρόνια, δίχως κατάχρηση μελοδραματικών τεχνασμάτων ή επιμονή σε μια υστερική αισθητική που καθίσταται αυτοσκοπός. Υπό μία σκοπιά, αυτή η ταινία είναι η κατάθεση ψυχής ενός ορκισμένου στυλίστα, που μεταπλάθει τον ίδιο του τον εαυτό του σε αλμοδοβαρικό ήρωα, και του συμπεριφέρεται με την ίδια σκληρή στοργή που έχει επιδείξει στο παρελθόν απέναντι και στους υπόλοιπους ήρωές του.

Οι αναμνήσεις του Σαλβαδόρ ζωντανεύουν στην οθόνη μέσω μιας μη γραμμικής αφήγησης που ακολουθεί τη συνειρμική καταβύθιση του χαρακτήρα στις αναμνήσεις του. Μέσα στην αναμενόμενη εστέτ πανδαισία των χρωμάτων και του ακλόνητου λυρισμού που στηρίζει η σπουδαία δουλειά του μουσικού Αλμπέρτο Ιγκλέσιας, παρελαύνουν τα μέρη και οι άνθρωποι που όρισαν τον παραπαίοντα καλλιτέχνη, ο οποίος βαδίζει προς ένα άδοξο και φιλάσθενο γήρας. Η σχέση του με μητέρα του, τα πρώτα χρόνια της οικογενειακής ανέχειας και βιοπάλης και η διαπαιδαγώγηση του κατηχητικού συνυφαίνονται ονειρικά με τα πρώτα σκιρτήματα της σεξουαλικής αφύπνισης, άρρηκτα ενωμένης με την καλλιτεχνική φύση του, υπό την άγρυπνη σκιώδη παρουσία ενός περασμένου θυελλώδους έρωτα με έναν άνδρα που πλέον έχει νυμφευθεί και αποκτήσει οικογένεια.

Εμπιστευόμενος μια ροή ελεύθερη αλλά ποτέ ελαφρά, που χωλαίνει κατάτι στο πρώτο μέρος του φιλμ, το οποίο λαμβάνει τη μορφή παραίσθησης που εκκινεί από την επήρεια της ηρωίνης, αλλά απογειώνεται όταν αποκόπτεται από τη ναρκωτική της φύση, ο Αλμοδόβαρ συντρίβει σταδιακά τις άμυνες του κεντρικού του χαρακτήρα και τον οδηγεί σε μια αφιλόξενη πραγματικότητα εγκατάλειψης και στέρησης. Δίχως ποτέ να λησμονεί τις μετάνοιές του, αρνείται να του προσδώσει τον χαρακτήρα ενός δυστυχούς γέρου που συνθλίβεται από τα κρίματά του. Για τον καθένα, λέει ο Ισπανός, υπάρχει η ζωή, φτάνει να μπορεί να την ξεκλειδώσει μέσω της αγάπης. Και ο ασφαλέστερος τρόπος για τον Σαλβαδόρ να εκφράσει αγάπη είναι η Τέχνη, γι’ αυτό και καταρρέει πανικόβλητος υπό το βάρος της αδυναμίας του να δημιουργήσει.

Το σινεμά στο «Πόνος και Δόξα» είναι μνήμη, και η μνήμη είναι παρελθόν, παρόν και μέλλον του καθενός. Εάν ποτέ δεν γυρίσει άλλη ταινία, ο Σαλβαδόρ θα είναι απλά ένας νεκρός που εξακολουθεί να ανασαίνει μετρώντας τις μέρες για το αναπόδραστο φινάλε του. Κάθε πληγή στο σώμα του, κάθε ρωγμή στη σκέψη του κουβαλά τη δική της μικρή ιστορία, και η έκφραση σωματικού και ψυχικού πόνου που κερδίζει συνεχώς τη μάχη μπορεί να ηττηθεί μόνο μέσα από μια ψευδαίσθηση αθανασίας. Γιατί για τον Αλμοδόβαρ, αυτό είναι ο κινηματογράφος: μια κατάργηση του αδυσώπητου χρόνου που βαίνει μόνο προς τα μπροστά, αλλά κουβαλά μέχρι το τέλος όσα έφερε στο τραχύ πέρασμά του.

Βαθμολογία:


>>>>>>>>> Συνολικές Επισκέψεις: 114 || Επισκέψεις Βδομάδας: 10

Γκαλερι φωτογραφιων

17 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.