Η πληροφορία για μια μυστική επιχείρηση στη Βόρεια Κορέα διαρρέει από κάποιον άγνωστο καταδότη. Ο πιο διάσημος πράκτορας των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών αναλαμβάνει να ξεσκεπάσει τον προδότη και να αποτρέψει έναν πόλεμο με καταστροφικές συνέπειες για τον πλανήτη. Από το Χονγκ Κονγκ ως την Ισλανδία, κι από το Λονδίνο ως την Κούβα, ένα ιλιγγιώδες κυνηγητό ξεσπάει.

Σκηνοθεσία:

Lee Tamahori

Κύριοι Ρόλοι:

Pierce Brosnan … James Bond

Halle Berry … Jinx Johnson

Toby Stephens … Gustav Graves

Rosamund Pike … Miranda Frost

Rick Yune … Tang Ling Zao

Judi Dench … M

John Cleese … Q

Will Yun Lee … συνταγματάρχης Tan-Sun Moon

Kenneth Tsang … στρατηγός Moon

Colin Salmon … Charles Robinson

Michael Madsen … Damian Falco

Emilio Echevarria … Raoul

Samantha Bond … Eve Moneypenny

Madonna … Verity

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Neal Purvis, Robert Wade

Παραγωγή: Barbara Broccoli, Michael G. Wilson

Μουσική: David Arnold

Φωτογραφία: David Tattersall

Μοντάζ: Andrew MacRitchie, Christian Wagner

Σκηνικά: Peter Lamont

Κοστούμια: Lindy Hemming

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Die Another Day
  • Ελληνικός Τίτλος: Πέθανε μια Άλλη Μέρα

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Σεναριακή Πηγή

  • Σειρά βιβλίων (χαρακτήρες): James Bond του Ian Fleming.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα τραγουδιού (Die Another Day).

Παραλειπόμενα

  • Ήταν η 20η ταινία της σειράς και μαζί σηματοδοτούσε τη 40ή επέτειο της. Για αυτό τον λόγο, η ταινία κάνει μικρές αναφορές σε όλο το franchise.
  • Στα γυρίσματα στο Καντίζ της Ισπανίας, όπου γυρίστηκε και η σκηνή με το μπικίνι, η Berry τραυματίστηκε όταν θραύσματα από χειροβομβίδα καπνού εκτοξεύθηκαν στο μάτι της. Χρειάστηκε μισάωρη επέμβαση για να βγουν.
  • Η Mattel πήρε την άδεια από την παραγωγή και έβγαλε μια σειρά Barbie, με κούκλες βασισμένες σε όλο το franchise. Το ίδιο και η Revlon που έβγαλε μια περιορισμένη έκδοση καλλυντικού βασισμένου στον χαρακτήρα της Jinx.
  • Μετά την έξοδο της ταινίας, αναπτύχθηκε μια εικασία πως θα έβγαινε ένα spin-off με τον χαρακτήρα της Jinx. Όμως, η MGM το διέψευσε, παρότι οι δύο παραγωγοί, Barbara Broccoli και Michael G. Wilson, ήθελαν το αντίθετο.
  • Ο Pierce Brosnan δήλωσε πως αυτή ήταν η λιγότερη αγαπημένη του ταινία που έπαιξε ως Μποντ, αλλά και ο Roger Moore εξέφρασε την απογοήτευση του για αυτήν.
  • Κινηματογραφικό ντεμπούτο για τη Rosamund Pike. Τον ρόλο της Μιράντα Φροστ, πριν τον αναλάβει, τον απέρριψε η Olivia Williams.
  • Ο Lee Tamahori έκοψε τη σκηνή όπου οι χαρακτήρες της Madonna και της Rosamund Pike έρχονται “επικίνδυνα” κοντά. Όπως είπε, έφτανε όσα έδειχνε, δεν ήθελε να μετατρέψει την ταινία σε αντρική φαντασίωση.
  • Η Catherine Zeta-Jones, το μοντέλο Kelly Brook και η χορεύτρια Jean Butler ήταν υποψήφιες για κορίτσια του Μποντ.
  • Για τη σκηνοθεσία είχαν ακουστεί οι: Brett Ratner, Stuart Baird και Stephen Hopkins.
  • Ο σκηνοθέτης, ο νεοζηλανδός Lee Tamahori, και ο μοντέρ Christian Wagner ήταν οι πρώτοι μη Βρετανοί που δούλεψαν σε αυτές τις θέσεις σε 007.
  • Το μπάτζετ ήταν το πλέον υψηλό για 007, 145 εκατομμύρια δολάρια, αλλά και η ταινία πήγε καλά στα ταμεία: 435 εκατομμύρια δολάρια. Ήταν η πιο πετυχημένη εμπορικά της σειράς, αλλά χωρίς να συνυπολογίζεται η διαφορά στις τιμές εισιτηρίων με τα χρόνια.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Το ομότιτλο τραγούδι είναι με τη Madonna, η οποία έγραψε και τους στοίχους, όπως και μαζί με τον Mirwais Ahmadzai τη μουσική. Η διάσημη τραγουδίστρια συμμετέχει και στην ταινία με έναν μικρό ρόλο, που ήταν όμως αρκετός για να μπει στο στόχαστρο των Χρυσών Βατόμουρων, που της απένειμαν το βραβείο χειρότερου δεύτερου ρόλου.

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 5/6/2003

Η 20ή ταινία με ήρωα τον μακροβιότερο κινηματογραφικά ήρωα έμελλε να είναι και μία από τις χειρότερες. Τα εντυπωσιακά ειδικά εφέ (αν και το ψηφιακό δεν κολλάει με τα 007) υποσκελίζονται από το πολύ κακό σενάριο, την «άσχετη» δράση, την πάταξη κανόνων της σειράς και την έλλειψη εγγλέζικου εστετισμού. Η επετειακή διάθεση των δημιουργών επιβάλει αναφορές σε προηγούμενες ταινίες και ίσως αυτό είναι το μόνο θετικό, αφού η οφθαλμοφανής θέληση για ανανέωση του θρύλου καταλήγει να τις προσβάλει (μία νέα αρχή σοφό θα ήταν να ξεκινάει στο ένα και απλά να υπονοείται στο μηδέν). Η υπερβατική παρουσία της Halle Berry σαν ενεργός συμπρωταγωνιστής μού προκάλεσε ειρωνικά συνομωσιολογικές σκέψεις, που συνοψίζονται στο ότι οι ΗΠΑ έβαλαν το χεράκι τους, ώστε ο ήρωας να εκσυγχρονιστεί σε τέτοιο εφήμερο βαθμό, που δεν θα αντέξει στον χρόνο, έναντι ίσως ενός XXX. Η εμπορική της επιτυχία δεν με πείθει για το αντίθετο, αλλά μου θυμίζει πως ένα λιοντάρι είναι δυνατό όσο ποτέ όταν ξεψυχάει!

Βαθμολογία:


Κριτικός: Νίκος Ρέντζος

Έκδοση Κειμένου: 2/11/2015

Ο Μπρόσναν είναι απολύτως άνετος μέσα στο κοστούμι του Μποντ, όμως, οι παραγωγοί της μακροβιότερης κινηματογραφικής σειράς αποφάσισαν να σκοτώσουν τον Μποντ του Μπρόσναν το 2002 και να ψάξουν τον αντικαταστάτη του για τη νέα γένια.

Ο εικοστός Μποντ έρχεται το 2002 να γιορτάσει τα 40 χρόνια του κινηματογραφικού θρύλου με μια ταινία που αρχικά ικανοποιεί, έστω κι αν έρχεται μια πρώτη ψυχρολουσία με το τραγούδι των τίτλων που ερμηνεύει η Μαντόνα, αλλά στη συνέχεια “παραφορτώνεται” και καταλήγει περισσότερο να σε κουράζει παρά να σε διασκεδάζει.

Το πρώτο μισό του φιλμ που σκηνοθέτησε ο Νεοζηλανδός Λι Τάμαχορι έχει ενδιαφέρον. Στήνει μια κλασική ιστορία για ταινία Μποντ, περνώντας ανά διαστήματα μηνύματα στους απανταχού φίλους του Βρετανού κατασκόπου, που αφορούν την ιστορία του. Τόσο οι κινηματογραφικές αναφορές στα προηγούμενα φιλμ του Μποντ, όσο και η αναφορά στο βοτανολόγο Τζέιμς Μποντ, πραγματικό χαρακτήρα από τον οποίο ο Μποντ δανείστηκε το όνομα, θα γίνουν εύκολα διακριτές από τους περισσότερους.

Τα προβλήματα εντοπίζονται στο δεύτερο μισό του φιλμ. Εκεί η δράση και τα εφέ μοιάζουν να χρησιμοποιούνται υπερβολικά, χωρίς να βλέπουμε ωστόσο κάτι ιδιαιτέρως θεαματικό. Αντί λοιπόν να οδηγούμαστε “χορτασμένοι” στο μεγάλο φινάλε που μας είχαν συνηθίσει τα φιλμ του Μποντ όλα αυτά χρόνια, φτάνουμε εκεί “μπουχτισμένοι” και σε κατάσταση αδιαφορίας.

Σε όλο αυτό βοηθά και ο αδιάφορος κακός του Τόμπι Στέφενς. Δεν τα πάει άσχημα ο Στέφενς αλλά ο Γκρέιβς, παρότι έχει όλα τα χαρακτηριστικά των κακών του Μποντ, μοιάζει κι αυτός σχετικά αδιάφορος. Αιτία είναι ίσως η αλλαγή της εποχής. Το 2000 μοιάζει λίγο παράταιρη η ερμηνευτική προσέγγιση των κακών που ακολουθήθηκε μερικές δεκαετίες πριν. Από την πλευρά των κακών αυτό που θυμάσαι πιο εύκολα από το Die Another Day είναι σίγουρα ο σημαδεμένος Ζάο!

Μπορεί η Χάλι Μπέρι να φόρεσε το μαγιό της Ούρσουλα Άντρες και να μας έκοψε κι αυτή την ανάσα βγαίνοντας από τη θάλασσα της Κούβας, μπορεί η Ροζαμάουντ Πάικ να είναι εκθαμβωτική, μπορεί ο Μπρόσναν να έχει τελειοποιήσει τον δικό του Μποντ, όμως, δεν έφταναν αυτά για να σωθεί το Die Another Day. Το κύκνειο άσμα του Μπρόσναν δεν ήταν το καλύτερο φιλμ του αλλά το χειρότερο, κάτι που συνέβη και με τους Κόνερι και Μουρ. Τα τελευταία φιλμ τους ήταν, αν όχι τα χειρότερα, από τα χειρότερά τους (Diamonds Are Forever, A View to A Kill). Ο Λάζενμπι και ο Ντάλτον δεν είχαν την ίδια τύχη καθώς ο πρώτος γύρισε μόνο ένα φιλμ ως Μποντ και είναι από τα καλά της σειράς (On Her Majesty’s Secret Service) ενώ ο Ντάλτον γύρισε δύο και το τελευταίο ήταν το καλύτερό του ( Living Daylights, Licence to Kill). Έτσι λοιπόν, το 2002 ο Μπρόσναν περνάει στην ιστορία ως ο πέμπτος Μποντ και δίνει τη σκυτάλη τέσσερα χρόνια μετά στον Ντάνιελ Κρεγκ.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

19 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *