Ο Ντέιβιντ είναι ένας καλοκάγαθος και ταλαίπωρος, απλός, καθημερινός άνθρωπος, η ζωή του οποίου ανατρέπεται, όταν μαθαίνει -εντελώς ξαφνικά- πως έχει φέρει στον κόσμο μέσω δωρεάς σπέρματος 533 παιδιά. Κι ενώ τα παιδιά αυτά γεννήθηκαν και μεγάλωναν, κανονικά, σε διάφορα σημεία του πλανήτη, ο ίδιος συνέχιζε τη μίζερη και χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις ζωή του, μέχρι τη μέρα που του αποκαλύφθηκε η πλήρης αλήθεια.

Σκηνοθεσία:

Ken Scott

Κύριοι Ρόλοι:

Vince Vaughn … David Wozniak

Chris Pratt … Brett

Cobie Smulders … Emma

Andrzej Blumenfeld … Mikolaj Wozniak

Simon Delaney … Victor

Bobby Moynihan … Aleksy

Britt Robertson … Kristen

Jack Reynor … Josh

Bruce Altman … ο δικηγόρος

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Ken Scott

Παραγωγή: Andre Rouleau

Μουσική: Jon Brion

Φωτογραφία: Eric Alan Edwards

Μοντάζ: Priscilla Nedd-Friendly

Σκηνικά: Ida Random

Κοστούμια: Melissa Toth

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Delivery Man

Ελληνικός Τίτλος: Delivery Man: Δεν τα Φέρνει τα Παιδιά ο Πελαργός

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Daddy Cool: Ο Μπαμπάς του Παιδιού μου (2011)

Σεναριακή Πηγή

  • Σενάριο: Daddy Cool: Ο Μπαμπάς του Παιδιού μου των Ken Scott, Martin Petit.

Παραλειπόμενα

  • Ριμέικ της καναδικής επιτυχίας του 2011, Daddy Cool: Ο Μπαμπάς του Παιδιού μου, την οποία και είχε σκηνοθετήσει πάλι ο Ken Scott. Έγινε όμως πάλι το 2013 ριμέικ και στη Γαλλία, ως Fonzy.
  • Ο Chris Pratt χρειάστηκε να πάρει 27 κιλά για τον ρόλο του αγύμναστου Μπρετ.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 5/2/2014

Αν δεν ήταν και πάλι η σκηνοθεσία του Ken Scott, κάποιος ίσως θα μπορούσε να δει ξέχωρα το ριμέικ αυτό από την ορίτζιναλ καναδική ταινία. Βασικά, αυτό που έκανε ο σκηνοθέτης από το Κεμπέκ σε σχέση με την προηγούμενη του δουλειά, είναι να προσαρμόσει το σενάριο του στην αμερικανική συνταγή. Όχι, δεν κάνει ιδιαίτερες χάρες προς τέρψη κάποιου άλλου είδους κοινού, ίσως πιο νεανικού, αλλά ακολουθεί κατά γράμμα τη σεναριακή γραμμή μιας αμερικανικής δραμεντί. Δηλαδή, δημιουργώ κωμική προδιάθεση, ρίχνω μια πρωτότυπη ιδέα, μεταλλάσσω τον ήρωα προς το καλό, δημιουργώ δυσκολία, ξεπερνάω δυσκολία και πετάω κι ένα χάπι-εντ. Άρα, οι λόγοι για να δει κανείς το παρόν φιλμ, αν πάντα έχει δει το ορίτζιναλ, φοβάμαι ότι είναι μηδαμινοί, αν όχι μηδενικοί, μια και το μοναδικό ουσιαστικό σημείο της «συνταγής» είναι η πρωτότυπη ιδέα…

Ας το δούμε λιγάκι κι αυτόνομα. Ο Vince Vaughn ήταν μια καλή επιλογή. Έτσι κι αλλιώς, δεν ήταν ποτέ του ξεκαρδιστικός, και εδώ πετυχαίνει να κρατήσει την ισορροπία ανάμεσα σε δράμα και κωμωδία. Ίσως και να είναι ο μόνος λόγος που θα έλεγε κανείς το φιλμ πετυχημένο, ειδικά για τις σκηνές που αφορούν συγκίνηση, στις οποίες ο αμερικανός ηθοποιός δείχνει να το έχει. Όπως μάλλον ήδη θα καταλάβατε, δεν θα γελάσετε ιδιαίτερα. Υπάρχουν κωμικά σημεία και μάλιστα είναι καλά ενταγμένα στο δραμεντί κλίμα. Αλλά δεν είναι η ταινία που θα πρέπει να επιλέξουν οι φίλοι της κωμωδίας. Είναι περισσότερο ένα οικογενειακό πακέτο για κοινό που δεν θα βρει παραδοξότητα στο γεγονός πως 533 παιδιά «έτυχε» να μοιάζουν με χριστιανική αδελφότητα! Χαλαρά, λοιπόν, κι αναίμακτα.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

9 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.