Κόλπος του Μεξικό, 20/4/2010. Καταμεσής της θάλασσας, στον πετρελαϊκό σταθμό Deepwater Horizon γίνεται τεράστια έκρηξη κι άμεσα σκοτώνονται πολλοί από τους εργαζόμενους. Όσοι επιβιώνουν, πρέπει να αποδείξουν τεράστια κατάλοιπα θάρρους ώστε να επιβιώσουν από αυτό που θα καταγραφεί ως μία από τις μεγαλύτερες ανθρώπινες καταστροφές στην ανθρώπινη ιστορία.

Σκηνοθεσία:

Peter Berg

Κύριοι Ρόλοι:

Mark Wahlberg … Mike Williams

Kurt Russell … Jimmy Harrell

John Malkovich … Donald Vidrine

Gina Rodriguez … Andrea Fleytas

Dylan O’Brien … Caleb Holloway

Kate Hudson … Felicia Williams

Ethan Suplee … Jason Anderson

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Matthew Michael Carnahan, Matthew Sand

Στόρι: Matthew Sand

Παραγωγή: Lorenzo di Bonaventura, Stephen Levinson, Mark Vahradian, Mark Wahlberg, David Womark

Μουσική: Steve Jablonsky

Φωτογραφία: Enrique Chediak

Μοντάζ: Gabriel Fleming, Colby Parker Jr.

Σκηνικά: Chris Seagers

Κοστούμια: Kasia Walicka-Maimone

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Deepwater Horizon

Ελληνικός Τίτλος: Deepwater Horizon

Σεναριακή Πηγή

  • Άρθρο: Deepwater Horizon’s Final Hours των David Barstow, David Rohde, Stephanie Saul.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ ειδικών εφέ και ηχητικών εφέ.
  • Υποψήφιο για Bafta ήχου.

Παραλειπόμενα

  • Τα τραγικά αληθινά γεγονότα έλαβαν χώρα το 2010, και ήδη από τον επόμενο χρόνο μπήκε μπρος η παραγωγή, αγοράζοντας τα δικαιώματα ενός άρθρου των New York Times.
  • Αρχικός σκηνοθέτης ήταν ο J.C. Chandor, αλλά αποχώρησε λόγω δημιουργικών διαφορών.
  • Η παραγωγή επικοινώνησε με τον Mark Wahlberg και του είπαν ότι τον θέλουν να παίξει έναν από τους δύο πρωταγωνιστικούς ρόλους, όπου θα ήταν ένας νεότερος κι ένας γηραιότερος ηθοποιός. Ο Wahlberg συμφώνησε και ξεκίνησε ο ίδιος τη διαδικασία της ανεύρεσης ενός γηραιότερου του ηθοποιού, μέχρι που τον ειδοποίησαν ότι αυτός θα είναι ο γηραιός του ζευγαριού.
  • Πολλοί εργαζόμενοι σε πετρελαιαγωγούς του κόλπου του Μεξικού αντιτέθηκαν στη δημιουργία του φιλμ, υποστηρίζοντας ότι ατιμάζει τη μνήμη των θυμάτων.
  • Η Emma Stone αρνήθηκε να συμμετάσχει, παρότι δεν διάβασε το τελικό σενάριο.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Πάρις Μνηματίδης

Έκδοση Κειμένου: 27/9/2016

Όλοι θυμούνται τις εικόνες μετά την έκρηξη της πλωτής εξέδρας Deepwater Horizon στις 20 Απριλίου του 2010, που αντλούσε πετρέλαιο για λογαριασμό της BP, με τις τεράστιες πετρελαιοκηλίδες στον Κόλπο του Μεξικού που σηματοδότησαν τη μεγαλύτερη σε έκταση οικολογική καταστροφή στην ιστορία των ΗΠΑ. Η ταινία του Peter Berg ωστόσο επικεντρώνεται στο τραγικό γεγονός καθαυτό, στο οποίο έχασαν τη ζωή τους 11 άνθρωποι (τους οποίους η ταινία κατονομάζει και παρουσιάζει με φωτογραφίες στο τέλος της) και ελάχιστα ως καθόλου στο τι επακολούθησε (την επιρροή του δυστυχήματος στη συλλογική οικολογική συνείδηση, τη διερεύνηση για τις συνθήκες υπό τις οποίες συνέβη ό,τι συνέβη), διαφοροποιώντας τη για παράδειγμα από το φετινό «Sully», όπου κάλυπτε και τις εξεταστικές έρευνες μετά το ατύχημα που αποτελούσε το κεντρικό του θέμα.

Παρόλο που υπάρχει μια σκηνή επεξηγηματική για το ευρύ κοινό, όπου ο επικεφαλής ηλεκτροτεχνικός Mike Williams που υποδύεται ο Mark Wahlberg εξηγεί στη μικρή κόρη του με πολύ σχηματικό και απλοποιημένο τρόπο τι ακριβώς κάνει στη δουλειά του και πώς γίνεται η άντληση πετρελαίου, το «Deepwater Horizon» πετάει τον θεατή στα βαθιά κατά τη διάρκεια της πρώτης του πράξης όπου ξεδιπλώνονται οι χαρακτήρες και το σκηνικό της τραγωδίας, με διαλόγους γεμάτους πολύ εξειδικευμένους ορισμούς κι εκφράσεις σχετικές με το αντικείμενο των ηρώων. Αν κι έτσι υπάρχει μια στιβαρή αίσθηση ρεαλισμού και σοβαρότητας από την πλευρά των δημιουργών καθώς απεικονίζουν χωρίς απλοποιήσεις τις παραμέτρους της καθημερινής δουλειάς των εργαζομένων στην πλατφόρμα, ταυτόχρονα καθιστά δύσκολη την παρακολούθηση και τη διατήρηση της προσοχής από τη συντριπτική πλειοψηφία του κοινού που δεν έχει εξοικείωση με τη συγκεκριμένη ορολογία. Ωστόσο, όταν ξεκινάει το «ζουμί» του έργου, που δεν είναι άλλο από το ίδιο το δυστύχημα, ο Berg αποδεικνύεται εξαιρετικός μαθητής του είδους της ταινίας καταστροφής, αποτυπώνοντας με τρομακτική πειστικότητα την κόλαση που επικράτησε πάνω στην εξέδρα την ημέρα εκείνη, έχοντας βέβαια και μια πρώτης τάξεως βοήθεια από το σύνολο των οπτικών (καμία σχέση με παραφορτωμένα κι αταίριαστα με την όψη άλλων έργων CGI) και ηχητικών εφέ που παρελαύνουν, και καθηλώνοντας τον οποιονδήποτε απεικονίζοντας τις φαινομενικά απέλπιδες προσπάθειες των χαρακτήρων να αποκτήσουν τον έλεγχο σε μια κατάσταση πέρα από κάθε φαντασία. Φυσικά, η ταινία περνάει και το αυτονόητο μήνυμα που πρέπει να ειπωθεί, ρίχνοντας ξεκάθαρα την ευθύνη στον παράγοντα της ανθρώπινης απληστίας που εδώ εκπροσωπείται από τις πιέσεις των δύο στελεχών της BP που ήθελαν να βιαστούν παρά τις μη ενθαρρυντικές ενδείξεις δοκιμαστικών ελέγχων στις αντλίες της πλατφόρμας, προκειμένου να εξοικονομήσουν χρόνο και χρήμα (το σενάριο των Matthew Michael Carnahan και Michael Sand βασίζεται σε άρθρο των New York Times για το συμβάν, που αναλύει μεταξύ άλλων και τις αποφάσεις που λήφθηκαν και οδήγησαν στο καταστροφικό αποτέλεσμα).

Αν και αποτελεσματικό ταυτόχρονα και σαν ταινία είδους και σαν καταγγελία, το «Deepwater Horizon» δεν ξεφεύγει κι από κάποια κουραστικά αφηγηματικά κλισέ που πλήττουν τις μεγάλες παραγωγές της κατηγορίας της, όπως για παράδειγμα την υπερβολική εστίαση επάνω στον Williams σε βάρος μιας πιο συλλογικής προσέγγισης που θα άφηνε χώρο και για τους υπόλοιπους χαρακτήρες να αναπνεύσουν και να αναπτυχθούν κατάλληλα (ειδικά τους εκλιπόντες, τους οποίους η ταινία αποφεύγει να περιγράψει με λεπτομέρεια, ίσως κι από σεβασμό στη μνήμη τους ύστερα από αίτημα των οικογενειών τους), ενώ και οι σκηνές που αποτυπώνουν την οικογενειακή καθημερινότητα του Williams διεκπεραιώνονται με τον πλέον χολιγουντιανό τρόπο. Παρά τα προβλήματα αυτά, η ταινία του Berg στο σύνολό της λειτουργεί, ειδικά στα συναισθηματικά της ξεσπάσματα (όπως σε μια σκηνή κοντά στο φινάλε όπου θυμωμένοι γονείς αγνοουμένων πλησιάζουν τον Williams φωνάζοντάς του σαν να επιρρίπτουν την ευθύνη στον ίδιο για τον χαμό των δικών τους, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να εκτονώσουν την οργή και τη θλίψη τους) και έχει μια ταιριαστά πεσιμιστική κατακλείδα υπενθυμίζοντας πως οι κατηγορίες για ανθρωποκτονία εναντίον των δύο στελεχών της BP αποσύρθηκαν μόλις το 2015…

Βαθμολογία:


Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 3/9/2017

Ως φινέτσα, το φιλμ του Πίτερ Μπεργκ παίρνει τον χρόνο του που το βοηθάει να πλασαριστεί ως μια ταινία που καταγγέλλει κάποια σοβαρά πράγματα πάνω στη σχέση κεφαλαίου και οικολογίας. Κι αυτό επειδή δεν σε αφήνει να ξεχάσεις τελείως ότι αναφέρεται πάνω σε αληθινό περιστατικό, το οποίο στοίχισε τη ζωή σε έντεκα ανθρώπους. Πώς όμως αυτό συμβαδίζει με το ότι στην ουσία παρακολουθούμε μια μοντέρνα ταινία καταστροφής, δηλαδή ένα ψυχαγωγικό χολιγουντιανό προϊόν; Ως προς αυτό, οι ισορροπίες του Μπεργκ δεν είναι απόλυτες, και μάλλον η ταινία τείνει περισσότερο προς τη δεύτερη ιδιότητα της, μην αποφεύγοντας και κάποια σεναριακά κλισέ που βοηθούν στην ένταση της αγωνίας. Δεν θα σας πούμε ότι είναι ό,τι πιο θεαματικό έχει προσφέρει ο χώρος, αλλά πετυχαίνει να σε βάλει στο κόλπο της έντασης, και να σε κάνει να παρακολουθείς με αμείωτο ενδιαφέρον.

Βαθμολογία:


>>>>>>>>> Συνολικές Επισκέψεις: 57 || Επισκέψεις Βδομάδας: 1

Γκαλερι φωτογραφιων

13 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.