1926, και ο διάσημος μάγος Χάρι Χουντίνι φτάνει στο Εδιμβούργο. Η Μαίρη και η 11χρονη κόρη της, Μπέντζι. ένα αχτύπητο δίδυμο μέντιουμ, μαθαίνουν ότι μετά τον θάνατο της μητέρας του, ο Χουντίνι έχει στραφεί προς τα μέντιουμ και δίνει 10.000 δολάρια σε όποιον καταφέρει να του αποκαλύψει τα τελευταία της λόγια προτού πεθάνει. Ο Χάρι κι ο μάνατζερ του συναντούν δεκάδες μέντιουμ, αλλά μόνο η Μαίρη με την Μπέντζι καταφέρνουν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του. Ο Χάρι και η Μαίρη γνωρίζονται καλύτερα και η έλξη μεταξύ τους είναι αμοιβαία. Ο Χουντίνι όμως αρχίζει να είναι ασυνεπής με τις παραστάσεις του, και ο μάνατζερ του ζητάει από τη Μαίρη να εξαφανιστεί. Εκείνη, από την άλλη, είναι αποφασισμένη να φύγει με τα 10.000 δολάριο ή με την αγάπη του Χάρι.

Σκηνοθεσία:

Gillian Armstrong

Κύριοι Ρόλοι:

Guy Pearce … Harry Houdini

Catherine Zeta-Jones … Mary McGarvie

Saoirse Ronan … Benji McGarvie

Timothy Spall … Sugarman

Malcolm Shields … Leith Romeo

Ralph Riach … Κος Robertson

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Tony Grisoni, Brian Ward

Παραγωγή: Chris Curling, Marian Macgowan

Μουσική: Cezary Skubiszewski

Φωτογραφία: Χάρης Ζαμπαρλούκος

Μοντάζ: Nicholas Beauman

Σκηνικά: Gemma Jackson

Κοστούμια: Susannah Buxton, Jane Greenwood

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Death Defying Acts
  • Ελληνικός Τίτλος: Αψηφώντας το Θάνατο
  • Εναλλακτικός Τίτλος: Death Defying Acts: Houdini’s Secret [αμερικανικό Home Cinema]

Άμεσοι Σύνδεσμοι

  • Χουντίνι, ο Βασιλιάς των Μάγων (1953)

Κύριες Διακρίσεις

  • Βραβείο σκηνικών στα εθνικά βραβεία της Αυστραλίας. Υποψήφιο για πρώτο αντρικό ρόλο (Guy Pearce), φωτογραφία, κοστούμια και ειδικά εφέ.

Παραλειπόμενα

  • Για την καλύτερη του προετοιμασία για τον ρόλο, ο Guy Pearce πέρασε 6 εβδομάδες εκπαίδευση πάνω στην ταχυδακτυλουργία, υπό τον διάσημο μάγο Ross Skiffington. Σύμβουλος της παραγωγής ως προς αυτό όμως ήταν ένας άλλος συνάδελφος του, ο Scott Penrose.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 19/4/2008

Την αυστραλή Gillian Armstrong τη γνωρίζουμε καλά από την εξειδίκευση της σε ταινίες εποχής. Οι Μικρές Κυρίες, το Όσκαρ και Λουσίντα και το Σαρλότ Γκρέι δεν ήταν οι πολύ μεγάλες ταινίες, αλλά και οι τρεις διατηρούσαν μια όμορφη γραφή ως προς την ανάπτυξη, και μια εικόνα που σε ακολουθούσε και με το πέρας της θέασης. Η Αυστραλή μπορεί να μην έχει επιδείξει κάποιο προσωπικό ύφος, αλλά μοιάζει να νιώθει εξαιρετικά άνετα ανάμεσα στα πλουμιστά κοστούμια.

Τι θα μπορούσε λοιπόν να πάει στραβά όταν στα χέρια της είχε ακόμα ένα έργο εποχής, ένα ιντριγκαδόρικο όνομα όπως του Χάρι Χουντίνι και δύο μεγάλα ονόματα σταρ, αυτά των Zeta-Jones και Guy Pearce; Σχεδόν τα πάντα! Το κυριότερο όμως είναι αυτό που συνήθως αντιστοιχεί στους σκηνοθέτες χωρίς προσωπικότητα… η έλλειψη ψυχής. Το Αψηφώντας τον Θάνατο μοιάζει με τη Νύφη του Φρανκενστάιν, πριν όμως της εμφυσηθεί πνοή! Δεν σε ξυπνάει, δεν σου γαργαλάει τις αισθήσεις, δεν σε βάζει στην αγωνία και στον κίνδυνο τού να είσαι ο Χουντίνι, δεν σε κάνει να συμπάσχεις με τον αδιέξοδο έρωτα που εκτυλίσσεται.

Το σενάριο των Toni Grisoni (Φόβος και Παράνοια στο Λας Βέγκας) και Brian Ward (σχετικά άπειρος) είναι τόσο άνευρα γραμμένο, που ακόμα και ένας ογκωδέστερος σκηνοθέτης μπορεί να μην το έσωζε. Παρά την όρεξη των ηθοποιών και των επεξεργαστών της παραγωγής, δεν υπάρχει καθόλου εσωτερικός ρυθμός στους ήρωες, αλλά ούτε και «εξωτερικός» ως δράση. Το μόνο που σε κρατάει κοντά στους τέσσερις χαρακτήρες είναι οι ηθοποιοί που τους ερμηνεύουν, με μια έντονη όμως αίσθηση ματαιότητας. Οι χαρακτήρες τους θα μείνουν ανεξιχνίαστοι, ακόμα και στις σεναριακές στροφές που θα μπορούσαν να τους αποκαλύψουν. Η δράση θα μπορούσε να επικεντρωθεί στα κόλπα του Χουντίνι, αλλά η Gillian Armstrong το βλέπει περισσότερο ως μελό θρίλερ! Το μυστήριο που υποτίθεται πως εξελίσσεται δεν εμπλουτίζεται με στοιχεία ή εντάσεις και έτσι πέφτει στο βρόντο.

Συνοψίζοντας, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των Zeta-Jones, Pearce και Ronan, αλλά και αυτών που ανασύστησαν την εποχή των 1920, η ταινία δεν περπατάει ούτε σε εσωτερικό επίπεδο, ούτε σε δράση. Ειδικά τη δράση την είχε μεγάλη ανάγκη, από τη στιγμή που η πλαστική σκηνοθεσία δεν πρόσφερε κάτι σαν αντίβαρο. Θα μπορούσαμε να το θέσουμε και ως κακή συνέχεια του The Prestige και του Μάγου του Άιζενχαϊμ, γιατί μοιάζει κάπως ηθελημένα να σε παραπέμψει σε αυτά. Σε αυτό το μελό θρίλερ το χειρότερο μέρος είναι το ερωτικό. Κανείς δεν θα συγκινηθεί από τη μάταια σχέση των δύο κεντρικών ηρώων, αφού μονάχα ένα φιλί προς το τέλος μάς πείθει για την ύπαρξη της. Δεν υπάρχει καμία αληθινή κορύφωση στο δράμα και το μόνο τσίμπημα που θα νιώσετε θα είναι από τον διπλανό σας, γιατί ίσως κοιμάστε…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

19 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.