Ο Χάρι Ντάλτον, ηφαιστειολόγος στο επάγγελμα, καταφθάνει στην Κορυφή του Δάντη, μια επαρχιακή πόλη στους πρόποδες ενός ηφαιστείου, στα νοτιοδυτικά του Ειρηνικού. Εκεί ανακαλύπτει πως η χλωρίδα και η πανίδα της περιοχής έχουν πληγεί από ασυνήθιστες ασθένειες, και μετά από έρευνες πείθεται πως είναι θέμα χρόνου για το ηφαίστειο να εκδηλωθεί. Έτσι, ενημερώνει τη Ρέιτσελ Γουάντο, δήμαρχο της πόλης, για το αναμενόμενο συμβάν, όμως η τελευταία αρνείται αρχικά να δώσει προσοχή στις προειδοποιήσεις του, από τη στιγμή που η ειδυλλιακή αυτή πόλη ελκύει αρκετούς τουρίστες και αποφέρει κέρδη στους κατοίκους της. Δεν θ’ αργήσει όμως να έρθει η στιγμή που οι προβλέψεις του Ντάλτον θα αποβούν αληθινές και το ηφαίστειο θα «ξυπνήσει»…

Σκηνοθεσία:

Roger Donaldson

Κύριοι Ρόλοι:

Pierce Brosnan … Harry Dalton

Linda Hamilton … Rachel Wando

Jamie Renee Smith … Lauren Wando

Jeremy Foley … Graham Wando

Elizabeth Hoffman … Ruth

Charles Hallahan … Paul Dreyfus

Grant Heslov … Greg

Arabella Field … Nancy

Tzi Ma … Stan

Peter Jason … Norman Gates

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Leslie Bohem

Παραγωγή: Gale Anne Hurd, Joseph Singer

Μουσική: John Frizzell

Φωτογραφία: Andrzej Bartkowiak

Μοντάζ: Conrad Buff IV, Tina Hirsch, Howard E. Smith

Σκηνικά: J. Dennis Washington

Κοστούμια: Isis Mussenden

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Dante’s Peak
  • Ελληνικός Τίτλος: Η Κορυφή του Δάντη

Παραλειπόμενα

  • Κυκλοφόρησε δύο μήνες μήνες πριν το Ηφαίστειο με τον Tommy Lee Jones, έχοντας επιδοθεί σε μια άτυπη μονομαχία, μια και τύχαινε οι δύο παραγωγές να αφορούν το ίδιο ακριβώς αντικείμενο. Στις κριτικές νικητής ήταν το Ηφαίστειο, αλλά το φιλμ του Roger Donaldson τα πήγε καλύτερα στα ταμεία (βοήθησε ότι πρόλαβε να βγει πρώτο), ενώ για τους φίλους των ταινιών καταστροφής είναι αυτό που θεωρείται cult.
  • Έσχατη ταινία για τον Charles Hallahan.
  • Ο Michael Douglas ήταν ο πρώτος που είχε προσεγγισθεί για τον κεντρικό ρόλο.
  • Η σκηνή με το γεωλογικό ρομπότ γυρίστηκε εντός του αληθινού ηφαιστείου της Αγίας Ελένης στην πολιτεία της Ουάσιγκτον του Ειρηνικού, αν και μεγάλο μέρος της είναι σύνθεση από γυρίσματα σε αεροδρόμιο.
  • Η Digital Domain ήταν υπεύθυνη για τα ψηφιακά εφέ που αφορούσαν τη λάβα και τις εκρήξεις. Οι άνω των 300ων όμως συνολικά τεχνικοί συνδύασαν και πρακτικά εφέ, μινιατούρες, ως και κινούμενο σχέδιο.
  • Η ταινία έτυχε θετικής ανταπόκρισης από την επιστημονική κοινότητα, αν και υπήρχαν κάποιοι που επισήμαναν την υποβάθμιση της αρνητικής επίδρασης ενός “λάθους συναγερμού”.

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 11/2/2023

Τυπική για τα 1990’s ταινία «σχεδόν υπερθεάματος», που μπορεί να μην ικανοποιεί απόλυτα σε κανέναν από τους τομείς, τουλάχιστον όμως έχει μια τίμια όψη και μια καθωσπρέπει εκτέλεση.

Σαν «ένα ολόκληρο κλικ κάτω» απομεινάρι του Twister, έχουμε μια ταινία καταστροφής για οικογενειακό κοινό, από αυτές που χάνονται μπροστά μας τόσες ζωές και εμείς οδηγούμαστε από το σενάριο απλά να αγωνιούμε για μια χούφτα ανθρώπους. Αυτό τονώνει τον συναισθηματισμό όσων παρακολουθούμε, ακόμα και με τη γέννηση ενός ρομάντζου μέσα σε χάος, αλλά πολύ φοβάμαι ότι όταν βλέπουμε στα δελτία ειδήσεων κάτι παρόμοιο, αντιλαμβανόμαστε εύκολα ότι οι επιμέρους δραματικές ιστορίες στα ρεπορτάζ λειτουργούν μόνο για να ανεβάσουν την τηλεθέαση, με την καταστροφική ισχύ της φύσης να είναι ο μόνος αληθινός πρωταγωνιστής, και το σημείο που έχει ζωτική και ουσιαστική σημασία να επικεντρωνόμαστε.

Ο Roger Donaldson όμως έχει εδώ ένα γερό μπάτζετ να τον στηρίζει (άνω των 100 εκ. δολαρίων), και με αυτό θα μπορούσε να απλώσει κατά πολύ περισσότερο το θέαμα του, από το να μικρογραφεί μια τόσο μαζική καταστροφή εντός ενός πλαισίου πέντε ανθρώπων κι ενός σκύλου. Και είναι κάποια πλάνα, κυρίως στιγμιαία, που αποδεικνύουν τη λάθος διαχείριση του υλικού του, με τον συνδυασμό της ψηφιακής λάβας με τα 1980’s πρακτικά εφέ να κρίνονται σε αυτά κατάλληλα για να αποδοθεί το μαζικό συναίσθημα και η εικόνα ενός τέτοιου γεγονότος. Ίσως το στούντιο να επίταξε περισσότερο «Μποντ», ίσως πάλι να γνώριζαν το σενάριο του Volcano και να ήθελαν το κάτι ολότελα διαφορετικό, αλλά το αποτέλεσμα, που έχει και απώτερη σημασία, είναι λίγο και για τα λεφτά του, και για να έχουμε μια αληθινά αξιομνημόνευτη ταινία.

Επειδή όμως χρειάζεται να έχουμε επιστημονικές γνώσεις για να παρατηρήσουμε το πού το σενάριο γελάει εις βάρος μας, κρατάμε ότι δεν φαίνεται να υπάρχει κάτι που να μας εμπαίζει, δηλαδή τόσο ως ροή δράσης όσο και ως ορθότητα επί όσων βλέπουμε, κρατιέται ένα επίπεδο. Επιπλέον, το καστ δεν πάει για Όσκαρ, αλλά κανείς δεν θα παραπονεθεί για αυτό, έχοντας και σε αυτό τον τομέα τα στάνταρ που δεν θα μας ενοχλήσουν.

Συμπερασματικά, η ώρα περνάει χαλαρά και με ένα τυπικό ενδιαφέρον, σε βάζει σε σκέψεις να μην είσαι κάτοικος της πιο προηγμένης χώρας του πλανήτη και να χτίζεις πόλη κάτω από ενεργό ηφαίστειο (!), και η όλη επένδυση στον ανθρώπινο παράγοντα δεν φτάνει και σε σημείο «λαϊκισμού» για να την ακυρώσεις. Μακάρι όλες οι ποιοτικές αποτυχίες να ήταν έτσι…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

16 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *