H παθιασμένη ερωτική ιστορία δύο εντελώς διαφορετικών ανθρώπων, με φόντο τον Ψυχρό Πόλεμο στην Πολωνία, το Βερολίνο, τη Γιουγκοσλαβία και το Παρίσι. Ένας άντρας και μια γυναίκα γνωρίζονται στα συντρίμμια της μεταπολεμικής Πολωνίας. Παγιδεύονται σε έναν μοιραίο έρωτα που τους καταδικάζει να βρίσκονται δεμένοι ο ένας με τον άλλον. Οι πολιτικές συνθήκες, τα ελαττώματα τους, αλλά και μια σειρά από ατυχείς συγκυρίες τούς χωρίζουν και τους ενώνουν σε έναν έρωτα διαχρονικά αδύνατο.

Σκηνοθεσία:

Pawel Pawlikowski

Κύριοι Ρόλοι:

Joanna Kulig … Zuzanna ‘Zula’ Lichon

Tomasz Kot … Wiktor Warski

Borys Szyc … Lech Kaczmarek

Agata Kulesza … Irena Bielecka

Jeanne Balibar … Juliette

Cedric Kahn … Michel

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Pawel Pawlikowski, Janusz Glowacki

Στόρι: Pawel Pawlikowski

Παραγωγή: Ewa Puszczynska, Tanya Seghatchian

Μουσική: Marcin Masecki

Φωτογραφία: Lukasz Zal

Μοντάζ: Jaroslaw Kaminski

Σκηνικά: Marcel Slawinski, Katarzyna Sobanska-Strzalkowska

Κοστούμια: Ola Staszko

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Zimna Wojna

Ελληνικός Τίτλος: Ψυχρός Πόλεμος

Διεθνής Τίτλος: Cold War

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ σκηνοθεσίας, φωτογραφίας και ξενόγλωσσης ταινίας (Πολωνία).
  • Υποψήφιο για Bafta σκηνοθεσίας, σεναρίου, φωτογραφίας και ξενόγλωσσης ταινίας.
  • Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Κανών. Βραβείο σκηνοθεσίας.
  • Καλύτερη ταινία, σκηνοθεσία, σενάριο, γυναικεία ερμηνεία (Joanna Kulig) και μοντάζ στα Ευρωπαϊκά Βραβεία. Υποψήφιο για αντρική ερμηνεία (Tomasz Kot).
  • Επίσημη πρόταση της Πολωνίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ.

Παραλειπόμενα

  • H ταινία είναι αφιερωμένη στους γονείς του Pawel Pawlikowski, γι’ αυτό κι έδωσε τα ονόματα τους στους δύο κεντρικούς χαρακτήρες της ταινίας. Οι αληθινοί Wiktor & Zula, οι γονείς του σκηνοθέτη, πέθαναν το 1989 λίγο πριν γκρεμιστεί το Τείχος του Βερολίνου. Πέρασαν τα προηγούμενα 40 χρόνια της ζωής τους μαζί, πότε σμίγοντας, πότε χωρίζοντας, άλλοτε κυνηγώντας και άλλοτε τιμωρώντας ο ένας τον άλλο στο ανατολικό και το δυτικό μπλοκ στην Ευρώπη.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Το παραδοσιακό πολωνικό συγκρότημα Mazowsze υπήρξε από το 1949, και συνεχίζει να υπάρχει μέχρι και σήμερα. Από αυτούς προέρχονται τα τρία τραγούδια που ακούγονται στην ταινία (από το μυθοπλαστικό συγκρότημα Mazurek), και ήταν επιλογές του ίδιου του σκηνοθέτη.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός Πάρις Μνηματίδης

Έκδοση Κειμένου: 24/10/2018

Ήδη από το “Ida” ο Pawlikowski φαινόταν να βρίσκεται σε μια απόσταση παρά τρίχα από το να παραδώσει την πραγματικά μεγάλη ταινία, κι εδώ όντως το επιτυγχάνει πανηγυρικά. Για αυτό του το κατόρθωμα μάλιστα πρέπει να εισπράξει διπλούς επαίνους γιατί προσεγγίζει τη σπουδαιότητα ακολουθώντας τον μη προφανή δρόμο. Πιο συγκεκριμένα, στην ουσία του το σενάριο προσφέρει δυνητικά έναν καμβά για ένα έπος: ένας μεγαλύτερος κι από τη ζωή έρωτας, ένα χρονικό διάστημα πάνω από μια δεκαετία, με χώρο ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο. Η μαγκιά όμως του πολωνού σκηνοθέτη έγκειται στο ότι ουδέποτε επιθυμεί να γυρίσει έναν δικό του “Δόκτωρ Ζιβάγκο” για παράδειγμα. Όπως είχε κάνει και στην προηγούμενη σκηνοθετική του απόπειρα, η οποία όμως είχε και χαμηλότερη στόχευση, όχι καλλιτεχνικά αλλά σε εύρος, συμπτύσσει το κάδρο στην ασφυκτική αναλογία του 1.37:1 του παλιού Χόλιγουντ, επιλέγει το ασπρόμαυρο που είναι φτιαγμένο μεν για εικαστικό μεγαλείο, που υπάρχει εδώ, αλλά πάντοτε εκπέμπει μια αυστηρότητα και μια λιτότητα σε σύγκριση με το φως του έγχρωμου και συμπυκνώνει τη διάρκεια κάτω από τη μιάμιση ώρα. Όλες τους φαινομενικά αιρετικές επιλογές με τη διαφαινόμενη φιλοδοξία της κεντρικής σύλληψης. Κι όμως, όλα συνεργάζονται για να προσδώσουν εν τέλει τεράστια άξια στο εγχείρημα: η φωτογραφία, πέραν του ότι παραπέμπει στο κινηματογραφικό φορμάτ που επικρατούσε την εποχή που λαμβάνει χώρα η δράση, υποβάλλει και ταυτόχρονα οπτικοποιεί το ασφυκτικό κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο στο οποίο κινείται το ζεύγος, ενώ σμικρύνοντας τον χρόνο κάνει πολύ πιο πυκνή σε συμβάντα, ουσία και συγκινήσεις την οδύσσειά του. Πρόκειται για τον απόλυτο θρίαμβο της λογικής “το λιγότερο είναι περισσότερο”.

Δεν θα ήταν υπερβολή ο “Ψυχρός Πόλεμος” να χαρακτηριστεί ως μια πολωνική “Καζαμπλάνκα”, μάλιστα στις επιμέρους λεπτομέρειες περιγραφής της σχέσης μεταξύ των πρωταγωνιστών ξεπερνάει ακόμη και την κλασική ταινία του Curtiz από άποψη ωριμότητας και συναισθηματικής οδύνης. Η δε χρήση της μουσικής είναι υποδειγματική και οργανική για το νοηματικό πυρήνα του φιλμ, με τις μεταβάσεις από τα διάφορα είδη (παραδοσιακή, τζαζ, λάουντζ ποπ και ροκ εν ρολ μεταξύ άλλων) να υποδηλώνουν πέρα από τις προσωπικές μεταβολές των ηρώων και τις αλλαγές που υφίσταται η πανευρωπαϊκή πολιτισμική νοοτροπία σε βάθος χρόνου. Το φιλμ εκπέμπει μια τέτοια ποιοτική υπεροχή που ακόμη και η κάπως ρηχή θρησκευτικότητά του μπορεί να συγχωρεθεί, άλλωστε, με τον τρόπο με τον οποίο υιοθετείται από τους δύο κεντρικούς χαρακτήρες, θυμίζει περισσότερο μια ενστικτώδη, ανθρώπινη αντενέργεια σε ένα καταπιεστικό εξωγενές πλαίσιο, ως μια “αντι-αντίδραση”, παρά μια συνειδητοποιημένη τάση ενστερνισμού όλων όσων εκπροσωπεί η πίστη, με αυτό το στοιχείο να εντάσσεται τέλεια στη νοοτροπία τους που χαρακτηρίζεται από μια παρορμητικότητα κι έναν τρικυμιώδη αυθορμητισμό.

Δεν θα ήταν όμως ίδιο το τελικό αποτέλεσμα αν η συγκεκριμένη ερωτική ιστορία, από τις πιο συναρπαστικές της μεγάλης οθόνης τουλάχιστον για την τρέχουσα κινηματογραφική δεκαετία, δεν ενσαρκωνόταν από ένα τόσο δυνατό σε χημεία ζεύγος ηθοποιών, το οποίο δε μένει στη μνήμη τόσο λόγω ερμηνειών (αν και αμφότεροι είναι σίγουρα παραπάνω από απλώς επαρκείς) όσο λόγω του αέρα που αποπνέει, μια μείξη μεταξύ ευρωπαϊκού εκλεπτυσμού που παραπέμπει στους μεγάλους κινηματογραφικούς πρωταγωνιστές των σινεφίλ αριστουργημάτων της ηπείρου των δεκαετιών του ’50 και του ’60 και χρυσής εποχής του Χόλιγουντ, με ευθεία παραπομπή στο στυλ και τη φινέτσα του νουάρ. Ο Pawlikowski γενικά πατάει σε πολλές βάρκες επιρροής, ποτέ όμως δε δίνει την αίσθηση ότι απλά στηρίζεται σε ένα γαϊτανάκι αναφορών για να αυξήσει το εκτόπισμα της δημιουργίας του. Το αντίθετο, πρόκειται για ένα φιλμ με ξεκάθαρα δική του ταυτότητα, με ένα δικό του, ξεχωριστό φίλτρο από το οποίο περνάνε όλα τα δάνεια που παίρνει από άλλες σχολές και από άλλες ταινίες μεμονωμένα και που μάλλον τοποθετεί οριστικά και τον σκηνοθέτη του στην κορυφή των ενεργών ονομάτων αυτή τη στιγμή στη συγκεκριμένη καλλιτεχνική σκηνή της χώρας του.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

16 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.