Ένα μικρό κορίτσι μπαίνει με την αδελφή του σε ορφανοτροφείο της κεντρικής Γαλλίας, περιμένοντας μάταια κάθε Κυριακή τον πατέρα τους να έρθει. Μια τραγουδίστρια καμπαρέ με αδύναμη φωνή προσπαθεί να διασκεδάσει ένα κοινό από μεθυσμένους στρατιώτες. Μια ντροπαλή μοδίστρα φτιάχνει στριφώματα σε ένα επαρχιακό ραφείο. Μια νεαρή, αδύνατη μετρέσα βρίσκει καταφύγιο στην αγκαλιά του προστάτη της, Ετιέν Μπαλσάν. Μια ερωτευμένη γυναίκα αρνείται τον γάμο ακόμα και στον άντρα που αγαπά. Μια επαναστάτρια που αντιδρά στις συμβάσεις της εποχής και ντύνεται με τα πουκάμισα των εραστών της. Αυτή είναι η ιστορία της Κοκό Σανέλ, που μέσα από ένα απίστευτο προσωπικό ταξίδι κατέληξε να γίνει η θρυλική σχεδιάστρια μόδας, ένα διαχρονικό σύμβολο επιτυχίας, ελευθερίας και στυλ.

Σκηνοθεσία:

Anne Fontaine

Κύριοι Ρόλοι:

Audrey Tautou … Gabrielle ‘Coco’ Chanel

Benoit Poelvoorde … Etienne Balsan

Alessandro Nivola … Arthur ‘Boy’ Capel

Marie Gillain … Adrienne Chanel

Emmanuelle Devos … Emilienne d’Alencon

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Anne Fontaine, Camille Fontaine

Παραγωγή: Simon Arnal, Caroline Benjo, Philippe Carcassonne, Carole Scotta

Μουσική: Alexandre Desplat

Φωτογραφία: Christophe Beaucarne

Μοντάζ: Luc Barnier

Σκηνικά: Olivier Radot

Κοστούμια: Catherine Leterrier

Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.

Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Coco Avant Chanel
  • Ελληνικός Τίτλος: Coco Before Chanel
  • Διεθνής Τίτλος: Coco Before Chanel
  • Εναλλακτικός Ελλ. Τίτλος: Στον Kόσμο της Κοκό Σανέλ [τηλεόραση]

Άμεσοι Σύνδεσμοι

  • Coco Chanel & Igor Stravinsky (2009)

Σεναριακή Πηγή

  • Βιβλίο: Chanel and Her World της Edmonde Charles-Roux.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ κοστουμιών.
  • Υποψήφιο για Bafta ξενόγλωσσης ταινίας, πρώτου γυναικείου ρόλου (Audrey Tautou), κοστουμιών και μακιγιάζ/κομμώσεων.
  • Βραβείο κοστουμιών στα Cesar. Υποψήφιο για πρώτο γυναικείο ρόλο (Audrey Tautou), δεύτερο αντρικό ρόλο (Benoit Poelvoorde), σενάριο, φωτογραφία και σκηνικά.
  • Υποψήφιο για μουσική και κοστούμια στα Ευρωπαϊκά Βραβεία.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σοφία Γουργουλιάνη

Έκδοση Κειμένου: 15/12/2009

Ποια ήταν η Coco πριν γίνει η Chanel; Πώς ζούσε; Ήταν πάντα τόσο δυναμική και ανεξάρτητη; Ποια ήταν τα ερεθίσματα της; Κι εγώ αυτά αναρωτιόμουν πριν ξεκινήσει η ταινία. Τελικά όμως όταν τελείωσε δεν είχα λύσει σχεδόν καμία από τις απορίες μου, το μόνο που είχα μάθει ήταν για τη φτωχική καταγωγή της και για τον δεσμό της με κάποιο βαρόνο. Μια κοινότυπη ιστορία για μια κοπέλα απλή που κατέληξε να ζει σε ένα παλάτι με έναν πλούσιο και ισχυρό άντρα. Απ’ ό,τι καταλαβαίνετε οριακά αντιλήφθηκα ποιος ήταν ο χαρακτήρας της, γιατί έγινε σχεδιάστρια, αλλά κυρίως γιατί έμεινε και θα μείνει χαραγμένη στην ιστορία της μόδας. Το μόνο που αντιλήφθηκα για το ταλέντο της ήταν ότι σχεδίαζε καπέλα…

Πέρα όμως από το απλοϊκό, ημιτελές και γεμάτο αφηγηματικά κενά σενάριο, η σκηνοθέτις εξαντλείται στο να «αραδιάζει» μερικά ομολογουμένως όμορφα και χαζορομαντικά πλάνα, και να θεωρεί πως με τον τρόπο αυτό αναπλάθει αποτελεσματικά το αυθεντικό κλίμα των αρχών του περασμένου αιώνα. Το μόνο όμως που επιτυγχάνει είναι ένα άνισο και κυρίως άρρυθμο αποτέλεσμα. Αυτό που σώζει κάπως την ταινία είναι οι καλές ερμηνείες, τα όμορφα κοστούμια και τα γαλλικά που είναι μάλλον το μοναδικό στοιχείο που καταφέρνει να σε γοητεύσει.

Συμπερασματικά, είναι μια ταινία με ένα σενάριο που θυμίζει κοινότυπο παιδικό παραμύθι, μια ταινία στην οποία το μοναδικό που φανερώνει πως πρόκειται για τη βιογραφία της πιο διάσημης σχεδιάστριας μόδας που πέρασε ποτέ από τον πλανήτη είναι το παντελώς ασύνδετο κι ασυνάρτητο με την υπόλοιπη ταινία φινάλε. Μια ταινία που σε κάνει είτε να απομυθοποιήσεις την Coco Chanel, είτε σε βρίσκει να αρνείσαι πεισματικά πως αυτή ήταν η Coco πριν γίνει η Chanel.

Βαθμολογία:


Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος

Έκδοση Κειμένου: 28/5/2010

Στο πρόσφατο «Κορίτσι από το Μονακό» (2008) της Anne Fontaine παρά την light επιφάνεια, διέκρινα μια ικανότητα της σκηνοθέτιδας να αναλύει χαρακτήρες. Στο Coco avant chanel το κάνει ακόμη πιο αποτελεσματικά. Κατά την δική της ανάλυση, που δεν πρέπει να απέχει πολύ από την αλήθεια, η Σανέλ ήταν η περίπτωση της εξ ιδιοσυγκρασίας χειραφετημένης γυναίκας ή ακόμη, και απλά του ανθρώπου ανεξάρτητα από φύλα, που θέλησε πάνω απ`όλα να «πετύχει μέσα στην κοινωνία». Μεγαλώνει σε ορφανοτροφείο καλογραιών, εγκαταλειμμένη από τον πατέρα και βγαίνει νεαρό κορίτσι στον κόσμο να το παλέψει με όπλο ένα υπέρμετρο Εγώ. Όχι απλά ένα Εγώ ως εγωισμό και υπερηφάνεια αλλά και ως μια άκρως προσωπική ματιά πάνω στα πράγματα, όπως και μια πεισματική άρνηση οποιασδήποτε κατωτερότητας λόγω κοινωνικής και οικονομικής θέσης. Οι από την αρχή λιτές ασπρόμαυρες ενδυματολογικές της συνήθειες, προφανώς κληρονομημένες από το άσυλο-μοναστήρι, πριν καν στραφεί στον κόσμο της μόδας, γίνονται για αυτήν «υπογραφή» της όπως οι πλουμιστές δαντέλες των αστών κυριών είναι η υπογραφή της κοινωνικής τους υπεροχής. Η Σανέλ ίσως και ασυνείδητα δεν προσπαθεί να αποκτήσει αυτό που έχει στερηθεί αλλά να κάνει τους άλλους να επιθυμήσουν τον δικό της κόσμο, στρέφει την ζήλεια της σε οίκτο ή περιφρόνηση για τους άλλους – βλέποντας τις κυρίες στην παραλία παρατηρεί, έτσι όπως είναι ντυμένες, ότι της θυμίζουν τούρτες.

Η Σανέλ είναι η προσωπικότητα που καινοτομεί, είναι η πάστα του ανθρώπου που γίνεται Πικάσο, Κάλας ή για να θυμηθούμε και την περσινή ταινία, ένας Στραβίνσκι και δεν είναι καθόλου τυχαίο που υπήρξε ένα ειδύλλιο μεταξύ τους καθώς ο ένας θαύμασε την πρωτοπορία του άλλου. Η αυτοεκτίμησή της την οδηγεί να πρωτοτυπήσει και στον τρόπο της ανόδου της. Αντί για τον συνήθη δρόμο της άμεσης ή έμμεσης πορνείας ως κοινή μαιτρέσσα, εισβάλλει στο αρχοντικό και στη ζωή του Ετιέν Μπαλσάν ως να ήταν μια «εκκεντρική φίλη» και δεν στηρίζει την υποστήριξη του πλούσιου τόσο μέσα από το κρεβάτι όσο μέσα από την διεύρυνση ενός ψυχολογικού τοπίου-αναπνοής που του προσφέρει. Όταν παρακάτω σκλαβώνει ερωτικά ένα άγγλο φίλο του, δοκιμάζει κι αυτή για λίγο το ωραίο «χάσιμο» του έρωτα αλλά στο τέλος μένει στον αρχικό της στόχο. «Αποφάσισα να γίνω πλούσια» ανακοινώνει και στους δυο μια μέρα. Η Fontaine καταγράφει ένα υπόγειο ταξικό μίσος που διαπερνά όλο το έργο και που προσδίδει ένα ειδικό βάρος στο αποτέλεσμα. Βέβαια η Σανέλ δεν είναι μια ιδεαλίστρια, δεν την απασχολεί να διορθώσει τον κόσμο. Εισπράττοντας (όχι άδικα) την κοινωνία ως ζούγκλα, αποφασίζει να γίνει κι αυτή ένα λιοντάρι. Και το πετυχαίνει.

Αν η σκηνοθέτις κατάφερνε να είναι πιο τολμηρή σκηνοθετικά, αν π.χ. οργάνωσε το υλικό της με ένα ψυχρό δοκιμιακό τρόπο, ίσως να είχε προκύψει μια ταινία αξιοσημείωτη. Σίγουρα είναι σοβαρότερη δουλειά από αυτή του Jan Kounen (που παρασύρθηκε από μια στιλιστική εικονογράφηση). Η Audrey Tautou καταφέρνει να ισορροπήσει πολύ καλά το φαινομενικά εύθραυστο της εμφάνισης με την εσωτερική δύναμη και το πείσμα ενώ από την πονηριά της Σανέλ απαλείφει έξυπνα την «χαριτωμενιά» της Αμελί.

Βαθμολογία:


Κριτικός: Κώστας Νταντινάκης

Έκδοση Κειμένου: 31/5/2010

Τι βαρετές αυτές οι κινηματογραφικές βιογραφίες! Κι όμως, η συγκεκριμένη ταινία δεν είναι κακή. Ούτε όμως και καλή! Για πόσα χρόνια ακόμα, άραγε, η κριτική θα διατυπώνει τη γνώμη της για μετριότατες ταινίες του είδους με εκφράσεις του τύπου «ωραία ατμόσφαιρα στην απόδοση του κλίματος εποχής», «καλή φωτογραφία, εμπνευσμένα τα κοστούμια» κλπ;

Αυτά θεωρούνται δεδομένα σε μια κινηματογραφική βιογραφία. Το ζητούμενο είναι να μπορείς να φιλοτεχνήσεις το πορτρέτο ενός ιστορικού προσώπου έξω από τις συμβάσεις, χρησιμοποιώντας άλλη τεχνοτροπία από τον νατουραλισμό. Αν τώρα δεν έχεις άλλη έμπνευση και καταφεύγεις σ`αυτόν, τουλάχιστον να λες την αλήθεια, χωρίς να ωραιοποιείς, να αγιοποιείς ή να λοιδορείς το μοντέλο σου παρουσιάζοντας το γραφικό, δείχνοντας σχηματικά τις αρετές, τα ελαττώματα, τις δόξες ή τις αποτυχίες του. Με δυο λόγια, «tienes los cojones» ενός Derek Jarman; Θυμήσου με τι ελευθερία και τόλμη απέδωσε τον Καραβάτζιο, τον Εδουάρδο τον Δεύτερο ή τον Βιτκεστάιν του! Θα πείτε, τι ψάχνω τώρα!

Καλοσιδερωμένη λοιπόν και πεντακάθαρη η μικρούλα Γαβριέλα του ορφανοτροφείου, τσαχπίνα και με ωραίους φραμπαλάδες αργότερα ως νεαρή χορεύτρια του καμπαρέ ονόματι Κοκό, ικανότατη ράφτρα, παράλληλα, με το ψαλίδι και τη ραπτομηχανή επί το έργον, η μοίρα της να μεγαλουργήσει ως τυχερή ερωμένη και σχεδιάστρια μόδας …

Προσωπικά, δεν πείστηκα για την μεγαλοφυΐα που δημιούργησε τον θρύλο της Κοκό Σανέλ. Κι έχω αρχίσει ήδη να ξεχνάω την ταινία! Θυμάμαι, ωστόσο, ότι το ακαδημαϊκό σινερομάντσο της Anne Fontaine δεν έχει καμία δραματική ένταση. Άλλο λιτότητα και άλλο σκηνοθετική αμηχανία. Αν σώζεται, κατά κάποιον τρόπο, η ταινία, είναι χάρη στις καλές ερμηνείες των πρωταγωνιστών της, Audrey Tautou και Benoit Poelvoorde. Όσο για το τέλος, με τη δόξα της Coco Chanel να παρελαύνει μέσα από δεκάδες τουαλέτες της haute-couture υπό μορφή video-clip, καλύτερα να το ξεχάσω κι αυτό. Εδώ, ούτε καν τα προσχήματα τής γκρίζας διαφήμισης για τον γνωστό διεθνή οίκο δεν τηρήθηκαν!

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

19 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

1 Σχόλια

  1. Στέλλα Παπαδά 19 Σεπτεμβρίου 2021

    Μία ευχάριστη ταινία, με ωραίες ερμηνείες.