Ινδία, τέλη του 19ου αιώνα. Στο περίτεχνο σπίτι του φιλελεύθερου αλλά και εργασιομανή Μπουπάτι, εκδότη εφημερίδας, και της μοναχικής γυναίκας του, Τσαρουλάτα, έρχεται να φιλοξενηθεί ο Αμάλ, ο ξάδερφος του Μπουπάτι. H Τσαρουλάτα βρίσκει ευκαιρία και ανακαλύπτει την καλλιτεχνική της πλευρά, αλλά ταυτόχρονα νιώθει και μια επικίνδυνη έλξη.

Σκηνοθεσία:

Satyajit Ray

Κύριοι Ρόλοι:

Madhabi Mukherjee … Charulata

Soumitra Chatterjee … Amal

Shailen Mukherjee … Bhupati Dutta

Shyamal Ghoshal … Umapada

Gitali Roy … Mandakini

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Satyajit Ray

Παραγωγή: R.D. Bansal

Μουσική: Satyajit Ray

Φωτογραφία: Subrata Mitra

Μοντάζ: Dulal Dutta

Σκηνικά: Bansi Chandragupta

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Charulata

Ελληνικός Τίτλος: Η Μοναχική Σύζυγος

Διεθνής Τίτλος: The Lonely Wife

Διεθνής Εναλλακτικός Τίτλος: Charulata: The Lonely Wife

Σεναριακή Πηγή

  • Νουβέλα: Nastanirh του Rabindranath Tagore.

Κύριες Διακρίσεις

  • Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Βερολίνου. Βραβείο σκηνοθεσίας.

Παραλειπόμενα

  • Μία από τις πλέον αναγνωρισμένες ταινίες του Satyajit Ray, με αιχμή την πρώτη και την τελευταία σκηνή που θεωρούνται κλασικές.
  • Ο Ray για πρώτη φορά δεν είχε χρονική διορία για το πέρας της παραγωγής, αλλά και μπόρεσε να έχει ένα νέο κατασκευασμένο σκηνικό όπως το ήθελε, ειδικά για το φιλμ.
  • Η Madhabi Mukherjee είχε εθισμό στο μάσημα φύλλων ινδοκάρυδου (πάαν), με αποτέλεσμα να της μαυρίζουν τα δόντια. Έτσι, ο σκηνοθέτης ήταν πολύ προσεκτικός πάνω στις γωνίες λήψης του, ώστε να μη φαίνεται το πρόβλημα.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος

Έκδοση Κειμένου: 5/7/2014

Βεγγάλη, 1880. Η Τσαρουλάτα, μια παντρεμένη με ευκατάστατο, ευχάριστο και καθόλα σωστό άνθρωπο, πλήττει στο αρχοντικό της. Ο σύζυγος την αγαπά, αλλά ό,τι πάθος και χρόνο διαθέτει, αφορά την εφημερίδα του και την πολιτική. Κάποια στιγμή, για να ψυχαγωγήσει τη γυναίκα του, καλεί να μείνουν μαζί τους δυο νεαρούς συγγενείς, τον έναν μαζί με τη γυναίκα του. Ανάμεσα στον ανύπαντρο και την Τσαρουλάτα και μέσα από την κοινή τους αγάπη για τη λογοτεχνία, αναπτύσσεται ένα ανομολόγητο αίσθημα που θα κάνει τον έντιμο ξάδελφο τελικά να φύγει, πριν συμβεί κάτι απρεπές.

Τη δεκαετία του 1950, την εποχή που το Μπόλιγουντ παρήγαγε τα δικά του «Όσα Παίρνει ο Άνεμος» και «Μπεν Χουρ» («Γη Ποτισμένη με Ιδρώτα», «Ο Μεγάλος Μογγόλος»), ένας ινδός διανοούμενος, έχοντας μέντορα τον νομπελίστα Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ, διέγραψε μια μοναχική κινηματογραφική διαδρομή (με διεθνή αναγνώριση) ορίζοντας τον δικό του νεορεαλισμό έως και μοντερνισμό σαν μια πορεία από τον Ντε Σίκα στον Αντονιόνι, με ταινίες όπως η «Τριλογία του Άπου», το «Δωμάτιο Μουσικής», τους «Παίκτες του Σκακιού» ή το παρόν φιλμ.

Τίποτε θρυλικό δεν συμβαίνει, ούτε καν σε επίπεδο πλοκής, ενώ το σενάριο είναι λιτό. Κι όμως, η ρευστή κάμερα και πλανοθεσία του Ρέι και η διεύθυνση των ηθοποιών αναλύουν διακριτικά τις ψυχολογικές καταστάσεις αποσπώντας συναισθήματα σαν λεπτές αποχρώσεις, ενώ μια ολόκληρη κουλτούρα, αμάλγαμα της ινδικής και βρετανικής παράδοσης, ξεδιπλώνεται μέσα από αναφορές κι αντιδράσεις. Μέσα στο αστικό κλουβί του σπιτιού, προφυλαγμένο από τις αυστηρές νόρμες, η κάθε ελευθερία ή αυτοσυγκράτηση προκύπτουν από την παιδεία της οικογένειας και το υποβόσκον δράμα βρίσκει διεξόδους ή συναντά αδιέξοδα που φιλτράρονται μάλλον κατά συνείδηση, παρά σύμφωνα με τους κανόνες. Πρόκειται για μια περίτεχνη κινηματογραφική γραφή που συγκινεί έναν εστέτ της παλιάς σχολής.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

16 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.