Κάθε παιδί έρχεται στη ζωή γεμάτο υποσχέσεις για το μέλλον. Πόσο μάλλον ο Τσάπι, γεμάτος αρετές, ένα εξαιρετικό ταλέντο. Όπως κάθε παιδί, ο Τσάπι θα δεχτεί τις γύρω του επιρροές, κάποια καλές και κάποιες κακές, και θα βασιστεί στην καρδιά και την ψυχή του για να βρει τον δρόμο του στον κόσμο και να γίνει άντρας. Αλλά υπάρχει κάτι που διαφοροποιεί τον Τσάπι από όλα τα υπόλοιπα παιδιά: είναι ένα ρομπότ. Το πρώτο με την ικανότητα να σκέφτεται και να αισθάνεται από μόνο του. Η ζωή του και η προσωπική του ιστορία θα αλλάξουν τον τρόπο που κοιτάμε τους ανθρώπους και τα ρομπότ για πάντα.

Σκηνοθεσία:

Neill Blomkamp

Κύριοι Ρόλοι:

Sharlto Copley … Chappie

Dev Patel … Deon Wilson

Ninja … Ninja

Yo-Landi Visser … Yo-Landi

Jose Pablo Cantillo … Yankie (Amerika)

Sigourney Weaver … Michelle Bradley

Hugh Jackman … Vincent Moore

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Neill Blomkamp, Terri Tatchell

Παραγωγή: Neill Blomkamp, Simon Kinberg

Μουσική: Hans Zimmer

Φωτογραφία: Trent Opaloch

Μοντάζ: Julian Clarke, Mark Goldblatt

Σκηνικά: Jules Cook

Κοστούμια: Diana Cilliers

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Chappie

Ελληνικός Τίτλος: Chappie

Παραλειπόμενα

  • Προέρχεται ανεπίσημα από το δίλεπτο φιλμ του νοτιοαφρικανού σκηνοθέτη, Tetra Vaal, γυρισμένο το 2004.
  • Ο Sharlto Copley μπορεί να μη φαίνεται εξ όψεως ως Τσάπι, αλλά προς το φινάλε κάνει ένα πέρασμα ως αστυνομικός.
  • Δεν χρησιμοποιήθηκε καθόλου motion-capture για τον Τσάπι. Η ερμηνεία του Sharlto Copley χρησιμοποιήθηκε ενδεικτικά για τους τεχνικούς του animation, που αντικατέστησαν τον ηθοποιό σε Τσάπι μέσω CGI.
  • Η ταινία γυρίστηκε με κάμερες Red Epic, και έκανε χρήση του Panavision anamorphic.
  • Ο Blomkamp είχε δηλώσει πως προτίθετο να κάνει το Chappie τριλογία. Οι εισπράξεις όμως των 102,1 εκατομμυρίων, έναντι κόστους των 49, όπως και οι μέτριες κριτικές είπε πως τον απέτρεψαν.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur

Έκδοση Κειμένου: 14/3/2015

Ο Neill Blomkamp των «District 9» και «Elysium» πρόσφατα δήλωσε απογοητευμένος από το τελευταίο, ομολογώντας πως ο ίδιος στηρίχτηκε υπερβολικά στην ενδιαφέρουσα βασική ιδέα του και αμέλησε να δώσει την ίδια προσοχή σε ένα ικανοποιητικό σενάριο. Δήλωση η οποία ακούγεται μεν ειλικρινής, αλλά θα την εκτιμούσαμε πολύ περισσότερο αν σήμαινε ότι ο Blomkamp έχει μάθει από τα λάθη του. Δυστυχώς, ό,τι προσάπτει στο προπέρσινο εγχείρημά του μπορεί να χρησιμοποιηθεί επΑ ακριβώς για την περιγραφή της νέας του ταινίας…

Το «Chappie», λοιπόν, είναι ακριβώς μια υποσχόμενη ιδέα που θα είχε ανάγκη από ένα πολύ δυνατότερο σενάριο για να λειτουργήσει αποτελεσματικά. Αυτή η ιδέα είναι η δημιουργία μιας μορφής τεχνητής νοημοσύνης (o Chappie) η οποία θα πρέπει να ανακαλύψει τον κόσμο από την αρχή, σε μια διαδικασία επιταχυμένης παιδικής ανατροφής. Σαν κόνσεπτ, εμπεριέχει ένα εγγενές στοιχείο ανθρωπιάς και τη δυνατότητα ουσιαστικών παραλληλισμών με τον ίδιο τον άνθρωπο και τη διαμόρφωση της αντίληψής του για τον κόσμο. Κυρίως, όμως, δείχνει πως ο Blomkamp διαθέτει ακόμα μια δημιουργική φρεσκάδα: επιχειρεί απολύτως συνειδητά να ακολουθήσει αντίθετες κινηματογραφικές διαδρομές ταυτοχρόνως, δημιουργώντας μια βίαιη, R-rated… «οικογενειακή» ταινία, χωρίς διάθεση να συμβιβαστεί αμβλύνοντας κάποια από τις «γωνίες» της.

Αναμενόμενα, δυστυχώς, εκεί ακριβώς είναι που παραπατάει ο νοτιο-αφρικανός δημιουργός. Δίνει ένα προϊόν που απλώς δεν ξέρει τι ταινία θέλει να είναι. Από τη βίαιη περιπέτεια μεταπηδά σε μια επιτηδευμένη τρυφερότητα και από εκεί στο ανάλαφρο χιούμορ, με το σύνολο να είναι, φυσικά, αποπροσανατολισμένο και σχεδόν ποτέ πραγματικά λειτουργικό. Η μουσική του Hans Zimmer, δε, παρότι κατά τ` άλλα ενδιαφέρουσα, μοιάζει συχνά να επιβάλλει τη μετάβαση από το ένα ύφος στο άλλο, καθιστώντας τη μονάχα πιο άτσαλη. Από κει και πέρα, το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται στην αδυναμία του σεναρίου να πείσει σχεδόν για οτιδήποτε συμβαίνει στη διάρκεια του φιλμ. Από τις αυθαίρετες μεταστροφές των εγκληματιών σε γεμάτες τρυφερότητα γονικές ή μετανοημένες ηρωικές φιγούρες μέχρι τον αφελώς ανθρωποποιημένο Chappie, η σεναριακή σύλληψη μοιάζει ενοχλητικά μισοδουλεμένη. Επιπλέον, μικρά επιμέρους στοιχεία, όπως η αφελής ένδειξη μπαταρίας στο στήθος του Chappie και οι εξόφθαλμες τοποθετήσεις προϊόντων, κάθε άλλο παρά βελτιώνουν τα πράγματα. Το αποτέλεσμα είναι τα συναισθηματικά στοιχεία να φαντάζουν γελοιωδώς μελοδραματικά και η δράση να μην καταφέρνει ποτέ να απογειωθεί (αν μη τι άλλο, τη φρενάρουν και τα συνεχή slow-motion), με το χιούμορ να είναι το μόνο που πετυχαίνει όντως το στόχο του. Τουλάχιστον, αυτό κάνει πράγματι τη θέαση διασκεδαστική, κι ας μπερδεύει ακόμα περισσότερο το φιλμ τονικά.

Αξίζει να σημειωθεί ότι εδώ, πέρα από κάποιες μικρές θρησκευτικές νύξεις, δεν υπάρχει το έντονο κοινωνικό υπόβαθρο των προηγούμενων ταινιών του Blomkamp. Στην ταινία, τέλος, συμμετέχουν οι Yo-landi Visser και Ninja, μέλη του νοτιο-αφρικανικού συγκροτήματος Die Antwoord, οι οποίοι για κάποιο λόγο ερμηνεύουν «περίπου» τους εαυτούς τους -και τραγούδια τους συμπεριλαμβάνονται στο soundtrack. Ο Ninja διαθέτει απολαυστικές κωμικές στιγμές, η Yo-landi Visser όμως δεν κατορθώνει να ανταπεξέλθει στις ερμηνευτικές απαιτήσεις ενός ρόλου που ελάχιστα υποστηρίζεται από το σενάριο.

Ο «Chappie» έχει αναμφίβολα καλές προθέσεις, αλλά το απροσανατόλιστο σενάριό του θα είχε ανάγκη μια σαφώς πιο ολοκληρωμένη σύλληψη για να αποδειχθεί αρκούντως μεστό και πειστικό. Ο Blomkamp χάνει μια δεύτερη ευκαιρία (μετά το αξιοπρεπέστατο, μα όχι αξέχαστο «Elysium») να φτάσει στο ενθουσιώδες ύψος του «District 9», μόνο που, επιπλέον, αυτήν τη φορά το sci-fi όραμά του μοιάζει ανησυχητικά θολωμένο…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

16 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.