Αμέσως μόλις επιβιβάζεται στο τρένο, ένας άντρας ρίχνει έναν κουβά με νερό πάνω σε μια κοπέλα. Τις επόμενες ώρες εξηγεί πώς εκείνη του έγινε εμμονή, και πώς τον βασάνισε αυτή, μην επιτρέποντάς του ποτέ να ικανοποιήσει το πάθος του γι’ αυτήν.

Σκηνοθεσία:

Luis Bunuel

Κύριοι Ρόλοι:

Fernando Rey … Mathieu

Carole Bouquet … Conchita

Angela Molina … Conchita

Julien Bertheau … Edouard

Andre Weber … Martin

Maria Asquerino … Encarnacion

Milena Vukotic … γυναίκα στο τρένο

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Luis Bunuel, Jean-Claude Carriere

Παραγωγή: Serge Silberman

Φωτογραφία: Edmond Richard

Μοντάζ: Helene Plemiannikov

Σκηνικά: Pierre Guffroy

Κοστούμια: Sylvie de Segonzac

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Cet Obscur Objet du Desir

Ελληνικός Τίτλος: Το Σκοτεινό Αντικείμενο του Πόθου

Διεθνής Τίτλος: That Obscure Object of Desire

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Ο Διάβολος Είναι Γυναίκα (1935)

Η Γυναίκα και το Νευρόσπαστο (1959)

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα: La Femme et le Pantin του Pierre Louys.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ διασκευασμένου σεναρίου και ξενόγλωσσης ταινίας (Ισπανία).
  • Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα ξενόγλωσσης ταινίας.
  • Υποψήφιο για σκηνοθεσία και σενάριο στα Cesar.

Παραλειπόμενα

  • Έσχατη ταινία για τον Luis Bunuel, μια καριέρα που ξεκίνησε από τη δεκαετία του 1920.
  • Bouquet και Molina ερμηνεύουν τον ίδιο ρόλο, αλλάζοντας ανά σκηνή, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις κι εντός της ίδιας σκηνής. Κάτι τέτοιο δεν είχε συμβεί ποτέ πριν, και ήταν η ιδέα που έσωσε την ταινία, μια και πριν ο παραγωγός Serge Silberman ήθελε να την εγκαταλείψει. Ο λόγος ήταν ότι είχαν γίνει τρεις μέρες γυρισμάτων με τη Maria Schneider στον ρόλο της Κοντσίτα, και ήταν φανερό ότι δεν ήταν σε θέση να ερμηνεύσει ως συνέπεια της χρήσης ναρκωτικών. Μια άλλη εκδοχή θέλει τη Schneider να αποχωρεί διαμαρτυρώμενη για τις γυμνές σκηνές.
  • Η φωνή του Fernando Rey είναι ντουμπλαρισμένη με αυτή του Michel Piccoli.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 8/6/2020

Τι έμπνευση κι αυτή του Bunuel το διπλό καστ της Κοντσίτα! Στην έσχατη του ταινία, ο μεγαλύτερος των κινηματογραφικών σουρεαλιστών καταλύει ακόμα και την εσωτερική λογική της έβδομης τέχνης. Μια φάρσα, όμως, που όχι μονάχα δεν αλλοιώνει τον χαρακτήρα του δημιουργήματος του, αλλά το τονώνει με έναν αισθησιασμό που μόνο η μία από τις πρωταγωνίστριες δεν θα μπορούσε από μόνη της να παράγει. Και μάλιστα, έναν αισθησιασμό που χτυπάει κόκκινο και ενώνει τις καλαίσθητες χάρες του ισπανικού ταπεραμέντου με το γαλλικό σεξαπίλ, παρά του ότι έχουμε σταθερά μια πλέον ψυχρή εικόνα.

Μη θέλοντας να ξεκάνει την αρχική του πηγή, ο Bunuel έχει ίσως για πρώτη φορά τόσο ξεκάθαρη χιουμοριστική χροιά. Όχι πως παράγει κωμωδία με τους τύπους του είδους, αλλά τα γεγονότα από μόνα τους φανερώνουν την κωμική τους καταβολή. Επίσης, η σάτιρα δεν είναι τόσο φανερή και απλόχερη όσο στις προηγούμενες δουλειές του, αλλά δίνει την παρουσία της διακριτικά μέσω ενός δεύτερου επιπέδου σκέψης.

Είναι η αγάπη καθαρή τρομοκρατία; Μπορεί κάποιοι να μη χρειάστηκε να τη βιώσουν έτσι, αλλά σίγουρα η όλη διεργασία που επιφέρει στον εγκεφαλικό μας κόσμο, μας κάνει τρωτούς στα καμώματα του ανθρώπου που η καρδιά μας επιλέγει να δοθεί. Κι αν αυτός ο άλλος δεν είναι τόσο στα λογικά του; Αν η έλλειψη χημείας προκαλεί εκρήξεις εκεί που σε άλλη περίπτωση δεν θα υπήρχαν; Ο σουρεαλιστής μάστορας έξυπνα παραλληλίζει έναν κόσμο μέσα στον παραλογισμό της ανεξέλεγκτης τρομοκρατίας, με τα πάθη των ηρώων του. Δεν θα κάτσει βέβαια να κρίνει πολιτικά τις επιμέρους εξελίξεις της τότε εποχής, μια και ο Bunuel δεν ενδιαφέρονταν ποτέ για την εφήμερη κατάσταση, αλλά αποζητούσε τα νοήματα του μέσα από πιο διαχρονικές έννοιες. Περί αυτού, απλά παρουσιάζει στον θεατή αυτό το τραγελαφικό που παράγει το πάθος και ο έρωτας, με την μπουρζουαζία ακόμα πιο ευάλωτη και στοχοποιημένη από διάφορες κατευθύνσεις, αλλά και πάλι άμυαλη ως το να μπορέσει να προβλέψει το πού θα την οδηγήσει η τριβή με τον «μη έχοντα». Μπορεί εδώ ο υπερρεαλισμός να είναι ελεγχόμενος, αλλά παντού κρύβονται σουρεάλ γρίφοι-συμβολισμοί, πλάι στο παράλογο των ανθρώπινων πράξεων. Πράξεις που συμβαίνουν παντού γύρω μας, αλλά έχουμε συνηθίζει να τις αφομοιώνουμε στην κανονικότητα, σύμφωνα με μια αναρχική λογική που έχουμε εκπαιδευτεί να θεωρούμε ως νορμάλ…

Μια μοντέρνα αισθητική, μια ξεκούραστη ταινία, μια ερωτική κωμωδία εναλλασσόμενων καταστάσεων, μια άσκηση για τον σκεπτόμενο θεατή, και μαζί ένας συνοπτικά εύστοχος και ταιριαστός τρόπος για έναν μεγάλο φαρσέρ να μας πει το αντίο του.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

18 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.