Στη Ρωσία του 1936, ο ήρωας της επανάστασης συνταγματάρχης Κοτόβ περνά ένα ειδυλλιακό καλοκαίρι στην εξοχική έπαυλή του με τη νεαρή σύζυγό του, την 6χρονη κόρη του, Νάντια, και διάφορους φίλους και συγγενείς. Τα πράγματα παίρνουν δραματική τροπή με την απροσδόκητη άφιξη του ξαδέλφου του, Ντιμίτρι, από τη Μόσχα, ο οποίος γοητεύει τις γυναίκες και τη μικρή Νάντια.

Σκηνοθεσία:

Nikita Mikhalkov

Κύριοι Ρόλοι:

Nikita Mikhalkov … συνταγματάρχης Sergey Petrovich Kotov

Oleg Menshikov … Dmitriy ‘Mitya’ Arsentyev

Ingeborga Dapkunaite … Marusya Kotova

Nadezhda Mikhalkova … Nadya Kotova

Andre Oumansky … Filipp

Vyacheslav Tikhonov … Vsevolod Konstantinovich

Svetlana Kryuchkova … Mokhova

Vladimir Ilin … Kirik

Alla Kazanskaya … Lidiya Stepanovna

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Rustam Ibragimbekov, Nikita Mikhalkov

Στόρι: Nikita Mikhalkov

Παραγωγή: Nikita Mikhalkov, Michel Seydoux

Μουσική: Eduard Artemev

Φωτογραφία: Vilen Kalyuta

Μοντάζ: Enzo Meniconi

Σκηνικά: Vladimir Aronin, Aleksandr Samulekin

Κοστούμια: Natalya Ivanova

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Utomlyonnye Solntsem

Ελληνικός Τίτλος: Ψεύτης Ήλιος

Διεθνής Τίτλος: Burnt by the Sun

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Ψεύτης Ήλιος 2: Η Έξοδος (2010)

Ψεύτης Ήλιος 3: Το Οχυρό (2011)

Κύριες Διακρίσεις

  • Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας (Ρωσία).
  • Υποψήφιο για Bafta ξενόγλωσσης ταινίας.
  • Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Κανών. Μέγα βραβείο επιτροπής και βραβείο οικουμενικής επιτροπής.

Παραλειπόμενα

  • Ο τίτλος κατάγεται από ένα δημοφιλές τραγούδι της δεκαετίας του 1930, από τον Jerzy Petersburski. Είχε ξεκινήσει ως πολωνικό ταγκό με άλλον τίτλο, αλλά αυτός, μαζί με τους στοίχους, είχε αλλάξει στη Σοβιετική Ένωση. Το τραγούδι αυτό ακούγεται επαναλαμβανόμενα εντός του φιλμ, με τον “ήλιο” να συμβολίζει τον Στάλιν.
  • Ο Mikhalkov δήλωσε δυσαρεστημένος που δεν κατάφερε να κερδίσει τον Χρυσό Φοίνικα, ενώ ο ρωσικός τύπος αυτό το εξέλαβε ως ήττα. Στη Ρωσία, ο σκηνοθέτης έπιασε προσωπικά από κοντά πολιτικούς και επιχειρηματίες, ώστε να μπορέσει να προβάλλει το φιλμ του. Δεν είχε όμως ιδιαίτερη απήχηση, κάτι που δεν ίσχυσε όταν βγήκε σε βίντεο, όπου γνώρισε μεγάλη ανταπόκριση. Τόση που το 1996 προβλήθηκε στην τηλεόραση, ώστε να ζημιώσει το κομουνιστικό κόμμα στις επερχόμενες εκλογές.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 8/4/2009

Μεγάλο βραβείο της κριτικής επιτροπής στις Κάνες, Όσκαρ καλύτερης ταινίας και μια από τις διασημότερες ταινίες της Ρωσίας στην πρώτη δεκαετία της επανίδρυσης της. Επειδή τίθεται σαφώς ιδεολογικό θέμα και αυτό είναι εναντίον του υπαρκτού σοσιαλισμού, πρέπει να αναλογιστεί κάποιος το τι προτιμά. Την αλήθεια ή την προπαγάνδα;

Η μεγάλη αλήθεια είναι ό,τι όσο μελετημένος ήταν ο κομουνισμός σε θέματα οικονομίας, τόσο διαλυμένος και φασιστικός ήταν σε θέματα ελευθερίας. Ο κεντρικός χαρακτήρας, ένας ήρωας αξιωματικός του κόκκινου στρατού, απολαμβάνει τη φύση και τις χαρές της επαρχίας. Στο ειδυλλιακό σκηνικό έρχεται ένας ξάδελφος του από τη Μόσχα, και γρήγορα γοητεύει την οικογένεια του αξιωματικού. Όμως, στη Μόσχα βασιλεύει ο Στάλιν, και καθετί που έρχεται από εκεί δεν φέρνει καλά νέα.

Ένα τσεχοφικό σκηνικό στην εξοχή, με δάνεια από τον Βυσσινόκηπο, και ο ευπαρουσίαστος «σατανάς» που θα διαλύσει την οικογενειακή ευτυχία. Ο Mikhalkov τα δένει όλα σε ύφος οικογενειακού έπους, αφού θέλει τα εξωτερικά πλάνα του να λούζονται από τον ήλιο του τίτλου. Έναν ήλιο που είναι κίβδηλος, όμως, αφού και αυτός υπόκειται διαταγών. Τίποτα δεν είναι πάνω από την κεντρική εξουσία και τίποτα δεν είναι πιο δυνατό της γνώμης τού ενός άρχοντα (του αληθινού «ήλιου»). Η φύση και η παρουσία της εκπληκτικής Nadezhda Mikhalkova (της μικρής, τότε, κόρης του σκηνοθέτη, ο οποίος και εδώ ερμηνεύει τον πατέρα της), είναι η αγνότητα, είναι τα θύματα της καταπίεσης, το παρών και το μέλλον (ελπίδα) που ο Mikhalkov αναγνωρίζει τώρα στη Ρωσία του 1994.

Μια πολύ δυνατή σύγκληση του πάλαι ποτέ σοσιαλιστικού ρεαλισμού, με την κριτική δύναμη ενός απελευθερωμένου δημιουργού του σήμερα. Η υπέροχη φωτογραφία, κάποιες πολύ δυνατές σκηνές, η αθωότητα του φυσικού και του παιδικού τοπίου, η υποβόσκουσα σάτιρα παλιού τύπου και η σκηνοθετική δεινότητα συμβάλουν στην καλύτερη αρχή ενός νέου ρωσικού σινεμά. Θα βρείτε συνδετικούς κρίκους και με παλαιότερες ταινίες του σκηνοθέτη, όπως Η Σκλάβα του Έρωτα, Μηχανικά Πιάνα, και πιστεύω πως θα χαρείτε που αναμένεται ένα δεύτερο μέρος. Δείτε το, πέρα από ιδεολογικούς φραγμούς, αφού οι έννοιες της ελευθερίας και της καταπίεσης πρέπει να υπερτερούν κάθε κατεστημένης συμπάθειας.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

20 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.