Από την ασταθή παιδική της ηλικία ως Νόρμα Τζιν, την καθιέρωσή της ως διασημότητας με το όνομα Μέριλιν Μονρόε και τις αισθηματικές της περιπέτειες, η ταινία θολώνει τις γραμμές μεταξύ γεγονότων και φαντασίας για να εξερευνήσει τη συνεχώς αυξανόμενη διάσταση μεταξύ της δημόσιας εικόνας και του πραγματικού εαυτού της.

Σκηνοθεσία:

Andrew Dominik

Κύριοι Ρόλοι:

Ana de Armas … Norma Jeane Mortenson/Marilyn Monroe

Adrien Brody … Arthur Miller

Bobby Cannavale … Joe DiMaggio

Xavier Samuel … Charles ‘Cass’ Chaplin Jr.

Julianne Nicholson … Gladys Pearl Baker

Caspar Phillipson … John F. Kennedy

Toby Huss … Allan ‘Whitey’ Snyder

Sara Paxton … Δις Flynn

David Warshofsky … Darryl F. Zanuck

Evan Williams … Edward G. Robinson Jr.

Spencer Garrett … ο νταβατζής του προέδρου

Rebecca Wisocky … Yvet

Ned Bellamy … Doc Fell

Scoot McNairy … Tommy ‘Tom’ Ewell/Richard Sherman

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Andrew Dominik

Παραγωγή: Dede Gardner, Jeremy Kleiner, Tracey Landon, Brad Pitt, Scott Robertson

Μουσική: Nick Cave, Warren Ellis

Φωτογραφία: Chayse Irvin

Μοντάζ: Adam Robinson

Σκηνικά: Florencia Martin

Κοστούμια: Jennifer Johnson

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Blonde
  • Ελληνικός Τίτλος: Η Ξανθιά

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα: Blonde της Joyce Carol Oates.

Κύριες Διακρίσεις

  • Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Βενετίας.

Παραλειπόμενα

  • Επιστροφή του Andrew Dominik στον κινηματογράφο μυθοπλασίας μετά από 10 χρόνια.
  • Πρόκειται για μυθοπλαστική βιογραφία, όπου αληθινά γεγονότα και πρόσωπα μπλέκονται με εκδοχές που δεν ανταποκρίνονται σε καμία ιστορική πηγή.
  • Ο Dominik εργάζονταν πάνω στο συγκεκριμένο σχέδιο από το 2010, έχοντας προσωπική εμμονή πάνω στη Marilyn Monroe και τον μύθο της.
  • Όταν υπολογίζονταν ότι το 2011 θα ξεκινούσαν τα γυρίσματα, ήταν η Naomi Watts που είχε υπογράψει για τον κεντρικό ρόλο. Κι ενώ υπήρχε κίνδυνος να μη γίνει ποτέ η ταινία, ο συχνός συνεργάτης Brad Pitt τον ώθησε τον Dominik να τη βάλει εκ νέου μπρος, μέσω της εταιρίας του, Plan B Entertainment. Το 2014, ήταν η σειρά της Jessica Chastain να ανακοινωθεί ως Μονρόε, αλλά οικονομικά προβλήματα ανέβαλαν και τότε την παραγωγή. Ήταν το Netflix το 2016 που έβαλε σε μια πορεία τον σχεδιασμό, με την κουβανή Ana de Armas να ανακοινώνεται το 2019 ως η τελική επιλογή.
  • Για να προετοιμαστεί για τον ρόλο, η Ana de Armas εκπαιδεύτηκε πάνω στην προφορά της, ενώ μελέτησε εκατοντάδες φωτογραφίες, βίντεο, ηχογραφήσεις και ταινίες της θρυλικής σταρ.
  • Στην ταινία, το όνομα του Joe DiMaggio αναφέρεται ως “πρώην αθλητής”, ενώ του Arthur Miller ως “θεατρικός συγγραφέας”.
  • Το μυθιστόρημα της Joyce Carol Oates του 2000 είχε γίνει πρώτα μίνι σειρά δύο επεισοδίων το 2001, με πρωταγωνίστρια την Poppy Montgomery.
  • Η γραφική βία και οι έντονες σεξουαλικές σκηνές ώθησαν την επιτροπή αξιολόγησης στο NC-17 (ακατάλληλο για ανηλίκους). Πρόκειται για την πρώτη ταινία μέσα στη δεκαετία του 2020 που πήρε στις ΗΠΑ αυτό τον χαρακτηρισμό. Κι όμως το Netflix είχε ζητήσει από τον σκηνοθέτη να ρίξει λίγο τον τόνο στα σεξουαλικά σημεία.

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 1/10/2022

Πάντα υπήρξαν και πάντα θα υπάρχουν. Μιλάμε για αριστουργήματα που απόλαυσαν την επιτυχία τους αυθημερόν, υπάρχουν άλλα που αναγνωρίστηκαν μόνο από τους κριτικούς, και υπάρχουν και κάποια που χώνονται μέσα στο χρονοντούλαπο, μέχρι να δεήσει ο κινηματογραφικός πλανήτης να τα ανακαλύψει. Νομίζετε ότι είναι λίγα αυτά τα τελευταία; Ξανασκεφτείτε το…

Ο Andrew Dominik είχε ρίξει την πρώτη του καλλιτεχνική βόμβα το 2007, με τον Τζέσε Τζέιμς, αλλά οι περισσότεροι αρνήθηκαν ότι τους πήραν τα σκάγια. Ως ταινία όμως που έκανε τον κύκλο της στις αίθουσες, τη φυσιολογική δηλαδή πορεία που πρέπει σε κάθε κινηματογραφικό δημιούργημα, διεκδίκησε και πήρε τον τίτλο του cult, ρίχνοντας το λιθαράκι αναγνώρισης σε επόμενες γενιές. Μια όμως ταινία του συνδρομητικού σινεμά δεν ξέρω άραγε πώς θα πάρει αυτή την ευκαιρία. Ως θεατές, έχουμε φάει το παραμύθι της «ταινίας του Netflix», μετρώντας όλα τα περίφημα ορίτζιναλ ως μια ολότητα. Λες και δεν είναι όλα δουλειές διαφορετικών ανθρώπων, λες και δεν αγγίζουν όλα τα κινηματογραφικά είδη και κοινά, όπως δηλαδή όλα μα όλα τα πακέτα των μεγάλων κινηματογραφικών στούντιο. Το να βάζεις λοιπόν στο ίδιο καλάθι το Ρόμα με το Red Notice, αφορά την έναρξη ενός συλλογισμού που μόνο λάθος συμπεράσματα θα βγάλει.

Μοιάζει να πελαγοδρομώ αφού δεν έχω πει κουβέντα επί της ουσίας για την Ξανθιά. Ας αρχίσω λοιπόν να λέω… Πρόκειται για ένα φιλμ κρυμμένο επί έναν αιώνα και βάλε σε κάποιους ανθρώπους που έβλεπαν τον κινηματογράφο πρωτίστως ως τέχνη, κι έπειτα ως μέσο ανάδειξης. Μοιάζει με εκείνες τις ταινίες στις οποίες ο δημιουργός έβαζε το κεφάλι του σε κίνδυνο. Όχι μόνο χειροπιαστά όσον αφορούσε την επίδραση του έργου του στην κοινωνία, όσο στο ότι εξάγει καταραμένο υλικό από το πνεύμα του, ικανό να τον οδηγήσει σε πάσης φύσης παράνοια. Μιλάμε για έναν ολότελα νέο χειρισμό του σουρεαλισμού, όπου η ιστορία υπάρχει μόνο ως περίγραμμα του εσωτερικού ενός νου, ενώ οι εικόνες πασχίζουν να αγγίζουν την οπτική ενός «ξύπνιου ονείρου-εφιάλτη».

Ο Andrew Dominik κάνει εκείνο το βήμα που δεν κατάφερε ποτέ ο David Lynch. Ο τελευταίος αρίστευσε οπτικοποιόντας ονειρικά καρέ του ύπνου του, αλλά ο Dominik είναι αυτός που εισέβαλε σε όνειρο άλλου. Και ποιου άλλου! Η Νόρμα Τζιν δεν βγήκε ποτέ από το συρτάρι που την έκλεισε μωρό η μητέρα της, και σαν δραπέτης του θανάτου, επίτεινε την «κάτι σαν» ύπαρξη της όσο ήταν δυνατόν να τραβηχτεί. Ζούσε όμως και σε μια εποχή που ως γυναίκα έτσι κι αλλιώς ζούσες κάτι παρόμοιο, αφού η απτή σου πραγματικότητα σε ήθελε υποζύγιο και μάλιστα ελέω θεού και εξουσίας. Αν λοιπόν δεν έκανες την επανάσταση σου με κίνδυνο να αποκαλεστείς πόρνη ή μάγισσα, ζούσες ένα παράλληλο με αυτό που μας έμαθαν οι ιστορικοί σύμπαν, όπου είτε ως βασίλισσα είτε ως καθαρίστρια ήσουν πάντα αυτό το κατώτερο πλάσμα που κάποτε ονόμασαν «γυναίκα».

Αν λοιπόν η Νόρμα ήταν αρσενικό, θα γίνονταν μια χαρά παραβατικός τύπος που τουλάχιστον για τους ομοίους του θα διατηρούσε μια αξιοπρέπεια. Αλλά όχι, η Νόρμα γεννήθηκε με το λάθος όργανο ανάμεσα στα πόδια της, και όχι απλά κανείς δεν της έδωσε την ευκαιρία να ξυπνήσει από το όνειρο της στο συρτάρι και να ζήσει ως πραγματικός άνθρωπος, αλλά εξασκούσαν πάνω στο πανέμορφο κορμί της εκείνα τα «θέλω» που η κοινωνία τούς επέτρεπε ανάλογα τη θέση τους. Ωσάν νεκρόφιλοι, μια και κανείς τους δεν νοιάστηκε-ρίσκαρε να την ξυπνήσει. Ίσως να αθωώναμε από αυτό το τσίρκο τεράτων τον Άρθουρ Μίλερ, αν κι εκείνος απλά έτυχε να είναι ένας εμπνευσμένος καλλιτέχνης, και ο κόσμος στον οποίο πήγε να στριμώξει τη Νόρμα ήταν τουλάχιστον φιλήσυχος. Σιγά όμως μη την κρατούσε για καιρό με τέτοια νοοτροπία, και τόσα όρνεα ολόγυρα…

Αν κοιτάξει κανείς την ταινία του Dominik υπό οποιοδήποτε άλλο πρίσμα πέρα από αυτό που ο ίδιος ο δημιουργός είχε μέσα από την κάμερα του, απλά θα εξάγει λάθος συμπεράσματα. Αδικώ βέβαια τη σύγχρονη κριτική, ως προς το ότι δεν έχει άμεσα εκείνα τα κινηματογραφικά βιώματα κάποιων μεγάλων που θαυμάζονται πλέον ως εικονίσματα και όχι ως -καταραμένη- ουσία, μην μπορώντας να σταθεί σε κάτι που αντιστέκεται σθεναρά στο να κριθεί μέσα στην εποχή του και όχι διαχρονικά. Ίσως πάλι η εικόνα του προέδρου της ταινίας να είναι μακριά από την κατεστημένη άποψη τού η «Μέριλιν τα είχε με τον Κένεντι», λες και φέρεται κανείς ισχυρός καλύτερα σε μια γυναίκα που θεωρεί «γκόμενα» και όχι σύντροφο του. Ίσως πάλι θεωρήθηκε επιτηδευμένος ο τρόπος που εκμαιεύεται το δάκρυ για εκείνη τη γυναίκα από τον σκηνοθέτη, ένα δάκρυ όμως που εντέλει δεν είχε πέσει ποτέ από κανέναν, μια και κανείς δεν μπορούσε να αγαπήσει αληθινά κάτι… που ολοφάνερα δεν ήταν καν αληθινό.

Κανείς δεν πρέπει να σβήσει τη μαγική εικόνα της Μέριλιν όπως την έχουμε αποτυπωμένη σε technicolor, αλλά και κανείς δεν μπορεί πλέον να συνεχίσει να αγνοεί εκείνες τις ανθρώπινες πεποιθήσεις που δεν άφηναν μια τεράστια μάζα ανθρώπινων όντων να ζήσει κανονικά, είτε ως ίνδαλμα είτε ως τελευταίος τροχός αμάξης. Και όσο εθελοτυφλούμε όταν κάποιος σήμερα μάς το παρουσιάζει αυτό κατάμουτρα, και στην προκειμένη περίπτωση με τέτοια αρτιότητα που δεν επιδέχεται λάθος κρίσεις, σημαίνει ότι το συρτάρι είναι φυσικά μεν μισάνοιχτο, μα επ’ ουδενί ορθάνοιχτο.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

17 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

6 Σχόλια

  1. Χριστίνα 8 Οκτωβρίου 2022

    Σήμερα το απόγευμα είδα τη χειρότερη ταινία όλων των εποχών Αυτός που γύρισε τη ταινία "η ξανθιά" για την Μέριλιν Μονρόε, θα πρέπει να "τουφεκιστει" (μεταφορικά) για το πιο σκοτεινό έργο όλων των εποχών Είχα διαβάσει κριτικές πριν την προβολή και ήταν καλές Όποιος όμως άντεξε και είδε το μετά κατάλαβε ότι πατήσανε σε ένα μεγάλο όνομα της τότε εποχής για να το εκμεταλλευτούν και να βγάλουν χρήματα Μόνο η πρωταγωνίστρια ήταν εξαιρετική στο ρόλο της Όλο όμως το κονσεπτ ήταν για εξευτελισμός των καλλιτεχνών Σκηνοθεσία και σενάριο αισχρός

  2. Αντωνης 29 Σεπτεμβρίου 2022

    Περιμενουμε ελληνικη κριτικη (εχω απορια για την αποψη του κ.Γανωτη) γιατι οι περισσοτερες που εχουμε διαβασει απο αλλες πηγες ειναι τουλαχιστον γελοιες επειδη η ταινια δε θεοποιει αυτα τα αμερικανικα ειδωλα οπως συνηθιζεται. Η ταινια ειναι ενα αριστουργημα κατα τη γνωμη μου. Η κεντρικη ερμηνεια ειναι εξωπραγματικη, η σκηνοθεσια/κινηματογραφια ονειρικα ποιητικη και υψιστου επιπεδου, το θεμα της ταινιας (ψυχικη παλη) παναθρωπινο και εξαιρετικα παρουσιασμενο. 4.5/5

    1. Σταύρος Γανωτής 1 Οκτωβρίου 2022

      Αντώνη μου σε ευχαριστώ πολύ-πολύ, μια και με προκάλεσες να δω τη συγκεκριμένη ταινία μία ημέρα πριν την προγραμματισμένη. Όχι δεν ήμουν προετοιμασμένος για αυτό που είδα, μια και η λέξη "πρόκληση" (που παντού συνόδευε την ταινία) ποτέ δεν με άγγιξε προσωπικά επί της ουσίας.

      1. Αντωνης 1 Οκτωβρίου 2022

        Εγώ σας ευχαριστώ κι έχω να πω ότι είμαι συγκινημένος που επιβεβαιώνεται εσείς ειδικά ότι εδώ έχουμε αριστούργημα γιατί δεν ήξερα τι να σκεφτώ με αυτά που διάβαζα. Όταν τελείωσα την ταινία ήμουν στο 5/5 αλλά το φοβήθηκα σαν κάτι ιερό. Δε θα φοβηθώ όμως να πω ότι (πέρα από αγαπημένος μου εδώ και χρόνια) σας θεωρώ και τον καλύτερο κριτικός παγκοσμίως, τουλαχιστον από όσους έχω διαβάσει.

        1. Σταύρος Γανωτής 1 Οκτωβρίου 2022

          Αφού σε παρακαλέσω να μου μιλάς στον ενικό, σε ευχαριστώ μέσα από την ψυχή μου για τον τόσο όμορφο, αλλά και κομματάκι (και βάλε...) υπερβολικό λόγο σου. Όχι όμως ότι δεν χάρηκα κιόλας που το διάβασα... Μην πιστεύεις όμως στην ύπαρξη αυθεντιών, ακόμα κι αυτές, αν είναι σοβαρές και αν υπάρχουν, επιβάλλεται να μην πιστεύουν απόλυτα ούτε στον εαυτό τους. Καλύτερα πίστεψε σε εσένα, που άλλωστε είσαι κι αυτός που θα περάσεις βρέξει-χιονίσει μια ολόκληρη ζωή μαζί του!

  3. DOWNLOADER 28 Σεπτεμβρίου 2022

    Προσωπικά δεν περιμένω τίποτα από τριτοτέταρτη "τηλεοπτική" ταινία του υπερτιμημένου netflix, αλλά θα το κατεβάσω για να δω την Ana De Armas! Αλλά κατά 99,99% ο βαθμός που θα πρέπει να πάρει θα είναι 1/10 όπως και σχεδόν όλες οι ταινίες του Netflix