Μια ανεξήγητη ασθένεια ολικής τύφλωσης αρχίζει να παραλύει μια απροσδιόριστη πόλη. Οι αρχές περιορίζουν τους μολυσμένους σε ένα νοσοκομείο που αδυνατεί μέρα με την ημέρα να τους περιθάλψει. Η μόνη γυναίκα που έχει όραση αντικρίζει άθαφτους νεκρούς παντού, εξαχρείωση και ανατριχιαστικές εικόνες. Είναι η γυναίκα ενός γιατρού, μαζί με τον οποίο αναλαμβάνουν να οδηγήσουν μια ομάδα ανθρώπων πίσω στον κόσμο και τη χαμένη αξιοπρέπεια.

Σκηνοθεσία:

Fernando Meirelles

Κύριοι Ρόλοι:

Julianne Moore … η σύζυγος του γιατρού

Mark Ruffalo … ο γιατρός

Danny Glover … ο άντρας με καλυμμένο μάτι

Gael Garcia Bernal … ο βασιλιάς της τρίτης πτέρυγας

Maury Chaykin … ο λογιστής

Alice Braga … η γυναίκα με μαύρα γυαλιά

Don McKellar … κλέφτης

Sandra Oh … υπουργός υγείας

Yusuke Iseya … ο πρώτος τυφλός

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Don McKellar

Παραγωγή: Andrea Barata Ribeiro, Niv Fichman, Sonoko Sakai

Μουσική: Marco Antonio Guimaraes

Φωτογραφία: Cesar Charlone

Μοντάζ: Daniel Rezende

Σκηνικά: Matthew Davies, Tule Peak

Κοστούμια: Renee April

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Blindness

Ελληνικός Τίτλος: Περί Τυφλότητος

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα: Blindness του Jose Saramago.

Κύριες Διακρίσεις

  • Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Κανών.
  • 4 βραβεία στα εθνικά βραβεία της Βραζιλίας. Υποψήφιο σε ακόμη 9 κατηγορίες, μεταξύ αυτών και καλύτερης ταινίας.

Παραλειπόμενα

  • Αρχικά ο Saramago αρνούνταν να παραχωρήσει τα δικαιώματα του βιβλίου του, μέχρι που συμφώνησε με τους παραγωγούς η πλοκή να τοποθετηθεί σε μια ανώνυμη και τελείως αχαρτογράφητη πόλη. Πριν τον Meirelles, η Whoopi Goldberg και ο Gael Garcia Bernal προσπάθησαν ανεπιτυχώς να πάρουν τα δικαιώματα.
  • Ο Meirelles ήθελε αρχικά τον Daniel Craig για τον ρόλο του γιατρού, αλλά οι διαπραγματεύσεις δεν προχώρησαν.
  • Ο σκηνοθέτης επέλεξε πολυεθνικό καστ, ώστε αυτό να αντιπροσωπεύει όλη την ανθρωπότητα.
  • Η δοκιμαστική προβολή ήταν τελείως αποτυχημένη. Μονάχα στο 10% άρεσε η ταινία, ενώ 50 από το κοινό έφυγαν πριν τελειώσει. Ο Meirelles εντόπισε το μεγαλύτερο πρόβλημα στη σκηνή βιασμού, την οποία και μόνταρε εκ νέου σε πιο “μαλακή” εκδοχή.
  • Πολλές ενώσεις της κοινότητας των τυφλών αντέδρασαν ενάντια στην ταινία. Ούτε η κριτική την επιδοκίμασε στον μεγαλύτερο βαθμό της, αλλά έχασε και χρήματα από τα ταμεία. Παρόλα αυτά, ο νομπελίστας συγγραφέας είδε το φιλμ, και δήλωσε ότι ένιωσε τέτοια συγκίνηση όμοια με όταν τελείωσε το βιβλίο.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 14/8/2008

Από μικρός ένιωθα περίεργα, ακούγοντας το γνωστό τραγουδάκι «Ήτανε ένα μικρό καράβι…», ξέρετε αυτό που τέλειωναν οι τροφές. Το Περί Τυφλότητας δεν είναι η μόνη ταινία που ήρθε να μου θυμίσει τη θριλερική διάσταση του τραγουδιού, απλά ίσως είναι από τα καλύτερα δείγματα.

Ο βραζιλιάνος Fernando Meirelles είναι δημιουργός με άποψη. Στην Πόλη του Θεού αυτή η άποψη λειτούργησε στο να ζωντανέψει ψυχολογικά έναν αληθινό αστικό εφιάλτη. Στον Επίμονο Κηπουρό, από την άλλη, προβλημάτιζε η βιρτουιζιτέ του, όταν συνδυάζονταν με ταινία σεναρίου. Εδώ, που η ταινία κινείται ενδιάμεσα των δύο άλλων περιπτώσεων, ο βραζιλιάνος αριστεύει. Ο αστικός, εσχατολογικός εφιάλτης συναντά τη νομπελική γραφή του Jose Saramago και την υπέροχη διασκευή του Don McKellar, που είχε παρόμοια εμπειρία στο Η Τελευταία Νύχτα του Κόσμου (1998). Παρότι ο Meirelles αποφασίζει να επιβάλει στυλ, η ταινία δεν ξεφεύγει ποτέ από την ψυχολογική της διάσταση, την τρομακτική της υπόσταση, τον υποβλητικό της συμβολισμό.

Ο κόσμος, χωρίς προφανή λόγο, αρχίζει, ένας προς ένας, να τυφλώνεται. Οι αρχές σηκώνουν τα χέρια και, όπως αντιμετωπίζουν κάθε κρίση, αποφασίζουν να είναι αμείλικτες και υπέρ των πολλών. Εμείς, ως θεατές, εγκλωβιζόμαστε σε ένα καταφύγιο με τυφλούς. Οι τυφλοί όμως δεν παύουν παρά να είναι κοινοί άνθρωποι, με τους δικούς τους χαρακτήρες, τα δικά τους προτερήματα-ελαττώματα. Η κατάσταση θα παρεκτραπεί και η ένταση θα αγγίξει υψηλά επίπεδα. Δεν είναι μισανθρωπιστική άποψη, είναι, δυστυχώς, η αλήθεια του σύγχρονου ανθρώπου. Ένας σύγχρονος άνθρωπος που δεν ξέρει να αντιδράσει στις καταστάσεις κινδύνου, που δεν γνωρίζει τον όρο «ψυχραιμία», που δεν μπορεί να συνεργαστεί με τον συνάνθρωπο του. Ένας σύγχρονος άνθρωπος που κρύβει μεγάλη δυστυχία, η οποία, κατά περίσταση, μπορεί να μεταμορφωθεί σε υπέρτατη κακία. Μιλάμε, ρομαντικά, για μια κοινωνία χωρίς νόμους και συντάγματα, αλλά βασισμένη στην αλληλεγγύη και την εσωτερική καλοσύνη. Υπάρχουν τα ιδανικά και οι ηθικοί κανόνες που μπορούν να καλύψουν την συμβίωση μας, απλά πολλοί ανάμεσα μας είναι ήδη τυφλοί και τα αγνοούν…

Ο Meirelles έχει άξιους συμπαραστάτες σε όλο το επιτελείο ερμηνευτών-συντελεστών, ώστε να κάνει πράξη την καλύτερη του ταινία, ως σήμερα τουλάχιστον. Θα έλεγα τα καλύτερα για την Julianne Moore, αλλά προσωπικά τη λατρεύω τόσο πολύ, που δεν περίμενα τίποτα λιγότερο. Αυτός που ίσως ξεχωρίζει είναι ο μικρός ρόλος του Gael Garcia Bernal, του ανθρώπινου κτήνους. Η φωτογραφία είναι στην απόχρωση του λευκού, άψογη αναπαράσταση της οπτικής των ηρώων. Ο Cesar Charlone, που ευθύνεται για αυτήν, λογικά οδεύει για μια δεύτερη οσκαρική υποψηφιότητα (μετά την Πόλη του Θεού), περισσότερο επειδή υπάρχει ουσία και όχι απλός εντυπωσιασμός στην δουλειά του. Υποβλητική όμως και η μουσική του Marco Antonio Guimaraes, που δουλεύει άψογα τις ψυχολογικές εναλλαγές κάθε σκηνής.

Πιο γενικά, άψογος συνδυασμός σινεφιλισμού με κινηματογράφο για το ευρύ κοινό, όπως είχαμε, π.χ., στο Fight Club και στον φυσικό πρόγονο της ταινίας, το Τα Παιδιά των Ανθρώπων. Μια δουλειά ελεγχόμενη απόλυτα από τη σκηνοθετική κρίση, υποστηριγμένη δυναμικά από ένα φοβερό διασκευασμένο σενάριο, που τρυπάει το ανθρώπινο υποσυνείδητο, αναβιώνει εφιάλτες του κάθε προβληματισμένου αστού. Εκεί, όμως, που η ταινία απογειώνεται είναι στον εξαγνισμό των ηρώων, της ανθρωπότητας. Ένα φινάλε που, λογικά, δεν θα αρέσει, αλλά δείχνει ισχυρή προσήλωση στη νοηματική εξίσωση, που ισούται την ελπίδα. Μεγάλες ερμηνείες, ειδικά από τους Moore, Bernal, ουσιαστική κι εμπνευσμένη η φωτογραφία, διεισδυτική η μουσική. Μια πολύ μεγάλη ταινία, που ενόχλησε τις οργανώσεις των τυφλών (επειδή, σύμφωνα με αυτούς, δεν παρουσιάζει καλή εικόνα για τους τυφλούς), γιατί απλά οι περισσότερες οργανώσεις λειτουργούν με το να ξεχωρίζουν τις ανθρώπινες υπάρξεις, αλλιώς ποιο το νόημα της δικής τους ύπαρξης. Εσείς ανοίξτε τα μάτια ερμητικά και μην τα ξανακλείσετε ποτέ ξανά…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

16 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.