Σε μια εξοχική έπαυλη της Αγγλίας, το 1935, οι αδελφές Τάλις χαίρονται την παρουσία των επισκεπτών τους, έτσι για να σπάει και η καθημερινότητα. Η 13χρονη Μπριον έχει γράψει το πρώτο της έργο και περιμένει με αγωνία να το παρουσιάσει στους υπόλοιπους ως θεατρικό. Η μεγαλύτερη Σεσίλια είναι έτοιμη να νιώσει τον πρώτο της έρωτα στο πρόσωπο του υποτακτικού τους, Ρόμπι Τέρνερ. Ένα τραγικό περιστατικό θα χαλάσει τα πάντα και το στίγμα αυτού θα παραμείνει ως και πέντε χρόνια αργότερα, μέσα στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου ο Ρόμπι υπηρετεί στη Γαλλία και οι δύο αδελφές είναι νοσοκόμες. Ένα στίγμα, όμως, που ίσως κρατήσει μία ζωή, ίσως μονάχα μία…

Σκηνοθεσία:

Joe Wright

Κύριοι Ρόλοι:

Keira Knightley … Cecilia Tallis

James McAvoy … Robbie Turner

Saoirse Ronan … Briony Tallis (13ών ετών)

Romola Garai … Briony Tallis (18 ετών)

Vanessa Redgrave … Briony Tallis (77 ετών)

Brenda Blethyn … Grace Turner

Juno Temple … Lola Quincey

Benedict Cumberbatch … Paul Marshall

Patrick Kennedy … Leon Tallis

Harriet Walter … Emily Tallis

Peter Wight … αστυνομικός επιθεωρητής

Daniel Mays … Tommy Nettle

Nonso Anozie … Frank Mace

Gina McKee … αδελφή Drummond

Jeremie Renier … Luc Cornet

Anthony Minghella … τηλεπαρουσιαστής

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Christopher Hampton

Παραγωγή: Tim Bevan, Eric Fellner, Paul Webster

Μουσική: Dario Marianelli

Φωτογραφία: Seamus McGarvey

Μοντάζ: Paul Tothill

Σκηνικά: Sarah Greenwood

Κοστούμια: Jacqueline Durran

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Atonement
  • Ελληνικός Τίτλος: Εξιλέωση

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα: Atonement του Ian McEwan.

Κύριες Διακρίσεις

  • Όσκαρ μουσικής. Υποψήφιο για καλύτερη ταινία, δεύτερο γυναικείο ρόλο (Saoirse Ronan), διασκευασμένο σενάριο, φωτογραφία, σκηνικά και κοστούμια.
  • Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ταινίας (δράμα) και μουσικής. Υποψήφιο για σκηνοθεσία, πρώτο αντρικό ρόλο (James McAvoy) σε δράμα, πρώτο γυναικείο ρόλο (Keira Knightley) σε δράμα, δεύτερο γυναικείο ρόλο (Saoirse Ronan) και σενάριο.
  • Βραβείο Bafta καλύτερης ταινίας και σκηνικών. Υποψήφιο για καλύτερη βρετανική ταινία, σκηνοθεσία, πρώτο αντρικό ρόλο (James McAvoy), πρώτο γυναικείο ρόλο (Keira Knightley), δεύτερο γυναικείο ρόλο (Saoirse Ronan), σενάριο μουσική, φωτογραφία, μοντάζ, κοστούμια, ήχο και μακιγιάζ/κομμώσεις.
  • Υποψήφιο για αντρική ερμηνεία (James McAvoy) και μουσική στα Ευρωπαϊκά Βραβεία.
  • Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Βενετίας.

Παραλειπόμενα

  • Ήταν η ταινία που άνοιξε τόσο το φεστιβάλ Βενετίας, όσο κι αυτό του Βανκούβερ.
  • Δεύτερη εμφάνιση επί της οθόνης, αλλά κι έσχατη για τον σκηνοθέτη και παραγωγό Anthony Minghella, που έφυγε από τη ζωή 6 μήνες μετά την πρεμιέρα.
  • Ο Richard Eyre είχε γράψει μια πρώτη σεναριακή εκδοχή (την οποία σκόπευε εκείνος να αναλάβει και σκηνοθετικά), που όμως ο Christopher Hampton είχε αποκαλέσει “συμβατική”, και στην οποία υπήρχε ευθεία αφήγηση. Το δεύτερο και τελικό σενάριο που έγινε μετά από υποδείξεις του Wright, ήταν σύμφωνα με τον συγγραφέα του βιβλίου του 2001 πιο κοντά στο έργο του.
  • Η Abbie Cornish ήταν πολύ κοντά στον ρόλο της 18χρονης Μπριόνι, αλλά έπρεπε να αποχωρήσει.
  • Η Romola Garai τελείωσε τις σκηνές της μέσα σε μόλις 4 ημέρες γυρισμάτων.
  • Για τον ρόλο της Έμιλι, είχαν προσεγγισθεί και η Emily Watson με την Kristin Scott Thomas.
  • Η ιδέα για το 5μιση λεπτών μονόπλανο ήρθε στον σκηνοθέτη μετά από οικονομικό εξαναγκασμό. Αυτός αφορούσε ότι είχαν στη διάθεση τους μόνο δύο ημέρες γυρισμάτων για τη σκηνή της Δουνκέρκης, ενώ δεν υπήρχαν τα χρήματα για τους άνω των χιλίων κομπάρσων που απαιτούνταν.
  • Μεγάλη εντύπωση προκάλεσε το πράσινο φόρεμα της Keira Knightley, στην ερωτική σκηνή της βιβλιοθήκης. Στην επέτειο των 10 ετών από την πρεμιέρα, η σχεδιάστρια του, η Jacqueline Durran, το αποκάλεσε “αξέχαστο”.

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 15/1/2008

Το ογκώδες μπεστ-σέλερ του Ian McEwan χωρίστηκε σε τρία, άνισα σε διάρκεια, μέρη. Στο πρώτο μέρος βρισκόμαστε σε μία εξοχική έπαυλη και το σκηνικό θα μας θυμίσει τις καλύτερες στιγμές του James Ivory. Ίσως και να το βλέπαμε σαν μία ταινία μικρού μήκους, αφού η σκηνοθετική φόρμα θα αλλάξει συθέμελα στο δεύτερο και μεγαλύτερο σε διάρκεια μέρος. Σε αυτό μεταφερόμαστε στον μεγάλο πόλεμο, το 1940, και έχουμε εμπρός των ματιών μας ένα από τα καλύτερα μονόπλανα της ιστορίας του κινηματογράφου. Ο κεντρικός ήρωας περιδιαβαίνει τη γεμάτη φαντάρους παραλία της βόρειας Γαλλίας, και γύρω του μια απίστευτη κίνηση ανθρώπων και χρωμάτων, που θα ζήλευαν και μεγάλοι ευρωπαίοι σκηνοθέτες. Αυτό το τοπίο εναλλάσσεται με αυτό του νοσοκομείου, και η φρίκη του πολέμου γίνεται ολοζώντανη, χωρίς να χρειαστεί να ακούσουμε ούτε έναν πυροβολισμό. Στο τρίτο -μίνι- μέρος, η Vanessa Redgrave ερμηνεύει μοναδικά -κάτι περίπου σαν- έναν μονόλογο (μπροστά στην γκεστ-σταρ παρουσία του σκηνοθέτη Anthony Minghella) και ολοκληρώνει το μεγαλείο της ταινίας με μια σεναριακή τροπή που ήταν αναγκαία για να ολοκληρωθεί το μεγαλειώδες δράμα των ηρώων.

Ο θρίαμβος είναι συλλογικός για το επιτελείο, αλλά ο μαέστρος αυτού, ο Joe Wright, πρέπει να πάρει τα μεγαλύτερα εύσημα. Όσα δεν μας είχε δείξει στην προηγούμενη – καλή- του ταινία Περηφάνια και Προκατάληψη, μας τα δίνει εδώ απλόχερα, κεντώντας την ταινία σκηνή-σκηνή. Παίζει με το βάθος του πλάνου, με τις θολώσεις, με τα φλας-μπακ, με τους χρόνους, με τη φωτογραφία, με τα λεπτά συναισθήματα. Κινηματογραφεί με την ίδια δεινότητα το πεδίο του πολέμου και το πεδίο του έρωτα, σαν να θέλει να τα συνυφάνει ως κάτι το ενιαίο, ως κάτι αρτιμελές. Συμπιέζει το σενάριο του, όσο χρειάζεται για να προκαλέσει εσωτερικούς ρυθμούς και λόγια σε κλειστά στόματα.

Έχει όμως στα χέρια του κι ένα εξαιρετικό καστ ερμηνευτών, κυρίως φρέσκων προσώπων, αφού είναι εξίσου φανερό πως έχει σκοπό να κάνει φρέσκο σινεμά. Οι Keira Knightley, James McAvoy έχουν την απαραίτητη χημεία, η νεαρή Saoirse Ronan και η μεγαλύτερη της εκδοχή, η Romola Garai, το απαραίτητο πρόσωπο. Υποχρεωνόμαστε να αναφέρουμε όμως κι ένα άξιο επιτελείο καλλιτεχνών και τεχνικών που ντύνουν την ταινία. Η μουσική του Dario Marianelli είναι από τις σπάνιες φορές που μια μουσική είναι τόσο λειτουργική μέσα στους ρυθμούς κάθε σκηνής. Η φωτογραφία του Seamus McGarvey ολοζώντανη κι εναρμονισμένη με τις επιταγές της σκηνοθεσίας. Το μοντάζ του Paul Tothill παιχνιδιάρικο και κάποιες στιγμές, πρωτότυπο. Τα σκηνικά και τα κοστούμια άξια για τα αντίστοιχα Όσκαρ.

Να συνοψίσουμε; Ένα διαμάντι του σύγχρονου κινηματογράφου -και τα έχει τόσο ανάγκη- με όλα αυτά τα στοιχεία μιας μεγάλης παραγωγής και καλλιτεχνικής δημιουργίας, ταυτόχρονα. Η σκηνοθεσία του Joe Wright είναι ευφυέστατη, φρέσκια και υπόσχεται ακόμα περισσότερα για το μέλλον. Η ιδέα του να διαχωρίσει τη ταινία σε κεφάλαια με τελείως διαφορετικούς ρυθμούς και διαθέσεις, δείχνει και το πόσο τολμηρός είναι. Όλο το επιτελείο, από ηθοποιούς έως και το μοντάζ κινούνται σε πολύ υψηλά επίπεδα, ιδίως οι τόσο λειτουργικές μουσική και φωτογραφία. Υπάρχει μια μοναδική «απορρόφηση» του θεατή μέσα στα συναισθήματα των ηρώων, με την άψογη, όσο και λεπτή, ανάλυση του συναισθηματικού τους κόσμου και τη διατήρηση της λογοτεχνικής αφήγησης. Η μόνη ένσταση δεν είναι σε αυτά που βλέπουμε, είναι σε αυτά που δεν είδαμε, και η ταινία είχε την ανάγκη μεγαλύτερης διάρκειας, ικανής να μας εγκλωβίσει περισσότερο στο ρομαντικό δράμα. Οι δύσκολοι ίσως διακρίνουν κάποια σεναριακά προβλήματα ή μια κοιλιά στη μέση της ταινίας, τα οποία όμως πιστεύουμε πως λειτουργούν προς όφελος της όλης σύνθεσης. Τι να πούμε, παρά ταύτα, όταν μας φτάνει και μόνο αυτό το υπέροχο μονόπλανο στη Γαλλία, που είμαστε σίγουροι πως θα επηρεάσει νεότερους σκηνοθέτες. Υπάρχουν πάρα μα πάρα πολλοί λόγοι για να δείτε αυτό το μοντέρνο κομψοτέχνημα, από τα επερχόμενα Όσκαρ έως το θαυμασμό ενός ολοκληρωμένου έργου, αλλά εσείς αδράξτε το γιατί είναι μια ταινία που ξέρει να δίνει.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

38 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.