Είναι η τελευταία βραδιά του καλοκαιριού του 1962, προτού ο Κερτ και ο Στιβ αφήσουν τη μικρή τους πόλη για να πάνε στο κολέγιο. Κατά τη διάρκεια αυτής της τρελής νύχτας, παλεύουν να καταλάβουν αν έχουν πάρει τις σωστές αποφάσεις…

Σκηνοθεσία:

George Lucas

Κύριοι Ρόλοι:

Richard Dreyfuss … Curt Henderson

Ron Howard … Steve Bolander

Paul Le Mat … John Milner

Charles Martin Smith … Terry ‘The Toad’ Fields

Cindy Williams … Laurie Henderson

Candy Clark … Debbie Dunham

Mackenzie Phillips … Carol Morrison

Wolfman Jack … ο ντισκ-τζόκεϊ

Bo Hopkins … Joe Young

Harrison Ford … Bob Falfa

Kathleen Quinlan … Peg

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: George Lucas, Gloria Katz, Willard Huyck

Παραγωγή: Francis Ford Coppola

Φωτογραφία: Jan D’Alquen, Ron Eveslage

Μοντάζ: Verna Fields, George Lucas, Marcia Lucas

Σκηνικά: Dennis Lynton Clark

Κοστούμια: Aggie Guerard Rodgers

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: American Graffiti

Ελληνικός Τίτλος: Νεανικά Συνθήματα

Άμεσοι Σύνδεσμοι

More American Graffiti (1979)

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, δεύτερου γυναικείου ρόλου (Candy Clark), αυθεντικού σεναρίου και μοντάζ.
  • Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ταινίας (κωμωδία/μιούζικαλ) και υποσχόμενου ηθοποιού (Paul Le Mat). Υποψήφιο για σκηνοθεσία και πρώτο αντρικό ρόλο (Richard Dreyfuss) σε κωμωδία/μιούζικαλ.
  • Υποψήφιο για Bafta δεύτερου γυναικείου ρόλου (Cindy Williams).
  • Τρίτο βραβείο καλύτερης ταινίας (Χάλκινη Λεοπάρδαλη) στο φεστιβάλ του Λοκάρνο.

Παραλειπόμενα

  • Το στόρι εμπνέεται από τα νεανικά χρόνια του Lucas στο Μοντέστο. Οι χαρακτήρες των Κερτ, Τζον και Τέρι αφορούν τον ίδιο σε διαφορετικά στάδια της εφηβείας του.
  • Κατά τα γυρίσματα του THX 1138, ο παραγωγός Francis Ford Coppola προκάλεσε τον George Lucas, που έκανε εκεί ντεμπούτο, να γράψει ένα σενάριο που θα τραβούσε μεγάλο κοινό. Ο Lucas αποδέχτηκε την πρόκληση, κάτι που θεώρησε ως επιτακτικό μετά την εμπορική αποτυχία του THX 1138.
  • Όταν όλα τα μεγάλα στούντιο απέρριψαν το σενάριο, βρέθηκε η Universal Pictures και το ανέλαβε. Η κρίσιμη συνάντηση έγινε στις Κάνες το 1971, όταν ο πρόεδρος τότε της εταιρίας David Picker γνώρισε τον Lucas και έπιασαν κουβέντα. Εκεί ο νεαρός δημιουργός τού μίλησε για το συγκεκριμένο σενάριο, αλλά και τις σκέψεις του για αυτό που θα αποτελούσε τον κορμό του Πολέμου των Άστρων.
  • Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στο Σαν Ραφαέλ της Καλιφόρνιας, αλλά μετά τη δεύτερη ημέρα απαγορεύτηκε να συνεχίσουν, μια και ο δήμος φοβόταν ότι αναστατώνεται η τοπική αγορά (είχε συλληφθεί κι ένας τους συνεργείου για κατοχή μαριχουάνας). Έτσι, το επιτελείο μετακόμισε στην Πεταλούμα στο Σαν Φρανσίσκο.
  • Οι ηθοποιοί επιλέχτηκαν μέσα από μικρά θέατρα και σχολές ερμηνευτικής στην περιοχή του Σαν Φρανσίσκο. Ανάμεσα σε αυτούς που πέρασαν οντισιόν, ήταν και ο Mark Hamill.
  • Ο Harrison Ford τότε εργάζονταν σε ξυλουργείο, και δέχτηκε να παίξει με την προϋπόθεση ότι δεν θα έκοβε τα μαλλιά του.
  • Ως χαμηλού μπάτζετ ταινία (κόστισε μόλις 777 χιλιάδες δολάρια), δεν δέχτηκε κάποια παρέμβαση από τη Universal, με τον δημιουργό να έχει τον απόλυτο δημιουργό έλεγχο, αλλά και το στούντιο αντίστοιχα χαμηλές εμπορικές προσδοκίες. Κι όμως, το φιλμ αποτέλεσε τεράστια επιτυχία στα ταμεία, με έσοδα 140 εκατομμύρια δολάρια, που το τοποθετούσε στη λίστα με τις εμπορικότερες ταινίες που υπήρξαν ποτέ ως τότε.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Η επιλογή του σάουντρακ αποδείχτηκε πολύ κρίσιμη, μια και επρόκειτο για diegetic-music, δηλαδή μουσική που άκουγαν οι χαρακτήρες του έργου, άρα έπαιζε ρόλο επί της πλοκής. Στην παράδοση που είχε ξεκινήσει με τον Ξέγνοιαστο Καβαλάρη, χρησιμοποιήθηκαν τραγούδια που δεν γράφτηκαν ειδικά για την ταινία. Επί του συνόλου, ο αριθμός των κομματιών που ακούγονται είναι 41!

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 11/12/2015

Μία από τις σπουδαιότερες νεανικές ταινίες όλων των εποχών, και η ταινία που έβαλε το όνομα του Τζορτζ Λούκας στον χάρτη. Είναι μια ταινία μεταίχμιο ανάμεσα στα νιάτα και την ενηλικίωση, αποτυπωμένη σε μια ατέλειωτη νύχτα, ένα ολοκληρωμένο ταξίδι ήβης. Το σενάριο είναι σκέτη έμπνευση: χιούμορ χωρίς πρόκληση, μια Αμερική σε εσωτερική μάχη, εναλλαγή πολλών χαρακτήρων σε άψογη συγχορδία (και μοντάζ) και τα μηνύματα σε δεύτερο πλάνο για να μη χαλάσει η διάθεση. Είναι κι ένα σκηνοθετικό παιχνίδι ρυθμού, που χωρίς να υπάρχει η μεγάλη σκηνή, το ενδιαφέρον δεν μειώνεται ποτέ. Από το πολυποίκιλο νεανικό καστ επιβλήθηκε ο Ρίτσαρντ Ντρέιφους, ένα από τα αυθεντικότερα ταλέντα της γενιάς του, αλλά κι ένας άγνωστος ηθοποιός που εμφανίζεται σε μικρό ρόλο, ο Χάρισον Φορντ. Η μεγάλη απορία που παραμένει, είναι αν ο Λούκας θα μπορούσε να ξαναγυρίσει ένα τέτοιο έργο χωρίς εφέ, ή ήταν μια τυχερή βολή σε μια εποχή που ήταν ανεξάρτητος καβαλάρης.

Βαθμολογία:


Κριτικός: Φίλιππος Χατζίκος

Έκδοση Κειμένου: 10/7/2019

Καλιφόρνια, 1962. Ένα καλοκαιρινό βράδυ σαν όλα τα άλλα, με την κυρίαρχη ζέστη και τις ιαχές των νεαρών που κλωθογυρίζουν να χρωματίζουν το σκοτάδι. Για τον Κερτ, τον Στιβ, τον Τέρι και τον Τζον όμως, η νύχτα αυτή δε μοιάζει με καμία προηγούμενη ή επόμενη. Γιατί ανάμεσα στους καπνούς των τσιγάρων, τα φώτα νέον και τις ατέρμονες αμαξάδες, αυτό είναι το τελευταίο τους βράδυ πριν το κολέγιο.

Μερικοί αδημονούν να φύγουν γι’ άλλες πολιτείες και να αδράξουν την ευκαιρία που τους παρουσιάζεται. Άλλοι πάλι διστάζουν, σκέφτονται ότι δεν έχουν γυρίσει κάθε γωνιά αυτής της μικρής πόλης, ότι υπάρχει τόσος ανεξερεύνητος χώρος μέσα στον μικρόκοσμό τους. Κάποιοι παρουσιάζουν άγνοια κινδύνου, ενώ άλλοι μία αφηρημένη μα έντονη φοβία. Όλα είναι φυσιολογικά ∙ ο συναισθηματικός κόσμος του εφήβου είναι πολύ πιο σύνθετος από όσο θέλουν να πιστεύουν διάφοροι «ξοδεμένοι» ενήλικες.

Μια νύχτα γεμάτη οδήγηση, χορό, μια γιορτή σεξουαλικής αφύπνισης. Μία εκπεφρασμένη φιλοσοφία του «όλα ή τίποτα» που μέσα στον αυστηρό δυϊσμό της περικλείει εκατομμύρια εναλλακτικές, τόσες όσες και οι έφηβοι που πίνουν στο όνομά της τσουγκρίζοντας για ένα αληθινά δικό τους μέλλον. Μία υπόσχεση αθανασίας που δεν θα τηρηθεί ποτέ, γιατί δε φτιάχτηκε για να δεσμεύσει τα νεανικά θηρία σε κλουβιά, αλλά για να τους δώσει το αναγκαίο καύσιμο. Έχει επιτελέσει άλλωστε την αποστολή της πολύ προτού ματαιωθεί οριστικά. Λειτούργησε και εκπληρώθηκε τη στιγμή που δόθηκε, έδεσε με απρόσβλητα και αόρατα δεσμά όσους την μοιράστηκαν.

Σιμά σε αυτή τη νεανική δέσμευση αιώνιας αγάπης και φιλίας στέκει η παιδική αθωότητα που απολαμβάνει εδώ έναν από τους ομορφότερους ύμνους της. Ούτε δρόμοι σαν αυτούς που περιδιαβαίνουν οι νέοι θα υπάρξουν ξανά, ούτε φίλοι για να τους σεργιανήσουν, και τα διθέσια πρόκειται να αντικατασταθούν από εργονομικά οχήματα που θα χωράνε ολόκληρη τη μελλοντική οικογένεια. Και όμως, αυτό το βράδυ θα μείνει χαραγμένο, γιατί είναι το αληθινό magnum opus της αθωότητας που αποχαιρετά και φιλοτεχνεί στη μνήμη της ένα γλυκόπικρο χαμόγελο και το χαράσσει για πάντα στο θυμικό των παιδιών.

Τούτη η ιστορία ενηλικίωσης που έπλασε ο Λούκας προτού κινήσει για μακρινούς γαλαξίες είναι ένας αυτοτελής και αυθύπαρκτος λόγος να αγαπήσει κανείς τον κινηματογράφο. Και αν σήμερα η εποχή της μοιάζει μουσειακή, είναι η στρατιά των αμέτρητων Αμερικανών baby boomers που είδαν τους εαυτούς τους στις νυχτερινές περιπτύξεις των πρωταγωνιστών που της δίνει ακόμα πνοή. Το «American Graffiti» είναι ένα μοναδικό δείγμα του κινηματογράφου-καθρέφτη ∙ ο θεατής προσέρχεται για να δει τον εαυτό του, το παρόν και το παρελθόν του και έτσι «αναγκάζεται» να προβεί σε εικασίες για το μέλλον των εφήβων που βλέπει στο πανί.

Το σάουντρακ, ασφυκτικά γεμάτο από τα τελευταία σκιρτήματα του ροκ εν ρολ πριν έρθει ο πιο ενήλικος και πολιτικός διάδοχός του πλαισιώνει τις άσκοπες περιπλανήσεις της παρέας στους αχανείς δρόμους, τις α λα Τζέιμς Ντιν κόντρες, τις κινήσεις εντυπωσιασμού και συνθέτει κάτι που υπερβαίνει το λεγόμενο κλίμα της εποχής. Το φιλμ του Λούκας είναι μία ακτινογραφία της γενιάς των baby boomers και της προεπαναστατικής κοψιάς της, αυτών που γεννήθηκαν μετά τη φρίκη, μεγάλωσαν μέσα σ’ ένα κλίμα ευφορίας αλλά στην ενήλικη ζωή τους έμελλε να πληρώσουν την εφηβική αφέλειά τους με ένα σκληρό νόμισμα.

Το «American Graffiti» μοιάζει να μην έχει πλοκή ∙ αποτελείται από ιστορίες που δεν αξιώνουν καμία αυτοτέλεια, σαν μικρές φέτες από τις ζωές των παιδιών, οι οποίες από κοινού δημιουργούν μία μεγάλη εικόνα, τόσο καθαρή, όσο και συναισθηματικά φορτισμένη, σαν μέρος των αναμνήσεων του δημιουργού και ταυτόχρονα ωδή σε έναν κόσμο οριστικά χαμένο. Ένα φελινικό φιλμ μεταφρασμένο στα πιο απλά αμερικανικά λόγια, καμωμένο με κατ’ επίφαση απλά υλικά. Και όμως, η αφάνταστης ακρίβειας σύλληψη του zeitgeist της εποχής είναι αποτέλεσμα τρομερής λεπτομέρειας, που κρύβεται πίσω από την φυσικότητα με την οποία ρέει η ταινία.

Μέσα σε ένα βράδυ, λοιπόν, υπό την μαστοριά του πρώιμου Τζορτζ Λούκας, χωρέσανε πολύ περισσότερα από τα εξιστορούμενα συμβάντα που σημάδεψαν τις εφηβικές ζωές των χαρακτήρων του «American Graffiti». Ο ξέφρενος χορός μίας ολόκληρης γενιάς. Το σύννεφο στο βάθος ενός ξάστερου ζευγαριού ματιών. Η αβεβαιότητα. Οι αιώνιοι εφήμεροι έρωτες. Και, τελικά, ένα ανεξίτηλο σημάδι στην ιστορία της σύγχρονης αμερικανικής κουλτούρας.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

23 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.