Ο ερευνητής επιστήμονας Έντι Τζέσαπ πιστεύει πως η πραγματικότητα καθορίζεται από διαφορετικές συνθήκες συνείδησης. Απενεργοποιώντας ορισμένες από τις αισθήσεις του και χρησιμοποιώντας παράλληλα πολύ ισχυρά παραισθησιογόνα, ανακαλύπτει κάποιες ανεξέλεγκτες καταστάσεις και βιώνει εμπειρίες που κάνουν την παραφροσύνη να μοιάζει με πραγματική ευτυχία. 

Σκηνοθεσία:

Ken Russell

Κύριοι Ρόλοι:

William Hurt … Δρ Eddie Jessup

Blair Brown … Emily Jessup

Bob Balaban … Arthur Rosenberg

Charles Haid … Mason Parrish

Drew Barrymore … Margaret Jessup

Thaao Penghlis … Eduardo Echeverria

Dori Brenner … Sylvia Rosenberg

George Gaynes … Δρ Wissenschaft

Francis X. McCarthy … Obispo

John Larroquette … τεχνικός ακτινών Χ

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Paddy Chayefsky

Παραγωγή: Howard Gottfried

Μουσική: John Corigliano

Φωτογραφία: Jordan Cronenweth

Μοντάζ: Eric Jenkins

Σκηνικά: Richard Macdonald

Κοστούμια: Ruth Myers

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Altered States
  • Ελληνικός Τίτλος: Ανεξέλεγκτες Καταστάσεις

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα: Altered States του Paddy Chayefsky.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ μουσικής και ήχου.
  • Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα νέου πρωταγωνιστή (William Hurt).

Παραλειπόμενα

  • Η γενική ιδέα για την ταινία γεννήθηκε το 1975 σε μια φιλική συνάντηση του Paddy Chayefsky με τους Bob Fosse και Herb Gardner. Αυτό που ξεκίνησε συζητώντας ως αστείο, κατέληξε να τους οδηγήσει στο γραφείο του Dino De Laurentiis. Εκεί μίλησαν για μια εκδοχή του Φρανκενστάιν, ενώ έπειτα για μια διασκευή του Δρ Τζέκιλ και Κος Χάιντ. Ο Chayefsky όμως άλλαξε γνώμη, προτιμώντας κάτι πιο επιστημονικά δομημένο (βασισμένο εν μέρει σε έρευνες του John C. Lilly). Και ήταν ένας παραγωγός της Columbia Pictures, ο Daniel Melnick, που του πρότεινε να το γράψει αρχικά ως μυθιστόρημα. Μέσα στο 1978 είχε έτοιμο τόσο το βιβλίο, όσο κι ένα αρχικό σενάριο που βρέθηκε στα χέρια της Columbia. Ο συγγραφέας είχε τον απόλυτο δημιουργικό έλεγχο της ταινίας, και ως σκηνοθέτης επιλέχτηκε ο Arthur Penn. Δικό του καστ ήταν ο William Hurt και η Blair Brown, αν και σε κάποιο σημείο ήταν ο Scott Glenn που φέρονταν ότι θα πάρει τον πρώτο ρόλο. Κι ενώ ήταν όλα έτοιμα να ξεκινήσουν τα γυρίσματα τον Νοέμβρη του 1978, ο Penn παραιτήθηκε, έχοντας έρθει σε ρήξη με τον Chayefsky (αν και παρέμειναν έκτοτε φίλοι).
  • Ο Ken Russell είχε πει ότι ο ατζέντης του του είχε εκμυστηρευτεί ότι τη σκηνοθετική καρέκλα είχαν απορρίψει οι Steven Spielberg, Stanley Kubrick, Sydney Pollack, Robert Wise και Orson Welles. Επίσης, πως αυτός, που έκανε εδώ το χολιγουντιανό του ντεμπούτο, ήταν μόλις η 27η επιλογή.
  • Ήδη από τις πρόβες, ο συγγραφέας ήρθε σε ευρεία σύγκρουση με τον Russell, με αποτέλεσμα να αποσυρθεί και να μην εμφανιστεί καθόλου κατά τα γυρίσματα. Στη συνέχεια, αποκήρυξε την ταινία κι επίσημα. Ως “αντίποινα”, ο σκηνοθέτης δεν έβαλε το όνομα του στους σεναριακούς τίτλους, αλλά το Sidney Aaron, που είναι μέρος του πλήρους ονόματος του συγγραφέα (Sidney Aaron ‘Paddy’ Chayefsky).
  • Στους τίτλους επικεφαλής της ομάδας των ειδικών εφέ φαίνεται να είναι ο εξπέρ John Dykstra, αλλά για να κάνει περικοπές στο μπάτζετ, ο Russell τον αντικατέστησε με τον Bran Ferren.
  • Αναφορές ήθελαν τον Ken Russell να εμφανίζεται συχνά στα γυρίσματα μεθυσμένος.
  • Κατευθείαν πρωταγωνιστής με το ντεμπούτο του ο William Hurt, ενώ πρώτη εμφάνιση είναι και για την Drew Barrymore, σε ηλικία μόλις 5 ετών (4 στα γυρίσματα).
  • Το αυξημένο μπάτζετ ανάγκασε την Columbia να δώσει το φιλμ στη Warner Bros. Το συνολικό κόστος έφτασε στα 14,9 εκατομμύρια δολάρια (από τα 9 που είχε εγκρίνει η Columbia), με τα ειδικά εφέ να καρπώνονται τα 4 από αυτά. Τουλάχιστον τα έσοδα έφτασαν στα 19,9.

Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος

Έκδοση Κειμένου: 5/1/2014

Βασισμένο σε βιβλίο του Πάντι Τσαγιέφσκι, το φιλμ απηχεί την κουλτούρα των 1960-1970, όπου καλλιτέχνες, εναλλακτικοί στοχαστές και ψυχίατροι αναζητούσαν τρόπους διεύρυνσης της συνείδησης μέσα από παραισθησιογόνες ουσίες και πειράματα.

Ωστόσο, ο βρετανός ασεβής και εικονοκλάστης σκηνοθέτης Κεν Ράσελ, σε μια από τις καλύτερες στιγμές του, ουδόλως ενδιαφέρεται για την ψευδοφιλοσοφία του κειμένου (ο Τσαγιέφσκι εκ των υστέρων αποκήρυξε το φιλμ), και αυτό που τον νοιάζει είναι να δώσει μια ψυχολογική περιπέτεια (με σασπένς και καλυμμένο χιούμορ) με άκρως εξπρεσιονιστικό τρόπο, ισοδυναμώντας τις κοσμογονικές θεωρίες με την ένωση αρσενικού-θηλυκού. Ένα θρίλερ που παίζει με τις θεωρίες για να βγάλει υπαρξιακό πάθος, με έναν Γουίλαμ Χαρτ στο κινηματογραφικό του ντεμπούτο να αποδεικνύεται ιδανικός ως παθιασμένος πιονέρος των μυστικών του σύμπαντος και της ζωής.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

34 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.