Το Σικάγο βρίσκεται στα όρια του εμφύλιου πολέμου και η Τρις με τους συντρόφους της ξεγλιστρούν από τα τείχη της πόλης, κυνηγημένοι από τους στρατιώτες της Έβελιν. Έξω από το Σικάγο για πρώτη φορά στη ζωή τους, οι πέντε ήρωες συναντούν τον Ντέιβιντ, επικεφαλής του Γραφείου για τη Γενετική Υγεία, ο οποίος ξεχωρίζει την Τρις ως «γενετικά αγνή» και της ζητά να τον βοηθήσει στα μυστηριώδη πλάνα του. Ενώ η Τρις δέχεται ειδική μεταχείριση, συμπεριλαμβανομένης μιας ειδικής τεχνολογίας που της επιτρέπει να ξαναζήσει την ιστορία της οικογένειάς της, ανακαλύπτει ότι ο Ντέιβιντ σκοπεύει να χρησιμοποιήσει την εξελιγμένη τεχνολογία που έχει στη διάθεσή του για απάνθρωπες πράξεις. Για να επιβιώσει, η Τρις θα έρθει αντιμέτωπη με απίστευτες αποφάσεις θάρρους, αφοσίωσης, θυσίας και αγάπης.

Σκηνοθεσία:

Robert Schwentke

Κύριοι Ρόλοι:

Shailene Woodley … Beatrice ‘Tris’ Prior

Theo James … Tobias ‘Four’ Eaton

Miles Teller … Peter Hayes

Ansel Elgort … Caleb Prior

Zoe Kravitz … Christina

Jeff Daniels … David

Maggie Q … Tori Wu

Naomi Watts … Evelyn Johnson-Eaton

Octavia Spencer … Johanna Reyes

Bill Skarsgard … Matthew

Ashley Judd … Natalie Prior

Keiynan Lonsdale … Uriah Pedrad

Nadia Hilker … Juanita ‘Nita’

Ray Stevenson … Marcus Eaton

Daniel Dae Kim … Jack Kang

Mekhi Phifer … Max

Xander Berkeley … Phillip

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Noah Oppenheim, Adam Cooper, Bill Collage

Παραγωγή: Lucy Fisher, Pouya Shahbazian, Douglas Wick

Μουσική: Joseph Trapanese

Φωτογραφία: Florian Ballhaus

Μοντάζ: Stuart Levy

Σκηνικά: Alec Hammond

Κοστούμια: Marlene Stewart

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Αρνητική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Allegiant
  • Ελληνικός Τίτλος: Η Τριλογία της Απόκλισης: Αφοσίωση
  • Εναλλακτικός Τίτλος: The Divergent Series: Allegiant

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα: Allegiant της Veronica Roth.

Παραλειπόμενα

  • Το τρίτο μέρος της συγγραφικής τριλογίας προορίζονταν να κοπεί στα δύο (σύμφωνα με τη μόδα των καιρών), με αυτό να ονομάζεται Allegiant: Part 1 και το τέταρτο Allegiant: Part 2, ενώ ακολούθως οριστικοποιήθηκε η ιδέα να μείνει αυτό ως έχει, και το τελευταίο να τιτλοφορούνταν ως Ascendant. Η αποτυχία όμως στα ταμεία (έγινε το λιγότερο εμπορικό της σειράς με εισπράξεις 179,2 εκατομμύρια δολάρια, έναντι μπάτζετ των 142), περιόρισε τις προοπτικές για το τέταρτο και τελευταίο κεφάλαιο, τουλάχιστον όσον αφορά το μπάτζετ του. Ακόμα χειρότερα, αποφασίστηκε ακολούθως να μην υπάρξει ποτέ κινηματογραφική ολοκλήρωση, κι αντί αυτής να γίνει μια τηλεοπτική σειρά. Μετά όμως από ανακοίνωση του Starz, του καναλιού που θα τη φιλοξενούσε, δεν υπήρχε πλέον ενδιαφέρον για την παραγωγή ούτε καν κάτι τέτοιου.
  • Ο Stephen Chbosky εργάστηκε πάνω στο σενάριο, αλλά η συνδικαλιστική του ένωση τού στέρησε το κρέντιτ.
  • Η Shailene Woodley εμφανίστηκε τόσο απογοητευμένη από την ποιότητα της ταινίας, που υποστήριξε ότι σκεφτόταν να εγκαταλείψει την υποκριτική μετά το πέρας της παραγωγής.
  • Πριν εγκαταλειφθεί τελείως η τέταρτη ταινία, ο Robert Schwentke είχε προλάβει να αποχωρήσει, και τη θέση του είχε αναλάβει ο Lee Toland Krieger.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Το Scars με τον Tove Lo βγήκε και σε σινγκλ.

Κριτικός: Γιώργος Δαβίτος

Έκδοση Κειμένου: 10/3/2016

Με τους «Αγώνες Πείνας» και το «Twilight» ναι έχουν τελειώσει και όλες τις υπόλοιπες ταινίες όπως «Το Σώμα», «Έβδομος Γιος», «Ο Φύλακας της Μνήμης» και ούτω καθεξής να έχουν αποτύχει τόσο εισπρακτικά όσο και καλλιτεχνικά, οι μόνες ταινίες που συνέχιζαν επάξια την μεταφορά young-adult μυθιστορημάτων στον κινηματογράφο ήταν το «Ο Λαβύρινθος» και το «Η Τριλογία της Απόκλισης». Το πρώτο, μετά τις «Πύρινες Δοκιμασίες», συνεχίζει κάπως να μας ενδιαφέρει, ενώ το δεύτερο, μετά και το «Η Τριλογία της Απόκλισης: Αφοσίωση» μάλλον δεν μας νοιάζει καθόλου.

Επιφανειακά, το τρίτο μέρος της τετραλογίας, που στον τίτλο λέει ότι είναι τριλογία, μοιάζει να διαθέτει ένα πιο αφηγηματικό πεδίο σε σχέση με τα δυο προηγούμενα. Τα πρώτα 20 λεπτά της ταινίας σού δίνουν την εντύπωση πως η πλοκή θα εμβαθύνει σε θέματα συνωμοσίας, κοινωνικοπολιτικών ζητημάτων, αλλά και ισορροπίας μεταξύ των δυνάμεων των διοικητικών οργάνων και του ευρύτερου κοινού. Μάταια, όμως, αφού αυτό που προκύπτει είναι το πιο αδύναμο, βασισμένο στον σχολαστικά δημιουργημένο κόσμο της Veronica Roth φιλμ της σειράς.

Με την ανθρωπότητα να βρίσκεται ακόμα υπό τον κίνδυνο των φατριών, της ομοιομορφίας και της γενετικής μηχανικής (!), το έργο παρόλο που βρίσκεται στο τρίτο μέρος του, συνεχίζει να είναι μια ιστορία απλής εισαγωγής σε έναν μύθο που δεν ακολουθεί ποτέ. Μιλώντας πάντα για το ίδιο νόημα και βγάζοντας ακριβώς τα ίδια συμπεράσματα, οι σεναριογράφοι, στην υπερβολική προσπάθεια τους να αρέσει η ταινία στο δημογραφικό κοινό της, γράφουν στον αυτόματο πιλότο, θέτοντας πραγματικά σε κίνδυνο τη δική τους καλλιτεχνική αρτιότητα.

Ειλικρινά, δεν μπορώ να εξηγήσω την έλλειψη συναισθηματικής άγκυρας της ταινίας, την νωχελικότητα με την οποία εξελίσσεται το αδιάφορο ρομάντζο μεταξύ της Tris και του Four, την επαναληψιμότητα καταστάσεων και τη γελοιότητα κάποιων σκηνών που υπάρχουν για να προχωρήσουν την πλοκή. Ούτε μπορώ να δικαιολογήσω τον βραδύ ρυθμό, τα άμορφα πολιτικά υπονοούμενα, τη μηδαμινή ανάπτυξη των χαρακτήρων και την έλλειψη ενός αξιοπρεπέστατου κακού (αισθητή η απουσία της Kate Winslet και κατ` επέκταση της Jeanine).

Ο σκηνοθέτης και της «Ανταρσίας» Robert Schwentke το διασκεδάζει αισθητικά διαθέτοντας για καμβά μια εξαιρετική χρωματική παλέτα (ο κόσμος πίσω από το τοίχος είναι εξαιρετικός), όμως με μια πανομοιότυπη με τις δυο προηγούμενες συνέχειες δράση, η «Αφοσίωση» πάσχει από σοβαρή έλλειψη ενδιαφέροντος. Για το «Η Τριλογία της Απόκλισης: Ανταρσία» είχα γράψει ότι «αξίζει της προσοχής σου αποκλειστικά και μόνο για να έχεις μια εικόνα πού το πάει»… πλέον η περιέργεια για το φινάλε είναι ανύπαρκτη.

Βαθμολογία:


Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 26/3/2017

Παρά το αρκετά συμπαθητικό της ξεκίνημα, η σειρά από τα βιβλία της Βερόνικα Ροθ μοιάζει να ξεφουσκώνει ήδη από το δεύτερο κεφάλαιο της. Η επίγονος του «Hunger Games» μοιάζει να μην έχει να προσθέσει περισσότερα περί μοναδικότητας σε μια μελλοντικής κοινωνία, αλλά κυρίως δεν ανταποκρίνεται ως ταινία ψυχαγωγίας για καθαρά πρακτικούς λόγους. Οι υποσχέσεις του πρώτου μέρους για μια αναπαραγωγή νέων ιδεών, φαντάζει πλέον ως ένα ακόμα νεανικό ανάγνωσμα που δεν μας ενδιαφέρει η συνέχεια του. Ο Ρόμπερτ Σβένκε μοιάζει να μην έχει υλικό να το προχωρήσει με ευπρέπεια, αφού το σενάριο είναι γεμάτο ευκολίες και πράγματα που έχουμε ήδη «καταναλώσει» παλιότερα. Βέβαια, κάθε αντιεξουσιαστική αλληγορία είναι θεμιτή όταν απευθύνεται σε ένα νεανικό κοινό που δεν πρέπει να μένει αμέτοχο των καταστάσεων, αλλά άλλο αυτό, κι άλλο μια περιπέτεια που σε κάνει γρήγορα να βαριέσαι.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

14 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.