Η ιστορία ακολουθεί τον 11χρονο Αλεξάντερ κατά τη διάρκεια της πιο φοβερής και τρομερής ημέρας της ζωής του. Μια μέρα που ξεκινάει με μια τσίχλα κολλημένη στα μαλλιά του και με τη μία αναποδιά να διαδέχεται την επόμενη. Αλλά όταν ο μικρός μιλάει στην πάντα αισιόδοξη οικογένεια του για τις αναποδιές του, βρίσκει ελάχιστη συμπαράσταση και αναρωτιέται αν όλα τα κακά συμβαίνουν μονάχα σε αυτόν. Έλα όμως που αυτό βγαίνει αναληθές, όταν όλη η οικογένεια μπαίνει σε αυτόν τον κύκλο της στραβής κι ανάποδης ημέρας.

Σκηνοθεσία:

Miguel Arteta

Κύριοι Ρόλοι:

Ed Oxenbould … Alexander Cooper

Steve Carell … Ben Cooper

Jennifer Garner … Kelly Cooper

Dylan Minnette … Anthony Cooper

Kerris Dorsey … Emily Cooper

Sidney Fullmer … Becky Gibson

Bella Thorne … Celia

Megan Mullally … Nina

Donald Glover … Greg

Jennifer Coolidge … Κα Suggs

Dick Van Dyke … Dick Van Dyke

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Rob Lieber

Παραγωγή: Lisa Henson, Dan Levine, Shawn Levy

Μουσική: Christophe Beck

Φωτογραφία: Terry Stacey

Μοντάζ: Pamela Martin

Σκηνικά: Michael Corenblith

Κοστούμια: Nancy Steiner

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Alexander and the Terrible, Horrible, No Good, Very Bad Day

Ελληνικός Τίτλος: Η Κακή Μέρα από το Πρωί Φαίνεται

Σεναριακή Πηγή

  • Βιβλίο: Alexander and the Terrible, Horrible, No Good, Very Bad Day της Judith Viorst.

Παραλειπόμενα

  • Βασίζεται στο ομώνυμο βραβευμένο κόμικ βιβλίο του 1972, γραμμένο από την Judith Viorst και εικονογραφημένο από τον Ray Cruz. Το 1990 έγινε μια μισάωρη μεταφορά στην τηλεόραση σε κινούμενα σχέδια, ενώ το 1998 έγινε μιούζικαλ στο θέατρο.
  • Ήταν να το σκηνοθετήσει η Lisa Cholodenko, που πρόλαβε κι έγραψε ένα δοκιμαστικό σενάριο, μέχρι που η Walt Disney Pictures δήλωσε άβολα με το προτεινόμενο μπάτζετ, κι αναζήτησε κάποιον άλλον.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Για την ταινία γράφτηκαν κάποια νέα τραγούδια, με κυριότερο το Hurricane των The Vamps.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 30/10/2014

Οι πολύ μικροί φίλοι είναι αλήθεια πως πρέπει να πετάξουν την παρούσα κριτική στον κάδο ανακύκλωσης. Κι αυτό επειδή δεν υπάρχουν δα τόσες ταινίες με αληθινούς χαρακτήρες που να μπορούν να τους κάνουν να διασκεδάσουν, χωρίς να τους προσβάλουν τη νοημοσύνη. Όμως, ο Miguel Arteta είναι διχασμένος στο να κάνει κάτι το διαφορετικό και το να παραδώσει στην Disney μία ακόμα παραδοσιακή ταινία για όλη τη φαμίλια. Η σύγκρουση αυτών των δύο είναι μοιραία ως προς το ύφος του φιλμ. Η παρέμβαση των μοντερνισμών κάνει μονάχα ζημιά σε ένα κείμενο που πασχίζει να παραπέμψει σε πιο αθώες εποχές, και του σκηνοθέτη τού ξεφεύγουν αρκετές υπερβολές που χαλάνε το σύνολο.

Βασικά, δεν έχω φυσικά διαβάσει το βιβλίο του 1972, αλλά ως σενάριο εμπεριέχει ένα κάρο άκομψες πινελιές και άκυρες χιουμοριστικά καταστάσεις. Θέλει να παραπέμψει σε κάτι σαν το Απίστευτη Παρασκευή του 1976, αλλά «αγιοποιεί» την οικογένεια περισσότερο κι από εκείνο. Καμία άποψη, καμία νοηματική λειτουργία, απλά ένας σκηνοθέτης που επιλέγει να γυρίσει ένα σενάριο που του έφεραν στο πιάτο οι «γνωστοί-άγνωστοι» του Χόλιγουντ, μπας και βγάλουν κάνα φράγκο παραπάνω από ένα ευρύ ηλικιακά κοινό. Το ουσιαστικό κρίμα, προσπερνώντας κοινές αμαρτίες του χώρου, είναι ότι θα θέλαμε πιο μεγάλη προσοχή στις υπερβολές που κινούν το στόρι, τουλάχιστον να ήταν πιο έξυπνες, λιγότερο αφελείς, ώστε να μιλάμε για ένα φιλμ που όταν το παιδί προσπεράσει την εφηβεία, να το θυμάται με την ίδια συμπάθεια. Επιστρέφοντας όμως εκεί όπου ξεκινήσαμε, μη φοβηθείτε να το συμπεριλάβετε στις εξόδους με τα μικρά σας, τη βασική παιδική ψυχαγωγία την καλύπτει μία χαρούλα.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

15 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *