Ο Αλαντίν, ένα χαμίνι με τάση για κλοπή, ζει με το πιστό του πίθηκο στους δρόμους της Βαγδάτης. Μεγάλος του πόθος είναι η πριγκίπισσα Τζασμίν, που τη γνωρίζει όταν εκείνη βγαίνει κρυφά από το παλάτι. Ο κακός σουλτάνος Τζαφάρ όμως θα τον κλείσει στη φυλακή, και με τη βοήθεια του μαγικού λυχναριού περιμένει να αρπάξει την εξουσία. Όμως, ο θρύλος λέει πως το τζίνι του λυχναριού εμφανίζεται μονάχα στους αγνούς στην καρδιά.

Σκηνοθεσία:

Guy Ritchie

Κύριοι Ρόλοι:

Mena Massoud … Aladdin

Will Smith … Genie

Naomi Scott … πριγκίπισσα Jasmine

Marwan Kenzari … μέγας βεζίρης Jafar

Navid Negahban … ο σουλτάνος

Nasim Pedrad … Dalia

Billy Magnussen … πρίγκιπας Anders

Numan Acar … Hakim

Alan Tudyk … Iago (φωνή)

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: John August, Guy Ritchie

Παραγωγή: Jonathan Eirich, Dan Lin

Μουσική: Alan Menken

Φωτογραφία: Alan Stewart

Μοντάζ: James Herbert

Σκηνικά: Gemma Jackson

Κοστούμια: Michael Wilkinson

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Aladdin

Ελληνικός Τίτλος: Αλαντίν

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Αλαντίν (1992)

Η Επιστροφή του Τζαφάρ (1994)

Ο Αλαντίν και ο Βασιλιάς των Κλεφτών (1996)

Αλαντίν: Οι Νέες Περιπέτειες (2015)

Σεναριακή Πηγή

  • Σενάριο: Αλαντίν (1992) των Ron Clements, John Musker, Ted Elliott, Terry Rossio.
  • Παραμύθι (χαρακτήρες): Aladdin and the Magic Lamp (από τις Χίλιες και Μία Νύχτες).

Παραλειπόμενα

  • Ζωντανή διασκευή της κινουμένων σχεδίων επιτυχίας της Walt Disney Pictures, από το 1992. Ανακοινώθηκε το 2016, μαζί με τη συμμετοχή του Guy Ritchie στη σκηνοθεσία.
  • Παρότι αναμένονταν να ξεκινήσει γυρίσματα το 2017, η παραγωγή καθυστέρηση για να γίνει σωστά η ανεύρεση των ηθοποιών για Αλαντίν και Τζασμίν.
  • Ο Gabriel Iglesias ήταν σε συζητήσεις για να αναλάβει τον ρόλο του Τζίνι. Για αυτόν του Αλαντίν, το στούντιο ενδιαφέρονταν για τους Dev Patel ή Riz Ahmed, ενώ στις τελικές δοκιμές, είχε επιλεγεί και ο ελληνο-αμερικανός George Kosturos.
  • Ο Patrick Stewart ήθελε πολύ να πάρει τον ρόλο του Τζαφάρ, επειδή είχε μετανιώσει που το 1992 είχε απορρίψει την πρόταση να του δανείσει τη φωνή του.
  • Ο Will Smith προτίμησε να παίξει εδώ αντί για το Ντάμπο.
  • Για τον ρόλο της Τζασμίν, υποψήφιες ήταν η Jade Thirlwall και η Tara Sutaria.
  • Φήμες ήθελαν το τζίνι να το ερμηνεύσει ο Tom Hardy.
  • Και στα ελληνικά, με τις φωνές των: Ησαΐας Ματιάμπα, Παναγιώτης Αποστολόπουλος, Αλεξάνδρα Λέρτα, Δημήτρης Μάριζας, Ντίνος Σούτης, Σύλβια Δεληκούρα, Όθων Μεταξάς, Γιάννος Κοιλάκος, Σοφία Θεοδοσίου, Ανδρέας Ευαγγελάτος, Τηλέμαχος Κρεβάικας.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Ο Alan Menken συνεργάστηκε με το μουσικό δίδυμο των Pasek and Paul για τα τραγούδια. Ένα είναι το νέο τραγούδι που γράφτηκε (Speechless, από τη φωνή της Naomi Scott), ενώ ηχογραφήθηκαν εκ νέου τα παλιά της ταινίας του 1992, με το A Whole New World να βγαίνει σε σινγκλ με τις φωνές των Zayn Malik και Zhavia Ward.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Πάρις Μνηματίδης 

Έκδοση Κειμένου: 22/5/2019

Εδώ εφαρμόζεται η συνταγή του «ριμέικ σκηνή προς σκηνή» που ακολουθήθηκε και στην προ διετίας νέα εκδοχή του «Η Πεντάμορφη και το Τέρας», το αποτέλεσμα όμως είναι ανώτερο και με πιο έντονη προσωπικότητα. Όχι ότι η υπογραφή του Guy Ritchie είναι ευδιάκριτη δεδομένης της ασκούμενης πίεσης από την Disney για την εκπλήρωση κάποιων συγκεκριμένων προδιαγραφών, πέραν κάποιων σκηνών αργής κίνησης στις οποίες αρέσκεται, αλλά τουλάχιστον δεν αφήνει την τελική εντύπωση ενός «άγευστου» προϊόντος. Ο διάκοσμος και τα χρώματα έχουν μια ζωηράδα που «τραβάει» το μάτι γέρνοντας προς το κιτς ελάχιστες φορές, ενώ έχει γίνει και προσεγμένη δουλειά στα μουσικά νούμερα που αντιμετωπίζουν με σεβασμό τις ρίζες του πρωτότυπου φιλμ.

Αρκούν όμως αυτά για να δικαιολογήσουν την ύπαρξη της ταινίας; Αναμφίβολα πρόκειται περί ενός ευπρεπέστατου θεάματος, όμως ο όλος εμπορικός κυνισμός του εγχειρήματος που ποντάρει στην προσέλευση του κοινού κυρίως λόγω νοσταλγίας είναι ευδιάκριτος, και οι όποιες αλλαγές βρίσκονται εδώ δεν είναι αρκετές για να κάνουν την όλη απόπειρα πολλά παραπάνω από μια προσοδοφόρα (προς το παρόν) στρατηγική μάρκετινγκ. Οι σεναριακές προσθήκες του John August (σταθερού συνεργάτη του Tim Burton από εποχές «Απίθανων Ιστοριών» αλλά και υπεύθυνου για τις κινηματογραφικές μεταφορές των «Αγγέλων του Τσάρλι») κινούνται στη λογική του γεμίσματος χρόνου κι όχι της εποικοδομητικής και δημιουργικής αναδιάρθρωσης του μύθου στον οποίο στηρίζεται η συγκεκριμένη προσπάθεια.

Υπάρχει θέμα και με τους περισσότερους ηθοποιούς, που καθίσταται εμφανές από το γεγονός ότι τη θετικότερη εντύπωση αποκομίζεται από τη βετεράνο του «Saturday Night Live» Nasim Pedrad σε έναν μικρής σημασίας για την πλοκή ρόλο. Το πρωταγωνιστικό ζεύγος των Aladdin και Jasmine από τους Mena Massoud και Naomi Scott αντιστοίχως είναι συμπαθέστατο αλλά κάπως «λίγο», με την αμηχανία που ενίοτε επιδεικνύει ο πρώτος άλλοτε να είναι ταιριαστή στα πλαίσια του χαρακτήρα του και άλλοτε να εκνευρίζει σε έναν βαθμό. Η δεύτερη κερδίζει περισσότερους πόντους χάρη και στη φωνητική της ερμηνεία στο μοναδικό πρωτότυπο τραγούδι του φιλμ ονόματι «Speechless», που εμπεριέχει και μηνύματα στο πνεύμα του #MeToo, αν και κάπως βεβιασμένα. Το ότι γενικά περνούν κάπως αδιάφοροι ίσως δικαιολογείται από το ότι ήταν τέτοια η φύση των χαρακτήρων και στο πρωτότυπο, δύο συνηθισμένοι νέοι που δεν αισθάνονται άνετα εντός του ταξικού τους πλαισίου, όμως εδώ αυτό το γεγονός ενοχλεί πιο έντονα μιας και πλέον τους υποδύονται ερμηνευτές με σάρκα και οστά, άρα προκύπτει μεγαλύτερη ανάγκη να αποκτήσουν ισχυρή υπόσταση. Ο Will Smith πάλι ως τζίνι αποτελεί μια ιδιάζουσα περίπτωση… Έχοντας σαφή επίγνωση του ότι είναι δύσκολο να αναπληρώσει το κενό του Robin Williams προσπαθεί μεν να διαφοροποιηθεί σε ύφος παραδίδοντας κάτι που παραπέμπει στο κουλ στιλ εποχών του «Πρίγκιπα του Μπελ Αιρ», ταυτόχρονα όμως μοιάζει να εγκλωβίζεται κάπως από το σενάριο που σε αρκετές στιγμές απαιτεί από τον ίδιο να αναπαράγει το σπιντάτο τάιμινγκ του εκλιπόντος κωμικού με πολύ χλιαρά αποτελέσματα. Αρκετά αδύναμος κρίνεται ο Jafar του Marwan Kenzari.

Η αντοχή αυτών των ριμέικ στον χρόνο αναμενόμενα δεν θα είναι μεγάλη. Για παράδειγμα, πόσο μνημονεύεται η «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» του 1951 και πόσο η βερσιόν του Tim Burton σήμερα, μόλις εννιά χρόνια μετά την κυκλοφορία της για πρώτη φορά στους κινηματογράφους; Ποια η επιρροή της πρώτης στην παγκόσμια ποπ κουλτούρα και ποια της δεύτερης; Το αν και πότε θα κορεστεί η συγκεκριμένη μόδα θα φανεί αυτήν και την επόμενη χρονιά, μιας και αξίζει να σημειωθεί πως ο φετινός «Ντάμπο» είχε κατώτερες επιδόσεις του αναμενόμενου στα αμερικάνικα ταμεία, αν και παραδόξως ήταν από τα πιο ενδιαφέροντα δείγματα του νεόκοπου αυτού κύματος των ντισνεϊκών επαναναγνώσεων. Αν και σαν σύνολο «στέκεται», η σύγκριση με το animation του 1992 σε επίπεδο γοητείας και αγνότητας αποβαίνει καθοριστική για να κατηγοριοποίησει τη νεότερη αυτή έκδοση ως ψυχαγωγική μεν, εύκολη στο να ξεχαστεί δε.

Βαθμολογία:

0: Κακή 🥔 | 1: Μέτρια 👎 | 2: Ενδιαφέρουσα 🆗 | 3: Καλή 👍 | 4: Πολύ Καλή ⭐ | 5: Αριστούργημα 💎

Γκαλερι φωτογραφιων

18 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.