Η Μεγκ Μάρι είναι η τυπική μαθήτρια του γυμνασίου, που πολεμάει με θέματα αυτοεκτίμησης και είναι απεγνωσμένη να χωρέσει κάπου. Ως κόρη δύο αναγνωρισμένων φυσικών, είναι κι αυτή ευφυής και χαρισματική, όπως είναι κι ο νεότερος αδελφός της, ο Τσαρλς Γουάλας, αλλά η ίδια δεν το έχει εκλάβει ακόμα ως δεδομένο για τον εαυτό της. Τα πράγματα χειροτερεύουν με την εξαφάνιση του κύριου Μάρι, η οποία βασανίζει τη Μεγκ και αφήνει τη μητέρα της με ραγισμένη καρδιά. Τότε ο Τσαρλς της γνωρίζει τρεις ουράνιους οδηγούς, την Κα Γουιτς, την Κα Γουάτσιτ και την Κα Χου, που έχουν ταξιδέψει στη Γη για να τη βοηθήσουν να βρει τον πατέρα της, και μαζί και με τον συμμαθητή της και φίλος της Κάλβιν ξεκινούν ένα απίθανο ταξίδι μέσω του χώρου και του χρόνου.

Σκηνοθεσία:

Ava DuVernay

Κύριοι Ρόλοι:

Storm Reid … Meg Murry

Deric McCabe … Charles Wallace Murry

Levi Miller … Calvin O’Keefe

Oprah Winfrey … Κα Which

Reese Witherspoon … Κα Whatsit

Mindy Kaling … Κα Who

Chris Pine … Δρ Alexander Murry

Gugu Mbatha-Raw … Δρ Kate Murry

Zach Galifianakis … Happy Medium

Michael Pena … Red

Andre Holland … διευθυντής James Jenkins

David Oyelowo … το Αυτό (φωνή)

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Jennifer Lee, Jeff Stockwell

Παραγωγή: Catherine Hand, Jim Whitaker

Μουσική: Ramin Djawadi

Φωτογραφία: Tobias A. Schliessler

Μοντάζ: Spencer Averick

Σκηνικά: Naomi Shohan

Κοστούμια: Paco Delgado

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Τηλεόραση.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: A Wrinkle in Time

Ελληνικός Τίτλος: Πτυχή στο Χρόνο

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα: A Wrinkle in Time της Madeleine L’Engle.

Παραλειπόμενα

  • Η Walt Disney Pictures ανακοίνωσε τον Οκτώβριο του 2010 ότι απέκτησε τα δικαιώματα του ομώνυμου βιβλίου του 1963 για να κάνει μια ζωντανή διασκευή. Αρχικά μιλούσαν για μικρό σχετικά προϋπολογισμό, αλλά όταν ανέλαβε το 2016 η Ava DuVernay τη σκηνοθεσία, έγινε η πρώτη έγχρωμη γυναίκα που αναλάμβανε ταινία με προϋπολογισμό άνω των εκατό εκατομμυρίων δολαρίων (συγκεκριμένα: 130 εκατομμύρια δολάρια). Δυστυχώς για τους παραγωγούς, η ταινία συγκέντρωσε μόλις 132,7 εκατομμύρια.
  • Η ταινία είναι τρισδιάστατη.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Τρία ήταν τα τραγούδια της ταινίας που κυκλοφόρησαν κι αυτόνομα ως σινγκλ. Το Flower of the Universe με τη Sade, το Warrior με τους Chloe x Halle και το I Believe με τους DJ Khaled, Demi Lovato.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 7/8/2018

Μια χαρά τα πήγαινε η Ava DuVernay με τις πολιτικές της αναζητήσεις, τι το ήθελε το οικογενειακό blockbuster; Καθ’ όλη την ταινία, η έγχρωμη δημιουργός αντιδρά ως πρωτάρα, διαπράττοντας το ένα σκηνοθετικό λάθος μετά το άλλο, σε ταχύτητα απλά αδικαιολόγητη. Και το μεγαλύτερο ακόμα κακό είναι ότι δεν είναι η μόνη που αντιδρά έτσι, αλλά ακολουθούν σχεδόν κι όλοι όσοι συμμετέχουν, από τεχνικούς μέχρι ερμηνευτές.

Ίσως εντέλει για όλα έφταιγε εξαρχής το βιβλίο της Madeleine L’Engle, ή, επειδή δεν έχω τύχει της άμεσης επαφής, η διασκευή του. Το σενάριο του φιλμ είναι απλά ανέμπνευστο σε όλα του τα επίπεδα. Κανένας συμβολισμός επί της φαντασίας, απλοϊκότατα ως παιδιάστικα μηνύματα, αφέλεια στην εξέλιξη της πλοκής, άφθονες σεναριακές τρύπες που αναιρούν την πιο απλή λογική, έλλειψη δράσης που να δικαιολογεί καν τη θέαση μας. Ειδικά το τελευταίο είναι που τσαντίζει και περισσότερο. Οι ήρωες μας περνούν μια διαδρομή που υποτίθεται ανακοινώνεται ότι θα είναι επικίνδυνη και δύσκολη, κι αυτή καταλήγει να μοιάζει πιο ανώδυνη κι από πέρασμα από θεματικό πάρκο. Φοβάμαι, δηλαδή, ότι ακόμα και οι πολύ μικρές ηλικίες έχουν σήμερα ψυχαγωγικές εμπειρίες που σε σύγκριση με αυτή, μοιάζουν με του Ιντιάνα Τζόουνς. Πιο επικίνδυνη είναι για τα παιδιά ακόμα και η παιδική χαρά!

Και τι ενοχλητική χρήση τού, ούτως ή άλλως, ενοχλητικού soundtrack. Αντί η μουσική να βοηθάει στην ανάδειξη της εικόνας, είναι σαν να τη σαμποτάρει. Μάλιστα, «παρακούει» το μοντάζ, κι ενώ αλλάζουν ένταση οι εικόνες, αυτή εμμένει αναλλοίωτη στο γλυκανάλατο. Επί της τεχνικής, ούτε τα ειδικά εφέ πείθουν, μέτριο το «σβήσιμο» ανάμεσα σε αληθινό και ψηφιακό, έχεις μόνιμα την αίσθηση του ψεύτικου. Αν είμασταν στα 1980, όλα θα ήταν μια χαρά, αλλά μάλλον σήμερα ακόμα και τα παιδιά είναι «καλομαθημένα» στα καλά ψηφιακά εφέ. Και υποτίθεται ότι η ταινία στηρίζεται απόλυτα σε αυτά, μα και η όλη χρήση τους, αντί για έξαρση φαντασίας, μοιάζει σαν πίστες παιδικού τρένου. Ακόμα και η όλη λογική του απόλυτου κακού (που, ω τι κλισέ, ονομάζεται «το αυτό»…), μόνο σε απόλυτο κακό δεν μοιάζει, αφού κι εκεί εισβάλλουν παλαιο-ντισνεϊκοί κανόνες και το εξυγιάνουν. Με την απόλυτη ειρωνεία, βέβαια, ότι δεν είναι το πρόβλημα εδώ τα κλισέ, απλά η έλλειψη ευφυούς στο ελάχιστο φαντασίας.

Η κακόμοιρη Storm Reid κι ο μικρούλης Deric McCabe αρπάζουν την ακριβή ευκαιρία που τους δίνεται, και τιμούν το μεροκάματο τους. Δυστυχώς, όμως, όλοι οι υπόλοιποι μονάχα που δεν χασμουριόνται. Επιτομή του κακού καστ, ο νεαρός Levi Miller είτε επέλεξε λάθος επαγγελματικό προσανατολισμό, είτε ήταν τσαντισμένος που το σενάριο τον χρησιμοποιούσε μονάχα σαν γλάστρα.

Γενικά, πού να το πιάσεις και πού να το αφήσεις. Ένα απλά κακό οικογενειακό υπερθέαμα, που δεν πιάνει τόπο ούτε υπό την έννοια του «οικογενειακού», ούτε κατά διάνοια δικαιολογεί τον όρο «υπερθέαμα». Μόνο ως «βρεφικό» θα το αποδεχόμουν, μήπως και οι ηλικίες κάτω των πέντε ευεργετηθούν από την ποικιλία έντονων χρωμάτων. Φοβάμαι πως πέρα από ένα «μην μπείτε στον κόπο», δεν ταιριάζει τίποτα άλλο στη συγκεκριμένη περίπτωση…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

14 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.