18ος αιώνας, Ιαπωνία. Μια ομάδα εξόριστων Σαμουράι επιδιώκουν να αποκαταστήσουν την τιμή τους και να εκδικηθούν τον προδότη που ευθύνεται για τον θάνατο του δασκάλου τους. Ο Κάι είναι ο συμπολεμιστής τους, που θα τον αμφισβητήσουν, ειδικά όταν ερωτευτεί τη Μίκα, την κόρη του αφέντη τους. Οι Σαμουράι θα δοκιμάσουν το κουράγιο τους, το θάρρος τους, την ψυχή τους, αλλά και τη μεταξύ τους εμπιστοσύνη σε μια προσπάθεια ανάκτησης της χαμένης τους γης και κατάκτησης της αιωνιότητας.

Σκηνοθεσία:

Carl Rinsch

Κύριοι Ρόλοι:

Keanu Reeves … Kai

Hiroyuki Sanada … Oishi

Tadanobu Asano … λόρδος Kira

Ko Shibasaki … Mika

Rinko Kikuchi … η μάγισσα

Min Tanaka … λόρδος Asano

Cary-Hiroyuki Tagawa … σογκούν Tsunayoshi

Jin Akanishi … Chikara

Masayoshi Haneda … Yasuno

Togo Igawa … λόρδος Sojobo

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Chris Morgan, Hossein Amini

Στόρι: Chris Morgan, Walter Hamada

Παραγωγή: Pamela Abdy, Eric McLeod

Μουσική: Ilan Eshkeri

Φωτογραφία: John Mathieson

Μοντάζ: Stuart Baird

Σκηνικά: Jan Roelfs

Κοστούμια: Penny Rose

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Αρνητική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: 47 Ronin

Ελληνικός Τίτλος: 47 Ronin

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Chushingura (1962)

Παραλειπόμενα

  • Η ιστορία αφορά τον διασημότερο θρύλο των Σαμουράι, τοποθετημένος το 1701, κι έχει περιγραφτεί ως ο «εθνικός θρύλος της Ιαπωνίας». Από το 1910, έχει μεταφερθεί 7 φορές στη μεγάλη οθόνη, με διασημότερη την εκδοχή του 1962 (Chushingura).
  • Το μεγάλο κόστος επέφερε την αποτυχία στα ταμεία. Έβγαλε μεν 151,8 εκατομμύρια δολάρια, αλλά κόστισε 175.
  • Η ταινία είναι τρισδιάστατη.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής 

Έκδοση Κειμένου: 20/1/2014

Οι Γιαπωνέζοι διακρίνονται για την απόκρυψη των συναισθημάτων τους και τη φιλοσοφία/μελέτη στις κινήσεις τους. Η ταινία του Carl Rinsch πετυχαίνει διάνα στο πρώτο, και δεν γνωρίζω αν φταίει εξολοκλήρου ο Keanu Reeves (γνωστός λάτρης της κουλτούρας της Άπω Ανατολής), αλλά για δυτική εμπορική ταινία περισσότερο σεβασμό σε μια άλλη κουλτούρα δεν περίμενα. Πράγματι, αν εξαιρέσουμε τη «φιλο-κινεζική» κινηματογράφηση, είναι σαν να παρακολουθείς μια σύγχρονη ιαπωνική ταινία, με αυτές τις σχετικά λιτές κατασκευές στα ντεκόρ και τα στρυφνά πρόσωπα που δεν φανερώνουν εύκολα τον εσωτερικό τους κόσμο. Κι όλα αυτά λειτουργούν στην εντέλεια για περίπου 20 με 30 λεπτά. Μετά, επέρχεται το χάος της πένας…

Παρότι η όλη ιστορία βασίζεται στον δημοφιλέστερο ιαπωνικό μύθο, η μία σεναριακή παρατυπία διαδέχεται τάχιστα την επόμενη και το «άντε ρε» από τον θεατή είναι η μόνη λογική αντίδραση. Μάλιστα, και ως γενική πλοκή είναι τρελά αβάσιμη και παράλογη, χωρίς να μιλάμε για τίποτα το πολύπλοκο. Κι από εδώ πηγάζει και η δεύτερη μεγάλη αδυναμία του φιλμ. Από ένα σημείο κι έπειτα, αρχίζει το θέαμα να γίνεται γραφικό, σαν κλασικά εικονογραφημένα, χωρίς ψυχή. Προσωπικά, με έχασε σε σημείο να παρακαλάω να φτάσουμε στη μεγάλη μάχη, αφήσετε που αυτή κι αν είναι απογοητευτική. Έτσι, έχουμε δύο παράλληλους κόσμους μέσα στην ίδια ταινία. Από τη μία μια γενική εικόνα που σε ικανοποιεί, κι από την άλλη μια αφήγηση που… σε «παίρνει και σε σηκώνει». Κρίμα τόσο χρήμα σε τόσο φτωχό σενάριο. Μια χαμένη ευκαιρία για πολλά-πολλά περισσότερα.

Βαθμολογία:


>>>>>>>>> Συνολικές Επισκέψεις: 39 || Επισκέψεις Βδομάδας: 1

Γκαλερι φωτογραφιων

14 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.