Το έτος είναι το 1987, και το καθεστώς του Τσαουσέκου απαγορεύει της εκτρώσεις. Η νεαρή Οτίλια θα περάσει μια φρικτή και περιπετειώδη ημέρα στο πλευρό της φίλης της και συμφοιτήτριας Γκαμπίτα, προσπαθώντας να συνδυάσει και το ραντεβού της με τον φίλο της, Άντι. Θα κλείσει ένα δωμάτιο σε ξενοδοχείο και θα πάει σε ραντεβού με έναν άγνωστο άντρα, αντί της φίλης της που περιμένει καρτερικά στο ξενοδοχείο. Αυτός ο άγνωστος άντρας είναι χειρουργός και πράττει παράνομα εκτρώσεις. Η Γκαμπίτα είναι ήδη στον τέταρτο, προς πέμπτο μήνα και η διαδικασία θα χαραχτεί στα μυαλά και στην υπόληψη και των δύο κοριτσιών για πάντα.

Σκηνοθεσία:

Cristian Mungiu

Κύριοι Ρόλοι:

Anamaria Marinca … Otilia Mihartescu

Laura Vasiliu … Gabriela ‘Gabita’ Dragut

Vlad Ivanov … Viorel Bebe

Alexandru Potocean … Adi Radu

Luminita Gheorghiu … Gina Radu

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Cristian Mungiu

Παραγωγή: Cristian Mungiu, Oleg Mutu

Φωτογραφία: Oleg Mutu

Μοντάζ: Dana Bunescu

Σκηνικά: Mihaela Poenaru

Κοστούμια: Dana Istrate

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: 4 Luni, 3 Saptamani si 2 Zile
  • Ελληνικός Τίτλος: 4 Μήνες, 3 Εβδομάδες & 2 Μέρες
  • Διεθνής Τίτλος: 4 Months, 3 Weeks and 2 Days
  • Εναλλακτικός Ελλ. Τίτλος: 4 Μήνες, 3 Εβδομάδες και 2 Μέρες

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα ξενόγλωσσης ταινίας.
  • Χρυσός Φοίνικας και βραβείο FIPRESCI στο φεστιβάλ Κανών.
  • Βραβείο καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας στα Ευρωπαϊκά Βραβεία. Υποψήφιο για γυναικεία ερμηνεία (Anamaria Marinca) και σενάριο.
  • Καλύτερη ταινία και ακόμα 7 βραβεία στα Gopo, τα εθνικά βραβεία της Ρουμανίας.
  • Βραβείο καλύτερης ευρωπαϊκής ταινίας στα Goya.
  • Υποψήφιο για το βραβείο LUX του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου.
  • Βραβείο FIPRESCI στο φεστιβάλ του Σαν Σεμπάστιαν.
  • Καλύτερη ταινία στο φεστιβάλ της Στοκχόλμης.
  • Επίσημη πρόταση της Ρουμανίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ.

Παραλειπόμενα

  • Η ιδέα για την ταινία γεννήθηκε από ένα ανέκδοτο που άκουσε ο Cristian Mungiu, κι αφορούσε την κομουνιστική Ρουμανία. Αυτό αφορούσε ένα αληθινό γεγονός που συνέβη το 1987, και φυσικά ο δημιουργός δεν το έβλεπε καθόλου από την αστεία του πλευρά.
  • Κατά τη διάρκεια της παραγωγής, ο Mungiu έφτασε να αλλάξει το σενάριο μέχρι και 17 φορές.
  • Την επιλογή των ηθοποιών επηρέασε το κατά πόσο αυτοί θα μπορούσαν να αποστηθίζουν μεγάλους διαλόγους, μια και πολλές σκηνές κρατούν αρκετή ώρα (μέχρι και 25 λεπτά σερί).
  • Τόσο η Anamaria Marinca όσο και η Laura Vasiliu είχαν από μία συμμετοχή ως τότε σε ταινία, αλλά κι αυτή μικροσκοπική σε διάρκεια.
  • Γυρίστηκε με μόλις 600 χιλιάδες ευρώ μπάτζετ, βγάζοντας συνολικά 9,8 εκατομμύρια δολάρια.
  • Πρώτη ρουμανική ταινία που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα των Κανών.
  • Η μη συμπερίληψη της ταινίας στις οσκαρικές υποψηφιότητες (ούτε καν στη λίστα των επιλαχόντων) προκάλεσε πολλές συζητήσεις, με μέλος της ακαδημίας να υπόσχεται αλλαγές επί της κατηγορίας του ξενόγλωσσου Όσκαρ (όπου και έγιναν).

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Βασίλης Καγιογλίδης

Έκδοση Κειμένου: 20/5/2008

Και ενώ το φετινό Φεστιβάλ των Καννών διανύει ήδη τις πρώτες μέρες του, με τις ταινίες που έχουν προβληθεί μέχρι σήμερα να προκαλούν ένα κάποιο μικρό μούδιασμα, ανατρέχω στη νικήτρια ταινία του περασμένου Φεστιβάλ και πλησιάζοντας προς το τέλος του κινηματογραφικού έτους 2007-2008 σαφώς την ανάγω και σε νικήτρια της χρονιάς. Το αριστούργημα του Cristian Mungiu ήρθε ήρεμα και αθόρυβα, τάραξε τα λιμνάζοντα κινηματογραφικά νερά και έτσι ήρεμα μοιάζει να έφυγε. Και σ’ αυτή του τη διαδρομή προκάλεσε από τη μια πληθώρα συναισθημάτων κερδίζοντας (ελάχιστους) φανατικούς υποστηρικτές και από την άλλη αδιαφορία ή απάθεια σε μια πολυπληθή μερίδα θεατών. Αδιαφορία που γεννάται από το απλοϊκό της θεματολογίας του σκηνοθέτη και την κινηματογραφική λιτότητα που μεταχειρίζεται.

Με τα πολιτικά φαντάσματα του παρελθόντος να περιπλανιόνται μαζί με την πρωταγωνίστρια ο Cristian Mungiu αρνείται να πάρει σαφή πολιτική και κοινωνική θέση απέναντι σε πρόσωπα και καταστάσεις. Aποστασιοποιημένος από το θέμα των εκτρώσεων, ακολουθεί με την κάμερα στο χέρι την Otilia, μία νεαρή φοιτήτρια, η οποία θυσιάζει τα πάντα προκειμένου να βοηθήσει τη συναισθηματικά και ψυχικά ασταθή φίλη της, ώστε να προβεί στη πολυπόθητη έκτρωση, σε μια διαταραγμένη πολιτικά για τη Ρουμανία περίοδο, όπου τέτοιες πράξεις απαγορεύονταν δια νόμου, με συνέπεια να γίνονται στο περιθώριο, παράνομα και με επικίνδυνες μεθόδους.

Ξεκινώντας από το πουθενά και με συνεχή μονοπλάνα ακολουθεί κατά πόδας τις ηρωίδες του. Δεν ενδιαφέρεται να αναλύσει την οικογενειακή κατάσταση της Gabita, τη στάση των οικείων απέναντι στο πρόσωπό της και ουδέποτε επιζητεί να μάθει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες επετεύχθη η εν λόγω εγκυμοσύνη. Στο πρόσωπο των Otilia και Gabita καθρεφτίζονται τα πρόσωπα χιλιάδων γυναικών του χθες και του σήμερα, που έρχονται αντιμέτωπες με την οποιασδήποτε μορφής αδιαφορία, το σεξισμό, την κοινωνική καταπίεση και κατακραυγή. Και πάνω απ’ όλα καθρεφτίζονται όλοι εκείνοι (άνδρες και γυναίκες) που στερούνται ενός δικαιώματος, που στις μέρες μας θα έπρεπε να θεωρείται δεδομένο: του να μεταχειρίζονται το σώμα τους όπως ακριβώς επιθυμούν. Του δικαιώματος της προσωπικής επιλογής.

Για τον Mungiu πραγματικό θύμα της ιστορίας είναι η Otilia κι αυτή επιλέγει να ακολουθήσει. Με την ανάσα της συγκλονιστικής Anamaria Marinca να διαπερνά συνεχώς τα σκοτεινά και μελαγχολικά του πλάνα, περιγράφει τη προσπάθειά που καταβάλει η νεαρή προκειμένου να παρέχει κάθε δυνατή συνδρομή στη φίλη της, συνδρομή η οποία θα πρέπει να επιτευχθεί με οποιοδήποτε τίμημα. Στο όνομα της αληθινής φιλίας (που ώρες – ώρες μοιάζει μονόπλευρη) και με τον κίνδυνο στέρησης της προσωπικής της ελευθερίας να ελλοχεύει αν πάσα στιγμή, η Otilia θυσιάζει τα πάντα, ψυχή και σώμα, δικαιολογώντας συνεχώς την αφελή και λανθασμένη συμπεριφορά της Gabita. Μία Gabita που μοιάζει ανίκανη (εκ φύσεως ή απλά υπό το κράτος της ψυχολογικής πίεσης και του φόβου) να διαχειριστεί την κατάσταση στην οποία έχει φέρει τον εαυτό της. Και μέσα από τις καταστάσεις αυτές η Otilia επαναπροσδιορίζει τα πιστεύω και τις αξίες της.

Το 4 Μήνες, 3 Εβδομάδες και 2 μέρες πατώντας σε ένα αρκετά απλοϊκό μα «ενδόμυχα» σκληρό σενάριο αποτελεί το αποκορύφωμα της λιτότητας σε εικόνα και ήχο. Και σ’ αυτό ακριβώς οφείλεται ο ωμός ρεαλισμός που αποπνέει η ταινία. Με το κάθε λεπτό να αποτελεί γροθιά στο στομάχι, προκαλεί συνεχώς σφίξιμο, θλίψη και μαζί αγωνία, μέχρι τη στιγμή του συναισθηματικού ζενίθ που προκαλεί το βλέμμα της ηρωίδας όταν αυτή θα αντικρίσει για πρώτη και τελευταία φορά το έμβρυο. Σίγουρα η ταινία που μου προκάλεσε το μεγαλύτερο κινηματογραφικό σοκ που έχω υποστεί εδώ και αρκετά χρόνια, επάξια φέρει το χαρακτηρισμό του αριστουργήματος της χρονιάς.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

13 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.