Συντάκτης: Σταύρος Γανωτής

Όταν βλέπεις έναν Mike Nichols σε μια ταινία τέτοιου είδους, είναι φυσιολογικό να αναμένεις κάτι το διαφορετικό. Ο κάποτε σκηνοθέτης εγγύηση είναι αλήθεια ότι προσπαθεί να αφήσει ένα προσωπικό στίγμα, διαβάζοντας τον γνωστό μύθο με όρους σύγχρονους για τα 1990 (μια εποχή που αναζητούσε τα όρια του χρήματος και της εξουσίας), αλλά και μακριά από όσα μυρίζουν «μπαγιάτικο». Κι όμως, τώρα που πέρασαν δύο και βάλε επιπλέον δεκαετίες, πιο μπαγιάτικο δείχνει το συγκεκριμένο από τον ορίτζιναλ Λυκάνθρωπο του 1941…

Έλα όμως που όλα μοιάζουν να είναι στην κατάλληλη θέση. Jack Nicholson για λυκάνθρωπος, Michelle Pfeiffer για παρτενέρ, καλό δεύτερο καστ, κι ένα σενάριο που ευνοεί τους διαλόγους και την αναζήτηση της ψυχοσύνθεσης των κεντρικών ηρώων και του εν λόγω θρύλου. Μα, αλίμονο, το αποτέλεσμα φτάνει σε καίρια σημεία να είναι ακόμα και αστείο, περισσότερο κι από το ηθελημένα παρωδιακό Ένας Αμερικανός Λυκάνθρωπος στο Λονδίνο. Αυτό παίρνει πρώτα από όλα μπάλα την ερμηνεία του Nicholson, κι έπειτα τους τεχνικούς του μακιγιάζ (με επικεφαλής τον περίφημο Rick Baker) που υποτίθεται ότι τους όρισαν να παραδώσουν κάτι ανάμεσα σε λύκο και άνθρωπο. Δυστυχώς, πιο πολύ μοιάζει με «ξεπουπουλιασμένος» λύκος…

Εντέλει, η ταινία σε αφήνει έκθετο θριλερικά και μάλλον μουδιασμένο. Περί του πρώτου δεν τρομάζει ποτέ τον θεατή, με μια απορία να μένει ως προς αν το προσπάθησε καν, ενώ επιπροσθέτως δεν ξέρεις αν τα καλά σημεία που αφορούν το δραματικό στοιχείο ήταν αρκετά για να πεις ότι η ταινία άξιζε τα λεφτά της. Ήταν μια εποχή που όλα τα στούντιο έβαζαν τα δυνατά τους για να αναβιώσουν τα τέρατα της Universal, με την παρούσα περίπτωση να αποτελεί ίσως τον πλέον αδύναμο κρίκο αυτής της ανανεωτικής αλυσίδας. Είτε έτσι είτε αλλιώς, παραμένει ενδιαφέρον, επειδή δεν μπορούσε με τέτοιο καστ κι επιτελείο να πάει παρακάτω!

Μπείτε και εδώ για info στη σελίδα της ταινίας…

Βαθμολογία:


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ...

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.