Συντάκτης: Σταύρος Γανωτής

Ο Bresson δεν περίμενε το Χρήμα για να μείνει αθάνατος, αλλά εδώ, στην τελευταία του ταινία, παρουσιάζει την παρακαταθήκη του. Πολύ απλά, τραβάει το ύφος του στα δημιουργικά του άκρα κι αφήνει το στίγμα μιας φιλμογραφίας ολάκερης. Το Χρήμα, θεματικά, είναι πολύ απλό και για αυτό επηρέασε πολλούς που ήταν «αδιάβαστοι»: έγκλημα, τιμωρία, κάθαρση, καθαρτήριο. Τέσσερις εμμονές συγγραφέων προηγούμενων αιώνων, απλή ψυχανάλυση των εννοιών της βίας και των επακόλουθων της, και λογική συνέχεια των πραγμάτων. Βέβαια, αυτό που μένει έντονα στην μνήμη είναι το φινάλε, ένα φινάλε αιώνες μακριά από αυτό του Πορτοφολά, αφού ο Bresson φαίνεται να μετανιώνει για την εξέλιξη της εγκληματικής περσόνας. Πλέον, είναι υποστηρικτής της αριστοτελικής θεωρίας, που θέλει το κακό να εξοστρακίζεται γιατί είναι μοιραίο πως δεν θα βρει ίαση.

Ποιο είναι όμως αυτό το ύφος του Bresson και ποιες οι επιρροές του; Οι βασικές επιρροές του δημιουργού είναι οι ίδιες που επιμελώς έκρυβε σε όλη τη φιλμογραφία του. Πρώτον, είναι η τέχνη της αποστασιοποίησης του δάσκαλου Brecht, κι αν μπορούσε να είναι ακόμα πιο μινιμαλιστής, θα το έπραττε. Δεύτερον, είναι η λογοτεχνία, στην οποία δέχεσαι τα μηνύματα αλλά ως εικόνα επιλέγεις τη δική σου. Οι εικόνες του Bresson μπορούν να αλλάξουν υποσυνείδητα ανάλογα τον θεατή, αφού του μένει η εντύπωση κι όχι η οπτικοποίηση των γεγονότων. Η θεματική του κλίση προς την κλασική λογοτεχνία βοηθά στη γενίκευση των νοημάτων του. Τρίτον, είναι η αρχαία ελληνική τραγωδία, αλλά με την απαραίτητη προσθήκη του προσωπείου κι όχι όπως παρουσιάζεται σήμερα. Οι ηθοποιοί κινούνται, μιλάνε, ερμηνεύουν αλλά ποτέ δεν εκφράζουν, δεν εξωτερικεύουν συναισθήματα. Μήπως και τα τρία αυτά που επηρεάζουν τον Bresson δεν είναι αλληλένδετα, ούτως ή άλλως;

Το χρήμα είναι το έναυσμα. Είναι το όργανο του κακού που θα ξετυλίξει το νήμα προς την κόλαση. Το μυαλό του ήρωα είναι πέρα από αυτόν, είναι το ίδιο όργανο του χρήματος, του κακού ως διαχρονική έννοια. Ο Bresson μοιάζει να κρίνει πράγματα που έχει ως εμμονές από τις αρχές της καριέρας του. Μοιάζει να ολοκληρώνει εδώ έναν μεγάλο κύκλο, να λέει την τελική λέξη και ίσως να βρίσκει τη δική του κάθαρση, ώστε να ξεκουραστεί και να δει πλέον τη μεγάλη εικόνα του έργου του. Και το έργο που άφησε πίσω του είναι αδιαμφισβήτητα μεγάλο, προσωπικό και συγκεντρωμένο. Κι επειδή το 1983 ήταν πολύ δύσκολο για εμένα να το εκφράσω… Αντίο, Μπαλτάζαρ…

Μπείτε και εδώ για info στη σελίδα της ταινίας…

Βαθμολογία:


>>>>>>>>> Συνολικές Επισκέψεις: 12 || Επισκέψεις Βδομάδας: 1

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.