Συντάκτης: Σταύρος Γανωτής

Κάποιες ταινίες έχουν δημιουργήσει έναν ιδιαίτερο μύθο, που δεν κοιτάει ούτε κριτικές, ούτε μετα-απόψεις, ούτε χρόνια. Αδιαμφισβήτητα, μία από αυτές τις ταινίες είναι και η συγκεκριμένη, που θα μπορούσε να μην εκληφθεί καν ως ταινία, αλλά ως ένα νοσταλγικό παραμύθι που ανήκει στις παιδικές μας αναμνήσεις.

Όλα λειτουργούν εντός της ταινίας για να αγγίξουν τις πλέον ευαίσθητες χορδές του θεατή. Συχνότατα, μάλιστα, εις βάρος μιας ποιότητας που θα έγραφε και κριτική ιστορία. Όπως και να το κάνεις, όταν μιλάς για την άνοδο του φασισμού, θέλεις κάτι περισσότερο από τη γενναία αλλά αναίμακτη στάση των Φον Τραπ, ακόμα κι αν μιλάμε για mainstream Χόλιγουντ δεκαετίας 1960. Κι αυτό επειδή η ταινία θυσιάζει μια πιο «βαρβάτη» υπόσταση στο να είναι απόλυτα «κατάλληλη για όλους», κι ακόμα κι όταν απευθύνεται στο ενήλικο κοινό (το οποίο και δεν πετάει έξω ποτέ), του απευθύνεται εν μέσω των ανήλικων καρτ-ποστάλ ευαισθησιών του.

Μα ποιο ήταν εντέλει αυτό το μυστικό της τόσο μεγάλης και διαχρονικής επιτυχίας; Βασικά, είχαμε το ίδιο «κοινό μυστικό» με τη Μαίρη Πόπινς: βάλε την Julie Andrews να τραγουδάει παρόμοια μελωδικές νότες. Όσο λοιπόν και να συγκινούν τα περί «αυτοθυσίας» της αυστριακής οικογένειας, όσο όμορφες συνολικά κι αν είναι οι ερμηνείες, όσο γλυκά κι αν είναι τα πρόσωπα τα παιδιών, αλλά κι όσο μαγευτικό κι αν είναι το σκηνικό της επαρχιακής Αυστρίας, είναι αυτή η γυναίκα «πολυεργαλείο» performer που όταν έβρισκε τη συζυγία με τον συνθέτη, είχαμε θαύματα. Ο Robert Wise δεν χρειάζεται να κάνει το παραμικρό, πέρα από το να την ακολουθάει κατά πόδας, και να ντύνει όλα όσα την περιτριγυρίζουν, από εικόνες μέχρι ήχους, ώστε να ταιριάζουν με το παραμυθένιο παρουσιαστικό της. Ό,τι δηλαδή πάσχιζε να κάνει ο Φίνος εδώ με την Αλίκη, αλλά έπεφτε συνέχεια σε δημιουργικό τοίχο…

Πέρα από αυτά, έχουμε ένα σενάριο στρωτό, αλλά όχι μοναδικό. Σε κάποια σημεία βγάζει χαμόγελα, σε κάποια όμως είναι και προϊόν σαπουνόπερας. Γενικά, ως κείμενο δεν εμπεριέχει εκπλήξεις, και δεν είναι εδώ ο λόγος της αθανασίας του φιλμ. Τεχνικά, το έργο είναι καλοστημένο. Χωρίς να ξεφεύγει από τη ρότα του παραδοσιακού Χόλιγουντ και χωρίς να έχει αγγιχθεί από τις πρωτοπορίες της τότε εποχής, δεν έχουμε λάθη, και η όλη ατμόσφαιρα λειτουργεί για όλες τις εποχές, επειδή ακριβώς δεν ρισκάρει για το αντίθετο. Το μόνο αληθινά θετικό εδώ είναι ότι ο Wise ξέρει πού να εστιάσει τα πλάνα του, άλλοτε σε χαρακτήρες-πρόσωπα, κι άλλοτε ανοίγοντας και προσδίδοντας το απαραίτητο επικό στοιχείο που είχε ανάγκη μια τέτοια ταινία.

Ακόμα όμως κι αν ονομάσουμε συντηρητικό έναν τέτοιο κινηματογράφο, πάντα θα μας λείπει. Είναι αυτό το τρυφερό σε συνδυασμό με το μεγαλόπνοο που δίνει ουσία στην ύπαρξη μιας έβδομης τέχνης, ικανής να ζωντανέψει αυτό που λείπει από την πραγματικότητα μας.

Μπείτε και εδώ για info στη σελίδα της ταινίας…

Βαθμολογία:


Συνολικές επισκέψεις: 4 || Επισκέψεις Βδομάδας: 1

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.