Συντάκτης: Σταύρος Γανωτής

Για έναν σκηνοθέτη σαν τον Σίντνεϊ Πόλακ δεν ήταν και τόσο δύσκολο να βγάλει μια καλή ταινία, όταν έχει τα υλικά έτοιμα στο πιάτο. Έχει ένα καλογραμμένο σενάριο με θέμα αιχμής για την εποχή του, αλλά κι ένα καστ που δύσκολα θα ατυχούσε. Αυτά ο Πόλακ τα δένει με τον πατροπαράδοτο χολιγουντιανό τρόπο, παραπέμποντας ταυτόχρονα σε σκρούμπολ κομεντί της χρυσής εποχής, και σε δραμεντί αλά 1970, γεννώντας μαζί αυτό το στιλ που θα καθιερώνονταν στις ΗΠΑ κατά τη δεκαετία του 1980.

Μπορεί η εμφάνιση του Ντάστιν Χόφμαν να είναι απλά άψογη, μπορεί επίσης αυτή να έφερε τα πολλά εισιτήρια στα ταμεία της Columbia, είναι όμως το σενάριο που κάνει την περισσότερη δουλειά, και η άρτια αντιστοιχία κειμένου με χαρακτήρων-συλλογικό καστ. Ως γενικό στόρι, μπορείς να το πεις εύκολο μετά τη σύλληψη του (δεν ήταν δα και παρθενογένεση), αλλά ευτυχώς είναι όλοι οι διάλογοι καλοδουλεμένοι και το ξεκολλάνε με χάρη από την κραταιά αρχική ιδέα. Οι δε χαρακτήρες, από κεντρικούς μέχρι δεύτερους, όλοι τραβάνε την προσοχή, όλοι έχουν τις ατάκες τους, αλλά κι όλοι απλώνονται μέσα στο στόρι με κάποιο νόημα ύπαρξης. Ως προς αυτό, η ταινία παραπέμπει περισσότερο σε Μπρόντγουεϊ, παρά σε σενάριο που γράφτηκε με βάση τη θεαματική του αποτύπωση.

Είναι μάλλον μια μετα-φεμινιστική ιδέα αυτή που εκπέμπει το Τούτσι, ακόμα κι αν ειδώθηκε καθαρά ως φεμινιστική, μια και είναι η γυναίκα εδώ που βρίσκει εύκολα τη δουλειά, παρά ο άντρας, κι ενώ δεν έχουμε κάποιο «θηλυκό» επάγγελμα. Έχουμε λοιπόν περάσει στην εποχή της εκτεταμένης παρενόχλησης και του σεξισμού, όπου υπάρχουν ίσοι όροι στο παιχνίδι της αναζήτησης εργασίας, αλλά ακόμα η γυναίκα δεν αντιμετωπίζεται ισότιμα από πλευράς εξουσιών επί του χώρου αυτού. Και η μεταμόρφωση του Μάικλ σε Ντόροθι συμβολίζει ακριβώς αυτή τη μετάβαση από το παλιό στο νέο καθεστώς, μέχρι να -προσπαθήσει να- επέλθει απότομα η ισορροπία με το απολογητικό ξέσπασμα του ήρωα στο φινάλε. Και μέσα σε όλα αυτά, τονίζεται ότι ο χώρος αυτός είναι η show-biz, ένας χώρος που πρωτοστάτησε στα σκάνδαλα, και δεν λέει ακόμα να αποτινάξει από πάνω του αυτή την ταμπέλα.

Η μάχη των φύλων, ή μάλλον η προσπάθεια «συμψηφισμού» αυτών, γίνεται με όρους σατιρικής δραμεντί, όπου όμως η κωμωδία τραβάει ακόμα και σε σκηνές ατόφιας φάρσας, ενώ το δράμα παίρνει με τη σειρά του τις σκηνές του, χωρίς να σε αφήνει αδιάφορο όμως και το περίτεχνο όσο και πρωτότυπο ρομάντζο. Εν μέσω, δε, ενός θεατρικού τύπου δραματουργίας, τα τρία αυτά βρίσκουν και ταυτόχρονη αποτύπωση, εν είδει του κοινωνικού ρεαλισμού που αποπνέει το όλο στόρι.

Έχουμε δει πολλά πλέον «τραβεστί» σενάρια, και ούτε το συγκεκριμένο ήταν καν από τα πρώτα (μην ξεχνάμε ότι τέτοιου είδους ανδρόγυνα υπάρχουν ήδη από το αρχαίο ελληνικό θέατρο). Αλλά το φιλμ πετυχαίνει με τη σωστή διαχείριση του Πόλακ, του καστ και των αρκετών που αναμείχθηκαν με το σενάριο να εμμένει συμβολικά επί του αρχικού του στόχου.

Μπείτε και εδώ για info στη σελίδα της ταινίας…

Βαθμολογία:

Συνολικές επισκέψεις: 7 || Επισκέψεις Βδομάδας: 3

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.