Συντάκτης: Σταύρος Γανωτής

Το νέο ψηφιακό κινούμενο σχέδιο της DreamWorks δεν θα το πεις κακό. Μια και μιλάμε για ταινία που λίγο ενδιαφέρεται να μιλήσει σε ένα ενήλικα, θα μπορούσες να πεις και «πάλι καλά» που ως συνοδός δεν θα βαρεθείς και τόσο δα πολύ. Αλλά είμαστε χιλιόμετρα από ένα φιλμ απαιτήσεων, κάτι που θα έκλεινε το μάτι σε ώριμες σκέψεις, κάτι που εντέλει θα θυμάται ακόμα κι ένα παιδί για πολύ καιρό. Και τα χιλιόμετρα φτάνουν ως την Κίνα…

Είναι ηλίου φαεινό ότι έχουμε ένα ακόμα απροκάλυπτο άνοιγμα στις αγορές της Άπω Ανατολής, που έχουν αποδειχτεί παραπάνω από χρυσοφόρες για το Χόλιγουντ. Τι να κάνεις: πολλοί άνθρωποι, ανάλογα έσοδα. Βέβαια, το άνοιγμα αυτό γίνεται μέσω των τύπων. Έχουμε ήρωες με σκιστά μάτια, αλλά την ίδια ώρα και ολοστρόγγυλα. Έχουμε στοιχεία από Κίνα, όπως καταρχήν το γέτι, αλλά κι αυτά ποτέ δεν θα οπτικοποιούντουσαν έτσι επί της χώρας τους. Είναι περισσότερο κάτι σαν «πονηρή εισβολή» των χολιγουντιανών όρων επί εδάφους Άπω Ανατολής, μια και είναι φυσικό ότι η ταινία πρέπει να δουλέψει και στον υπόλοιπο πλανήτη. Ίσως καλύτερα εντέλει να το έλεγες ως «οικονομικο-προαίρετο» κλείσιμο ματιού. Αυτό, βέβαια, θα μου πείτε, ρίχνει και την ποιότητα; Φοβάμαι πως επί της ουσίας ναι.

Έχοντας λοιπόν κατά νου αυτού του τύπου το κλείσιμο ματιού, η DreamWorks θέλει εδώ κάτι που να βασίζεται πάνω σε γνωστές επιτυχίες. Δεν ρισκάρουμε ως προς το να απευθύνεται άμεσα και σε μεγαλύτερους, δεν ρισκάρουμε επί του χιούμορ, και φυσικά πάμε την πεπατημένη επί της πλοκής. Όλα αυτά η Jill Culton ευτυχώς τα διαχειρίζεται συνετά, και πάνω στο απόλυτα προβλέψιμο και τυπικό, παρέχει κάποιες όμορφες σκηνές, και μερικούς χαρακτήρες που ναι μεν τους έχεις ξαναδεί, αλλά τουλάχιστον δεν θα σε εκνευρίσουν. Επί της εξέλιξης της πλοκής, στηρίζεται εξολοκλήρου στις μαγικές ιδιότητες που δίνουν στο χαριτωμένο γέτι, που από τη μία υποβιβάζει κάθε σεναριακή έμπνευση, αλλά βοηθάει στο να ομορφύνει προς το επικό η εικόνα.

Καλύτερα σημεία είναι αυτά που η μικρή ηρωίδα παίζει βιολί, ένα εύρημα που δεν είναι τυχαίο (η δύση έχει συνδέσει τη σύγχρονη Κίνα με το βιολί), αλλά οι μουσικές επιλογές είναι οι κατάλληλες ώστε να δώσουν ένα εξτρά χρώμα. Το σχέδιο είναι το πλέον τυπικό της DreamWorks, με αιχμή τα τοπία, αλλά όχι τόσο εξελιγμένο ως προς την απεικόνιση των χαρακτήρων. Το δε γέτι μπορεί να αγαπηθεί από τους μικρούς φίλους, πόσο μάλλον που οι δημιουργοί είχαν την απλή όσο και εμπορικά κατάλληλη επιλογή να το κάνουν παιδάκι. Το ότι δεν μοιάζει με τα γέτι που έχουν εικονογραφηθεί ως σήμερα, το συγχωρούμε φυσικά, μια και μιλάμε πάντα για καθαρή ψυχαγωγία, και τίποτα μα τίποτα παραπάνω.

Είτε το δεις έτσι, είτε το δεις αλλιώς, το Γέτι: Ο Χιονάνθρωπος των Ιμαλαΐων είναι μια χαρά επιλογή για τους μικρούς φίλους, όσο κι ασφαλές από θέματα ψυχοσύνθεσης. Μία από τα ίδια με πολλά άλλα, αλλά και με κάποιες λεπτομέρειες που του χαρίζουν μια κάποια δική του ταυτότητα. Αν λοιπόν σας τραβάει κάποιος «κοντύτερος» το μανίκι για σινε-έξοδο, τραβήξτε άφοβα προς Έβερεστ πλευρά…

Μπείτε και εδώ για info στη σελίδα της ταινίας…

Βαθμολογία:


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ...

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.