Συντάκτης: Σοφία Γουργουλιάνη

Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ταινία που το 1989, όταν και πρωτοπροβλήθηκε, προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις και σινεφιλικές διαφωνίες. Θεωρήθηκε συνολικά ως μια κριτική κι ένα κακεντρεχές πολιτικό σχόλιο πάνω στην αγγλική κοινωνία της εποχής, και κυρίως πάνω στην πολιτική της Μάργκαρετ Θάτσερ. Είκοσι χρόνια μετά -ας με συγχωρήσει η κ. Θάτσερ αλλά και οι φίλτατοι Βρετανοί-, η τότε πολιτική και κοινωνική κατάσταση στην Αγγλία έχει από τους περισσότερους μας λησμονηθεί. Ναι οι συμβολισμοί είναι εδώ, αυτό που άλλαξε είναι τα δικά μας μάτια, κι ο τρόπος που μπορούμε να τους αντιληφθούμε. Αν οι συμβολισμοί παραμένουν για τα δικά σας μάτια από καλά κρυμμένοι έως άφαντοι, τίποτα δεν πάει στραβά με σας… Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει. Πρόκειται για ένα γνήσιο έργο τέχνης, κι ως τέτοιο «μιλάει» στον καθένα με διαφορετικό τρόπο.

Εξάλλου, πρωταρχικός στόχος του σκηνοθέτη δεν φαίνεται σε καμία περίπτωση να ήταν η πρόκληση και το πολιτικό σοκ των Βρετανών. Αυτό που θέλει και πετυχαίνει πλήρως ήταν να κάνει έναν κινηματογράφο διαφορετικό. Βάζει στο κινηματογραφικό μπλέντερ μια μεγάλη δόση Kubrick, μια μικρότερη Fellini και μια κουταλιά του γλυκού Antonioni, και το αποτέλεσμα είναι η πιο σατιρική-«μαύρη» ιστορία εκδίκησης που έχουμε δει ποτέ. Έχει ένα σενάριο που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον μέσω τεσσάρων ανεπανάληπτων χαρακτήρων. Το μεγάλο όμως ατού της δεν είναι άλλο από τη σκηνοθεσία του Greenaway. H μεγάλη δύναμη του κινηματογράφου είναι η εικόνα κι ο σκηνοθέτης σάς υπόσχεται εικόνες που θα μας στοιχειώνουν μέρες μετά.

Δεν μπορώ να ξέρω αν θα σας αφήσει μουδιασμένους, αν θα το μισήσετε ή αν θα το αποθεώσετε. Το μόνο που μπορώ να ξέρω είναι ότι αν το έχετε δει, πρέπει να το ξαναδείτε. Αν δεν το έχετε δει… τι κάθεστε; Αναζητήστε το!

Μπείτε και εδώ για info στη σελίδα της ταινίας…

Βαθμολογία:


>>>>>>>>> Συνολικές Επισκέψεις: 21 || Επισκέψεις Βδομάδας: 1

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.