Συντάκτης: Σταύρος Γανωτής

Bellocchio, δυομισάωρη και γκανγκστερική βασισμένη σε αληθινά γεγονότα: συνυπολογίζοντας πως μιλάμε και για ιταλική παραγωγή, σίγουρα σου ανοίγει την όρεξη πως θα παρακολουθήσεις κάτι πολύ δυνατό. Ο «πρίγκιπας» όμως του πολιτικού σινεμά δεν λέει να αφήσει ένα ύφος που καθιέρωσε από τη δεκαετία του 1970, και μέχρι ενός σημείου τού έβγαινε, μια και τον βόλευαν τα θέματα που εξιστορούσε. Στην προκειμένη, βρισκόμαστε πια σε μια εποχή που δεν χρειάζεται να σέβεται τα «φαντάσματα» της πάλαι Ιταλίας, και θα μπορούσε κάλλιστα να τα χρησιμοποιήσει ως πιόνια μιας πιο στιβαρής κινηματογραφικά δουλειάς.

Ο Bellocchio, παρότι παλιά καραβάνα, υποπίπτει στο σφάλμα να μην αγγίζει διόλου ενδοφλεβικά τους ήρωες του. Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ακόμα και πως φοβάται τη μαφία, αφού όλα όσα βλέπουμε, είναι κι όσα είδαν το φως της δημοσιότητας. Υπάρχουν ελάχιστα στιγμιότυπα που ο ιταλός δημιουργός τολμά να προσεγγίσει τον άνθρωπο Μπουσέτα, τόσο λίγο όμως που είναι σαν αυτο-δικαιολογία για την έλλειψη γενικότερης τόλμης. Το φιλμ είναι ψυχρό. Πολύ ψυχρό. Τόσο που χάνει επαφή με τον θεατή που θέλει πρωτίστως τη μεγάλη ταινία, κι έπειτα μια αναθέρμανση όσων ίσως έχει μάθει από μόνος του για την περιβόητη υπόθεση.

Μα ο Bellocchio δεν κάνει τουλάχιστον μια καθαρή δουλειά ντοκιουντράμα, ώστε να είναι και τίμιος απέναντι σε όσα εδώ υπηρετεί. Έτσι, μοιάζει περισσότερο το φιλμ του με δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ, που απλά έγινε με υψηλό μπάτζετ, με το «λάθος» ως προς αυτό να δώσει μεγάλη έμφαση στις ερμηνείες. Από την άλλη, το ενδιαφέρον δεν χάνεται ούτε στιγμή, αλλά σε αυτό πρωτίστως μετράει το πόσο σημαντικό για την ιστορία του συγκεκριμένου καρκινώματος της Ιταλίας (και όχι μόνο) είναι το χρονικό που εδώ αναπτύσσεται. Αν δηλαδή το δεις καθαρά εγκυκλοπαιδικά, δεν θα ατυχήσεις.

Μικροπροβλήματα εδώ και εκεί υπάρχουν, όπως μερικά κενά αφήγησης, και κυρίως η ανεξήγητη μεταστροφή του Μπουσέτα σε καρφί, μια και ο χαρακτήρας του και λογικά κάποιες εσωτερικές του σκέψεις δεν φανερώνονται ποτέ. Σε κάποιο σημείο μοιάζει ακόμα και να την «πάτησε». Από την άλλη, όμως, ο σκηνοθέτης πιάνει έντεχνα στη σκηνή τη δίκης την τραγελαφική φυσιογνωμία μιας λαϊκής Ιταλίας, όπου άνθρωποι υψηλού κινδύνου παρωδούν από μόνοι τους την ύπαρξη τους.

Εν κατακλείδι, πρόκειται για ένα φιλμ που δεν θα ατυχήσεις αν δεις, μια και είναι έγκυρο ως προς αυτά που σου δίνει. Από την άλλη, δεν θα δεις την ουσία όλων αυτών, που σίγουρα δεν κρύβεται σε ήδη αναφερμένα γεγονότα και πρακτικά, μια και η ιστορία της ανθρωπότητας δεν γράφεται κατευθείαν με τις πράξεις, αλλά και με τις σκέψεις που προηγήθηκαν αυτής, κάτι που η τέχνη επιβάλλεται να εξερευνάει. Ο Bellocchio δεν έχει προσπεραστεί ως δημιουργός, θα ήταν σκληρό να λέγαμε κάτι τέτοιο, παρά κάποιες τελευταίες του ημι-αστοχίες. Αλλά μάλλον πρέπει να προσαρμόσει το ύφος του ως προς την κινηματογραφική αφήγηση, που σε ταινίες όπως το Καλημέρα, Νύχτα και το Χαμόγελο της Μητέρας μου έδειχνε να παρα-μπορεί.

Μπείτε και εδώ για info στη σελίδα της ταινίας…

Βαθμολογία:


>>>>>>>>> Συνολικές Επισκέψεις: 18 || Επισκέψεις Βδομάδας: 2

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.